ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն քսանհինգ տարիներ առաջ՝ 2001 թուականին, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու մէջ հրատարակուող «Նոր Կեանք» շաբաթաթերթին մէջ, ոմն Ճորճ Բամպակեան կը ստորագրէ ամօթալի «բաց նամակ» մը՝ ուղղուած նախկին հոգեւորական Հայր Թորգոմ վրդ. Փօսթաճեանին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Պատիժի, անպատուութեան եւ նախատինքի վախը բարերար թումբ մըն է ընկերային զեղծումի եւ օրինազանցութեան դէմ։ Վերցո՛ւր այդ Դամոկլեան սուրը եւ զսպուած որքա՜ն կիրքեր, անիրաւ ի՜նչ արարքներ ոտնակոխ պիտի ընեն ամէն օրէնք, կանոն եւ սահման։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Վերջին մի քանի տասնամեակներու ընթացքին, մանաւանդ Միջին Արեւելքի դիմագրաւած դժուարութիւններն ու այդտեղ տեղի ունեցած անմարդկային ու գազանային անցուդարձերը նկատի ունենալով, մարդկութեան մէջ տարածուեցաւ այն համոզումը, որ իսլամը ոճրագործ ու չարագործ է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ծաղկազարդի յաջորդող եօթնեակը՝ շաբթուան եօթը օրերը կը կոչուին Աւագ շաբաթ, իսկ անոր իւրաքանչիւր օրը՝ երկուշաբթիէն մինչեւ շաբաթ, կ՚անուանուին Աւագ, տեսակ մը զուգադրութեամբ սրբոց աւագ տօներուն՝ որոնք կը գրաւեն Աստուածայայտնութեան տօնը կանխող եօթնեակը, այսինքն շաբաթը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔՀՆՅ. ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Յարութեան տօնական շրջանի օրերուն մուտքն է «Ղազարու յարութեան յիշատակ»ը։ Փրկագործական այս հրաշալի եղելութեան անմիջապէս կը յաջորդէ «Ծաղկազարդ»ը՝ որ յիշատակութիւնն է Յիսուսի առաջին անգամ մեսիաբար Երուսաղէմ հանդիսաւոր մուտքին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի Հանրապետութեան ներկայ իշխանութեան եկեղեցւոյ դէմ սկսած հալածանքները ներկայիս որոշ «դադար»ի շրջան մը կ՚ապրին, որովհետեւ իշխանութիւնը լաւապէս կը գիտակցի, որ տակաւին եկեղեցին որպէս սրբութիւն ընդունող մեծամասնութիւն մը գոյութիւն ունի եւ անոր հանդէպ բացայայտ հալածանքը կրնայ քուէներու կորուստ արձանագրել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի մէջ դարձեալ նախընտրական շրջան է եւ այդ մէկը հասկնալու համար մամուլի կարիքը չկայ, բաւարար է տեսնել քաղաքական գործիչներու «ժամանակաւոր» փոփոխութիւնը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Բախտ» կ՚անուանեն ոմանք կարգ մը յաջողութիւններ, բարեպատեհ երեւոյթներ, չեն խորհիր, թէ այդ «բախտ» ըսուածին մէջ կան իմաստութիւն, աշխատանք եւ մարդկային փորձառութիւն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կ՚ապրինք այնպիսի ապականած հասարակութեան մը մէջ, ուր խիղճը, բարութիւնը եւ նման ազնիւ արժէքներ անհետացած եւ անոնց տեղ եկած են նորերը՝ աւելի յոռի, ստորին ու չար:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ ի՞նչ բանի մէջ կը նկատէ իր երջանկութիւնը։ Կամ ի՛նչ բան որ իր սիրոյն եւ բաղձանքին գլխաւոր առարկան է, իր սիրտը կամ բնութիւնն ալ նո՛յնն է։ Այո՛, սիրտ կամ բնութիւն մէ՛կ են։
