ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ալտըս Հաքսլի կը հաւատայ, որ աշխարհ լուրջ պայքար կը մղէ, որպէսզի մարդ պարտաւորուած սիրէ այն բոլորը, որ իր կամքէն անկախ կը կատարէ։ Այսինքն այն աշխատանք կամ արարքը, որ ընկերութեան համոզումներուն գոհացում տալու պատճառով կ՚ընէ, ունենայ այն համոզումը, որ սիրելով կ՚ընէ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ուղիղ գործելու համար, չի՛ բաւեր «լաւ դատել» կամ մեր ընելիքը յստակօրէն գիտնալ, եթէ նոյնիսկ ասիկա առաջնահերթ ըլլայ։ Շատ անգամ, մենք անտրամաբանական ենք մեր համոզումներուն հետ, նոյնիսկ եթէ անոնք ամո՛ւր են։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդկային կեանքին մէջ կան որոշ հարցեր, որոնց պատասխանը եղած է եւ մի՛շտ ալ պիտի ըլլայ յարաբերական, որովհետեւ իւրաքանչիւր անձի մտածելակերպը կը կազմուի միջավայրի, փորձառութեան եւ իր հաւատացած արժէքներուն հիման վրայ եւ, հետեւաբար, բնական է, որ ըլլան տարբեր ու շատ անգամ հակառակ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Որովհետեւ Քրիստոս զիս մկրտելու չղրկեց, այլ՝ աւետարանելու, եւ աւետարանելու՝ առանց խօսքի ճարտարութեան դիմելու, որպէսզի Քրիստոսի Խաչելութեան մասին քարոզութիւնը իր ուժէն չպարպուի». (Ա ԿՈՐՆԹ. Ա 17)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Գիրքերուն մէջ կեանքը միշտ ալ իրականութենէն մասամբ մը եղած է տարբեր։ Անոնց մէջ սէրը եղած է այլ կերպ, ազգասիրութիւնը տարբեր մակարդակի, իսկ կեանքի դասերը յարաբերական ու ինչու չէ նաեւ շատ անգամ հարցական։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Չարամիտ հոգիներու յատուկ է հեգնանքը՝ որով անոնք կը փորձեն շուարեցնել միամիտները՝ արդարներու վաղահաս մահուան մատնացուցումով աստուածային նախախնամութեան մը գոյութեան հաւատքը խախտել կամ քանդել յաւակնելով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Իմաստութիւնը կը հաւատայ, որ աշխարհի յառաջդիմած ժողովուրդները անոնք են, որոնք ո՛չ թէ թերութիւն չունին (նման երկիր իրական գետնի վրայ գտնել հնարաւոր չէ), այլ անոնք են, որոնք քաջութիւնը ունին տեսնելու, խօսելու, բարձրաձայնելու։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սիրելի բարեկամներ, հետաքրքիր է վարդը՝ կարծես արիւնով ներկուած այս հրաշալի՜ ծաղիկը։ Ինչո՞ւ այսպէս «արիւնով» ներկուած է վարդը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Խարդախութիւնն ու զեղծարարութիւնը որոշ տարածաշրջանի յատուկ երեւոյթ մը չէ. ան պարզապէս մարդկային բնութեան թերի մէկ արտայայտութիւնն է եւ համամարդկային բնոյթ ունի։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Գրիգոր Տաթեւացի կ՚ըսէ, թէ էութիւնը եւ բնութիւնը մէկ են, ինչպէս՝ մարդկութիւնը։ Սակայն «էութիւնը» երբեմն «անձ»ը ցոյց կու տայ, որ ա՛յստեղ է եւ ա՛յժմ, իսկ բնութիւնը՝ ո՛չ։
