ՄԱՐՏԱՀՐԱՒԷՐՆԵՐՈՒ ԴԻՄԱԳՐԱՒՈՒՄ

1970 թուականին սարկաւագ ձեռնադրուած, իսկ երկու տարի ետք քահանայ՝ ընդունելով Գարեգին անունը։ Աստուածաբանական բարձրագոյն ուսում ստացած է Վիեննայի, Պոննի եւ Մոսկուայի աստուածաբանական ակադեմիաներուն մէջ։ Իր ստացած միջազգային կրթութիւնը ընդարձակած իր հեռանկարը, իր մէջ ներշնչելով համաշխարհային տեսակէտ մը, որ աւելի ուշ պիտի նշագծէր իր մօտեցումը թէ՛ հաւատքին եւ թէ առաջնորդութեան։ Իր լայնաշունչ հոգեւոր վարժանքները, բազմալեզու կարողութիւնները եւ դիւանագիտական հմտութիւնները պիտի սահմանէին իր ղեկավարի ոճը. հաւասարակշռելով աւանդութիւնը համաշխարհային ներգրաւուածութեան հետ։

«Գերաշնորհ Տէրը շահեցաւ վստահութիւնը եւ համոզումը ո՛չ միայն համայն հայ հաւատացեալներուն, այլ նաեւ բազմաթիւ բարերարներու, նուիրատուներու եւ գործակից կազմակերպութիւններու սփիւռքի եւ Հայաստանի մէջ, որուն արդիւնքով կարճ ժամանակի մէջ ձեռք բերաւ բազմաթիւ նշանակալի նուաճումներ»։

1980 թուականին վերադառնալով Էջմիածին, 1983 թուականին եպիսկոպոս ձեռնադրուած է եւ նոյն տարին փոխ-առաջնորդ նշանակուած։ 1992 թուականին ստացած է արքեպիսկոպոսի տիտղոս։ Որպէս Հայ Եկեղեցւոյ մէջ մեծ վստահութիւն վայելող առաջնորդ՝ դարձած է Արարատեան Հայրապետական թեմի առաջնորդը, որ Հայ Եկեղեցւոյ ամէենէն մեծ եւ գործուն թեմն էր արդէն անկախ Հայաստանի մէջ։ Երանաշնորհ Տ. Վազգէն Ա. Կաթողիկոսին եւ ապա երանաշնորհ Տ. Գարեգին Ա. Կաթողիկոսին կողմէ իրեն վստահուեցաւ Երեւանի եւ շրջակայ շրջաններուն վրայ ընդարձակ հովուական եւ վարչական լիազօրութիւններ։

Խորհրդային կարգերու փլուզումէն ետք դժուար տարիներուն, ինչպէս նաեւ անկախութեան եւ Լեռնային Ղարաբաղի առաջին պատերազմէն ետք, Հայաստանի ժողովուրդը կանգնած էր սարսափելի պայմաններու դէմ, զուրկ՝ կրթութենէ, ջերմութենէ եւ նոյնիսկ սնունդէ։

•շար. 2