«Աշխարհ խայտառակ վայր մըն է, ուր հարուստ կրօնաւորները առաքինութեան մասին կը քարոզեն թշուառ եւ անօթի մարդոց», կ՚ըսէ Ումպերթօ Էքօ:
Նման վէճերն ու դիտարկումները բոլոր ժամանակներուն եղած են անպակաս: Իր բնազդով մարդ կը տառապի կրած զրկանքներուն համար ու կը փնտռէ մխիթարութիւն:
Երէկ, Օրթագիւղի Թարգմանչաց վարժարանին մէջ տեղի ունեցաւ եզակի ձեռնարկ մը, որով անցեալի ու ներկայի խաչմերուկին արժեւորուեցաւ հաստատութեան առաքելութիւնը։
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Տիմոթէոսին ուղղած իր առաջին նամակին մէջ Պօղոս առաքեալ հետեւեալը կը գրէ անոր. «Կը գրեմ քեզի այս բանը, որովհետեւ յոյս ունիմ, որ շուտով կու գամ: Իսկ եթէ ուշանամ, դուն կը գիտնաս, թէ ինչպէս պէտք է վարուիս Աստուծոյ տան մէջ, որ կենդանի Աստուծոյ եկեղեցին է, ճշմարտութեան սիւնն ու հաստատութիւնը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կ՚ապրինք այնպիսի ապականած հասարակութեան մը մէջ, ուր խիղճը, բարութիւնը եւ նման ազնիւ արժէքներ անհետացած եւ անոնց տեղ եկած են նորերը՝ աւելի յոռի, ստորին ու չար:
