ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն մի քանի տասնեակ տարիներ առաջ, ժողովուրդը կը քննադատէր Շահան Շահնուրը «Հայ ժողովուրդը պէտք է ոչնչանայ» արտայայտութեան համար։ Անշուշտ, այդ արտայայտութիւնը իր խորքին մէջ հայատեաց ըլլալու հետ աղերս չունենալով, ունէր ամբողջութեամբ ուրիշ նշանակութիւն մը.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ուստի մենք ալ, որ այսչափ վկաներու բազմութեամբ շրջապատուած ենք, ամէն ծանրութիւն մեր վրայէն մէկդի ձգենք եւ մեզ դիւրաւ պաշարող մեղքը։ Համբերութիւնով վազենք մեր առջեւ դրուած ասպարէզի ընթացքը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նշան Պէշիկթաշլեան կը հաւատայ, որ հայ իրականութեան մէջ որոշ կուսակցութիւններ ստեղծուած են պարզապէս մէկ այլ կուսակցութեան կարծիքներուն ո՛չ ըսելու։ Նման կուսակցութիւններ մեր օրերուն եւս գոյութիւն ունին եւ զարմանալին ա՛յն է, որ շատ անգամ այլ կուսակցութեան այս կամ այն գաղափարին դէմ արտայայտուելով:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հաւատքով արտասանուած աղօթքը չի կայանար միայն «Տէր, Տէր» ըսելուն մէջ, այլ՝ սիրտը ներդաշնակելու «Հօր կամքին հետ»։ Յիսուս կը յորդորէ Իր աշակերտներուն՝ որ իրենց աղօթքին մէջ կրեն աստուածային ծրագրին հետ գործակցելու վառ մտմտուքը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրող եւ մտաւորական Նշան Պէշիկթաշլեան հակակրանք մը ունէր հայ կուսակցութիւններուն հանդէպ եւ կը հաւատար, որ անոնք մեր իրականութեան մէջ ստեղծուած են ազգութիւն պաշտպանելու անուան տակ սեփական շահեր հետապնդելու եւ ան այս մէկը իր առօրեայ յօդուածագրութիւններուն մէջ բացայայտ ձեւով կը յայտնէր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Դարերու ընթացքին Աստուած յաճախ վկաներ գործածած է, որպէսզի եթէ մարդիկ Իր ճշմարիտ եւ անսխալական Խօսքին չհաւատան, գէթ վկաներուն վկայութեան հաւատան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն աւելի քան 90 տարիներ առաջ՝ 1932-1934 թուականին, «Պայքար» թերթին մէջ գրասէր մը կը խոստանայ նիւթական պարգեւ տալ «Ինչպէ՞ս պէտք է ցեղային գիտակցութիւնը մշակել նոր սերունդին մէջ» հարցումին պատասխանողին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Միջին դարը շատ երկար ժամանակամիջոց մը կ՚ամփոփէ իր մէջ, 476-էն եւ կամ 568-էն կամ նոյնիսկ 700-էն մինչեւ 1492, եւ կամ 1517. շուրջ տասնեակ մը դարեր։ Միջին դարը ծնունդ կ՚առնէ Հռովմէական կայսրութեան աւերակներուն վրայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի վրայ զգայնութիւնն ու յուզումը ե՞րբ ամօթ հռչակուեցաւ. մարդ արարածը ե՞րբ համոզուեցաւ, որ լռութեան մէջ տառապիլը շատ աւելի արժանապատիւ է՝ քան անկեղծ վշտանալն ու լալը. այդ մէկը ե՞րբ թուլութեան ու տկարութեան նշանակութիւն ստացաւ. մարդէն ե՞րբ պահանջուեցաւ քօղարկել ներքին զգացումները:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ըստ Աստուծոյ պատկերին ստեղծուած, բանական միեւնոյն հոգիով օժտուած բոլոր մարդիկ նոյն ծագումը եւ նոյն բնութիւնը ունին։ Եւ ուրեմն ամէնքն ալ հաւասար արժանապատուութիւնը ունին։
