ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդկային կեանքին մէջ տեղ գտած հակասութիւնները այնքան ալ զարմանք չեն պատճառեր. հակասութիւնները մարդկային կեանքի անբաժան մէկ մասը կը կազմեն, սակայն, վիճակը տարբեր կ՚ըլլայ, երբ երկու հակասութիւններ միատեղուին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդը՝ որ «փոքրիկ տիեզերք» մը կոչուած է, սակայն, իր մէջ կը զգայ անհունութեան անհպելի սահմաններուն սաւառնող կարողութեան մը թռիչքը։ Ուստի, իր միտքին սրաթռիչ թեւերովը մերթ կը խոյանայ դէպի երկինքի բարձրութիւններուն եւ մերթ կը մխրճի երկրի ընդերքներու մէջ եւ ովկիանոսներու անդնդախոր յատակը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այսօրուան յօդուածը շատ աւելի լաւ հասկնալու համար պէտք է անգամ մը ուշադրութեամբ նայիք յօդուածին կցուած նկարին, ուր գրուած թուանշանները Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու, գուցէ Եւրոպայի եւ կամ նոյնիսկ Միջին Արեւելքի մէջ ապրող անյայտ անձնաւորութեան մը մէկ օրուան ընթացքին կորսնցուցած գումարն է. մէկ միլիոն երեսուն հազար տոլար եւ աւելի:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ս. Յովհաննէս Ա. Մանդակունի Կաթողիկոսի (478-490) յաջորդեց անոր աշակերտ Բաբգէնը՝ որու հայրապետութեան ժամանակ Կաւատ Ա. արքան կրկին հալածանք հանեց քրիստոնէութեան դէմ եւ Վահան ստիպուեցաւ ընդդիմութիւն ցոյց տալ։ Հալածանքը դադրեցաւ 499 թուականին եւ այս միջոցին Վահանն ալ վախճանեցաւ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն մի քանի տարիներ առաջ եկեղեցական մը սփիւռքահայ մամուլի մէջ կը ստորագրէր յօդուած մը, որուն մէջ կը քննադատէր եկեղեցին քննադատողները՝ ըսելով, թէ այդ քննադատողները եկեղեցւոյ համար ի՞նչ ըրած են։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Յիսուս երբ տեսաւ իր մայրը եւ իր սիրած աշակերտը, որ մօրը քով կեցած էր, ըսաւ մօրը.- Մա՛յր, ահաւասիկ զաւակդ։ Յետոյ ըսաւ իր աշակերտին.- Ահաւասիկ մայրդ։ Եւ այդ օրուընէ աշակերտը զայն իր մօտ առաւ». (ՅՈՎՀ. ԺԹ 26-27)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մի քանի օրեր առաջ երիտասարդական հաւաքի մը ժամանակ մի քանի անհատներ հետեւեալ միտքը բարձրացուցին. սփիւռքի մէջ հայ ժողովուրդը չկրցաւ իր ուրոյն գրականութիւնը ստեղծել. չկրցաւ ստեղծել հարթակ մը, որ դառնայ սփիւռքահայութեան ձայնը եւ սփիւռքահայութիւնը առաջնորդէ:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
«Արեւ» օրաթերթը տեղ տալով Դուրեան արքեպիսկոպոսի սպանութեան, իր օրուան թիւին մէջ սպանութիւնը կը նկարագրէ հետեւեալ տողերով. «Տէր Ղեւոնդ արքեպիսկոպոս Դուրեան, իր կոչումին եւ պարտականութեան նուիրուած ամենավսեմ մէկ վայրկեանին, երբ մէկ ձեռքը խաչ եւ միւսը բուրվառ առած, սիրտէն ու շրթներէն աղօթք եւ օրհնութիւն ծորելով՝ Տիրոջ Ս. Սեղանը կը վերելակէր շարունակելու համար Ս. Պատարագը՝ իբրեւ նոր Զաքարիա մարգարէ մը, դաշունահար կ՚իյնայ սեղանի աստիճաններուն վրայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Եւ նեղութեան օրը ինծի կանչէ. Ես քեզ պիտի ազատեմ եւ դուն զԻս պիտի փառաւորես». (ՍԱՂՄ. Ծ 15)։ «Այս պատճառով կ՚ըսեմ ձեզի, թէ ի՛նչ որ աղօթքով խնդրէք, հաւատացէք, որ պիտի ստանաք եւ ձեր խնդրածը պիտի տրուի ձեզի». (ՄԱՐԿ. ԺԱ 24)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ ժողովուրդի մօտիկ ապագայի պատմութեան մէջ կան այնպիսի արիւնաքամ էջեր, որոնք շատերու կողմէ ամէ՛ն գնով կը փորձուին մոռացութեան տրուիլ՝ առանց հասկնալու, որ պատմութիւնը՝ իր բոլոր եղելութիւններով փոխել եւ կամ «վերացնել» կարելի չէ, որովհետեւ պատմութիւնը պատմութեան գիրքերէն անկախ առյաւէտ կը շարունակէ ապրիլ ժողովուրդներու յիշողութեան մէջ։
