ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երկար տարիներէ ի վեր մարդոց մեծամասնութեան մօտ տարածուած է հետեւեալ թիւր համոզումը. ան, որ հարստութեան մը տէր դառնալ կը յաջողի՝ խելացի ու բացառիկ տաղանդի տէր է, իսկ ան, որ կը շարունակէ մնալ իր միջին հարստութեան եւ կամ աղքատութեան մէջ, աւելի նուազ իմաստուն է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Արդարեւ, թէպէտ ազատ էի, ոեւէ մէկուն ենթակայ չէի, բայց ինքզինքս բոլորին ծառայ դարձուցի՝ որպէսզի շատերը սիրաշահիմ։ Հրեաներուն հետ հրեայի պէս եղայ՝ որպէսզի հրեաները սիրաշահիմ, այսինքն՝ Մովսիսական Օրէնքին ենթակայ մարդոց հետ՝ Օրէնքին ենթակայ մարդու պէս ապրեցայ, հակառակ այլեւս այդ Օրէնքին ենթակայ չըլլալուս, որպէսզի Օրէնքին ենթակայ եղողները սիրաշահիմ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այստեղ, սակայն, կը տեսնենք լուրջ դաստիարակութեան խնդիր մը. մենք թէ՛ սփիւռքի եւ թէ՛ Հայաստանի մէջ չենք կրնար մեր նոր սերունդը դաստիարակել ապագայի յաղթանակի հեռանկարով. այդ հեռանկարին սկիզբը ազգային գիտակցութիւնն ու հայրենասիրութիւնն է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Եթէ Տէրը չշինէ տունը, զուր տեղ կ՚աշխատին անոր շինողները։ Եթէ Տէրը չպահպանէ քաղաքը, զուր տեղ կը հսկեն պահապանները»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այո՛, մեր ազգային դժբախտութիւնները մեծ մասամբ արդիւնքն են անսկզբունք եւ աննկարագիր անհատներու ազգաւեր արարքներուն։ Հայ ժողովուրդը գրեթէ բոլոր ժամանակաշրջաններուն ունեցած է դաւաճաններ, որոնք սեփական շահը ազգային ու հաւաքական շահէն շատ աւելի վեր նկատած են, սակայն, մեր պարտութեան հիմնական պատճառը եւս այդ դաւաճաններու գոյութիւնը չէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Այո՛, Քրիստոսի հետ խաչին վրայ մեռայ եւ այլեւս կենդանի եմ. ես չէ որ կ՚ապրիմ, այլ՝ Քրիստո՛ս է, որ կ՚ապրի իմ մէջս», կ՚ըսէ Պօղոս առաքեալ իր նամակին մէջ. (ԳԱՂՏ. Բ 20)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նորի եւ հինի պայքարի մէջ միշտ եղած ենք հինին կողմնակից, որովհետեւ կը հաւատանք, որ նորը շատ մը կարեւոր արժէքներ զարգացնելու եւ բարւոքելու փոխարէն՝ հակառակ ազդեցութիւն կ՚ունենայ եւ ձեւով մը հինին հանդէպ կապուածութիւն մը կ՚ունենանք՝ որպէսզի նորին մէջ չցնդինք ու չանհետանանք:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Արեւը՝ լոյսը խաւարէն չի՛ վախնար, ապա ուրեմն ինչո՞ւ վրդովի անցաւոր ամպերէն։ Խաւարը արեւի վրայ յաղթանակ չէ, այլ՝ ան արեւին «պարգեւ»ն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատեր թող չկարծեն, թէ հրապարակախօսներ «նահանջ» բառը կը գործածեն «գործածելու սիրոյն»։ Գացէ՛ք սփիւռքի հայկական գաղութները եւ ամէ՛ն տեղ նոյն արտայայտութիւնը պիտի լսէք. «անցեալ տարի թիւով աւելի էինք». թէ՛ ակումբներուն, թէ՛ եկեղեցիներուն մէջ միշտ երէկ աւելի հայ կար՝ քան այսօր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Եղանակները, կարծես կեանքի հանգրուաններուն կրկնօրինակներն են։ Գարունէն մինչեւ ձմեռ՝ կեանքին սկիզբը եւ վախճանը կը պատկերացնէ։ Այս իմաստով, աշունը ձմեռուան գուժկանն է, եւ այս իսկ պատճառով՝ աշունը ընդհանրապէս տխուր եւ մելամաղձոտ զգացուներու շրջան մըն է շատերու համար։
