Ընկերա-մշակութային

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Եթէ հարցնէին, թէ ամենէն շատ ինչ կ՚ուզէի, պիտի ըսէի՝ վերադառնալ մանկութեանս այն երեկոյեան, երբ բոլորը տունը ըլլային, երբ տան բոլոր սենեակներէն ծանօթ ձայներ լսուէին, երբ խոհանոցէն ճաշի բոյր մը բարձրանար եւ երբ ժամանակը, առանց մեր գիտակցութեան, հանդարտօրէն անցնէր։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Հայերու անուններ, նախաձեռնութիւններ եւ ձեռքբերումներ կը շարունակեն իրենց տեղը ապահովել միջազգային զանազան ասպարէզներու մէջ։

ԽԱԺԱԿ ԱՐՔ. ՊԱՐՍԱՄԵԱՆ

1975 թուական։
Կեանքիս օրհնեալ եւ անկիւնադարձային ժամանակահատուած մը, երբ տարիներու հեռաւորութենէն դիտուած՝ աւելի պայծառ, աւելի խորունկ եւ աւելի նշանակալից կը թուէր։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Արեւմտահայ գրող, հրապարակագիր եւ թարգմանիչ Լեւոն Լարենց (Քիրիշճեան) 1907-ին հրապարակած իր մէկ գրութեան մէջ կը պատմէ Կիլիկիոյ վերջին հայ թագաւոր Լեւոն Զ. Լուսինեանի տապանաքարին կատարած այցելութեան մասին։

ԱՆՈՒՇ ՆԱԳԳԱՇԵԱՆ

Ակումբի բեմը ողողուած էր օտար կեանքի մը մնացորդներով։ Պարի փորձը սկսելէ առաջ մեր պարուսոյցը՝ Ճօճիկը, զոր Սասուն կը կոչէինք՝ սասունցի արմատներ ունենալուն համար, եւ որ կարծես աշխարհ եկած էր միայն «Սասունցիներու պարը» պարելու համար, հրահանգեց պարպել անկիւնէ անկիւն կուտակուած իրերը՝ հին աթոռներ, դեղնած տուփեր, անտէրութեան մատնուած տան մը վերջին փշրանքները։

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

«Ներելու համար երկու հոգիի առաքինութիւն պէտք է։ Մէկը՝ զինք ներելու, իսկ միւսը՝ ինքզինք ներելու, քանի որ ներեցիր զինք»։
Ներելը մարդու ամենէն բարդ ներքին փորձառութիւններէն մէկն է։ Ան պարզ որոշում մը չէ, ո՛չ ալ ժամանակի ընթացքին ինքնաբերաբար տեղի ունեցող բան մը։

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Յոր­մե­հե­տէ որ, Աս­տուա՛ծ քեր­թո­ղաց,
Գե­ղա­գէտ­նե­րու, խմբա­գիր­նե­րու
-Ո­րոնց հոգ չէ թէ զը­լա­նաս մերթ հաց՝
Բա՛ւ որ մա­մուլ տաս - ե­կար մեր հե­ռու
Աշ­խար­հըն Հա­յոց, եւ մե­լանն՝ ա­ռու
Եւ թուղ­թը՝ ան­ծայր ար­տա­վայր դար­ձաւ,

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ

Իսկ ի՞նչ կը հասկնանք մարդկայնութիւն ըսելով։ Կը սիրենք խօսիլ բարութեան, կարեկցանքի, փոխադարձ յարգանքի եւ համերաշխութեան մասին։ Մարդկայնութիւնը կը ներկայացնենք իբրեւ բարձրագոյն արժէք, բայց մեր առօրեայ կեանքին մէջ այնքան դիւրութեամբ կը մոռնանք զայն։

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Հայկական աշխարհի զանազան անկիւններէն հասնող լուրերը երբեմն ուրախութեան, երբեմն հպարտութեան, իսկ երբեմն ալ կորստեան ցաւի առիթ կը դառնան։ Հայաստանէն մինչեւ սփիւռքի հեռաւոր ափերը՝ հայութեան կեանքը կը շարունակուի իր բազմազան դրսեւորումներով։

Այսօր, աւելի քան երբեք, կարիքը կայ հասարակական այնպիսի մթնոլորտի մը, ուր հոգեկան ապրումները, տագնապներն ու վիշտը չեն արհամարհուիր կամ պիտակաւորուիր։