ԱՌԱՋՆՈՐԴՈՂ ՓԻԼԻՍՈՓԱՅՈՒԹԻՒՆ

1992 թուականին, Գերշ. Տ. Գարեգին Արքեպիսկոպոսը հոգ տարաւ, որպէսզի մօտաւորապէս հազար թոշակառուներ, որոնք ժամանակին կ՚օգտուէին ընկերվարական դարաշրջանի իրաւասութիւններէն, ապահովուէին սննդարար տաք ճաշերով եւ հաւաքատեղիներով այն վայրերուն մէջ, որոնք այն ժամանակ կը կոչուէին ապուրի խոհանոցներ։ Տեղական միջոցներ հաւաքելու իր կարողութիւնը, ինչպէս նաեւ սփիւռքի բարերարներու վստահութիւնը ձեռք բերելը ապահովեց, որ այս վաղ նախագիծերը կարենային արդիւնաւէտօրէն եւ ազդեցիկ կերպով ընթանալ։ Նման նախաձեռնութիւնները բեմ հանդիսացան նորանկախ Հայաստանի մէջ Եկեղեցւոյ կողմէ իրականացուող առաջին լայնածաւալ մարդասիրական ջանքերուն եւ ապագայ տարիներուն ընդլայնուող ընկերային ծառայութեան համար։

Ան նաեւ օգտագործեց իր դիրքը՝ առաջնահերթութիւն տալու եւ լուծում տալու հրատապ ընկերային կարիքներուն երիտասարդներուն, որոնց պայմանները դաժան էին եւ շատեր լքուած էին փողոցային կեանքին մէջ։ Գարեգին Արքեպիսկոպոսը արագօրէն քայլեր առաւ, որպէսզի եկեղեցին ձեռք ձգէ խորհրդային ժամանակաշրջանի երիտասարդական կեդրոնները եւ այդ շէնքերը վերածեց յետդպրոցական կեդրոններու, ուր երիտասարդները կրնային սորվիլ, ապահով հաւաքուիլ եւ վերամիանալ հայկական մշակութային եւ հոգեւոր կեանքին, ինչպէս նաեւ ամէն օր առողջ սնունդ ստանալ։ 1993 թուականէն սկսեալ տարեկան երեք հազար ուսանող կը գրանցուէր այդ կեդրոններուն մէջ։

«Վեհափառ Տէրը իր առաջնորդող փիլիսոփայութեամբ ձեւաւորած է երկու տասնամեակներու ձեռնարկներ, որոնք կը զօրացնեն կապը Եկեղեցւոյ, հայրենիքի եւ հայկական սփիւռքի միջեւ։ Ասիկա տեսիլք մըն է, որ Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցին կը դնէ ազգային կեանքի կեդրոնը. ոչ թէ որպէս պատմութեան մասունք, այլ որպէս հաւատքի, կրթութեան եւ համայնքի գործուն ուժ»։

•շար. 3