Հարթակ

Հայուհին Եւ Ներկայ Մարտահրաւէրները

ՍԻԼ­ՎԱ  ԳԱ­ՐԱ­ՎԱՐ­ԴԱ­ՆԵԱՆ

Ազ­գի մը պատ­մու­թեան «ձե­ռա­գի­րը» մշա­կող գլխա­ւոր տար­րը ի­գա­կան դէմքն է, ըլ­լայ ան մայր, քոյր, կին, դուստր թէ մեծ մայր: Փաս­տօ­րէն, երբ տղա­մար­դիկ «փո­ղոց ի­ջած» կը պայ­քա­րին ազ­գա­յին ինք­նու­թեան, գո­յա­տեւ­ման ու հա­սա­րա­կաց առըն­չա­կից հար­ցե­րու հա­մար, ան­դին ի­գա­կան տարրն է, որ տան չորս պա­տե­րէն ներս, քու­լիս­նե­րու ե­տին կը խնա­մէ, կը պատ­րաս­տէ, կը կրթէ ու գոր­ծե­լու ա­ւիշ «կը նե­րար­կէ» տղա­մար­դուն, ըլ­լայ ան իր զա­ւա­կը, ա­մու­սի­նը, եղ­բայ­րը թէ հայ­րը:

Մակար Եկմալեան. Հայոց Ազգային, Հոգեւոր ու Ժողովրդական Երաժշտութեան Մեծատաղանդ Վարպետն ու Երախտաշատ Ուսուցիչը

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Մարտ 6-ին, 112 տա­րի ա­ռաջ, 49 տա­րի­քը նոր բո­լո­րած՝ մեր աշ­խար­հէն առ­յա­ւէտ հե­ռա­ցաւ հայ­կա­կան ե­րաժշ­տու­թեան մե­ծար­ժէք վար­պետ­նե­րէն ­Մա­կար Եկ­մա­լեան(1856-1905)։

Քա­ղա­քը Եւ Հրա­վա­ռու­թեան Կիր­քը…

ՄՈՎ­ՍԷՍ ԾԻ­ՐԱ­ՆԻ

Խօս­քը կը վե­րա­բե­րի Վա­հան Ռու­մե­լեա­նի «Քա­ղա­քը» շար­քին, ուր ժա­մա­նա­կա­կից եկ­նա­քեր­նե­րը հրա­վա­ռու­թեան ըն­թաց­քին կը վե­րա­ցար­կուին, ա­նոնց ակն­թար­թա­յին ցո­լա­ցում­նե­րը  կը բե­կուին կրկնե­րե­ւոյթ­նե­րու նման:

ԻՆՉՈ՞Ւ ԻՇԻՊ ԱՆՊԱՐՏԵԼԻ Է ԻՐԱՔԻ ՄԷՋ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

2014 թուա­կա­նի կէ­սե­րուն, երբ «Իս­լա­մա­կան պե­տու­թիւ­ն» կո­չուած խմբա­ւո­րու­մը իր տի­րա­պե­տու­թեան տակ կ՚առ­նէր Ի­րա­քի կա­րե­ւոր նա­հանգ­նե­րը, ոչ ոք կը մտա­ծէր, թէ այս «նո­րաս­տեղծ» խմբա­ւո­րու­մը պի­տի դառ­նար սպառ­նա­լիք, ոչ միայն Ի­րա­քի, այլ՝ ամ­բողջ Մի­ջին Ա­րե­ւել­քի հա­մար:

Հարցազրոյց՝ Գրիգոր Սաթամեանի հետ

Զրու­ցեց՝ ԳԷՈՐԳ ՔԷՕՇ­ԿԷ­ՐԵԱՆ

Մշա­կոյ­թը ժո­ղո­վուր­դի մը մե­ծու­թեան չա­փա­նիշն է, իսկ թատ­րո­նը՝ մշա­կոյ­թը յայտ­նա­բե­րող կա­րե­ւո­րա­գոյն ազ­դակն է։ Հայ թատ­րո­նը ա­ւե­լի քան 2000 տա­րի դաս­տիա­րա­կած եւ զար­գա­ցու­ցած է մեր ժո­ղո­վուր­դի ա­րուես­տի մա­կար­դակն ու հաս­կա­ցո­ղու­թիւ­նը։

ՆԵԹԱՆԻՅԱՀՈՒ «ՅԱՂԹԱՆԱԿ» ՄԸ ՏԱՐԱՒ ՍՊԻՏԱԿ ՏԱՆ ՄԷՋ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Իս­րա­յէ­լի Վար­չա­պետ Պե­նիա­մին Նե­թա­նի­յա­հուի Ա­մե­րի­կա­յի Միա­ցեալ Նա­հանգ­ներ կա­տա­րած այ­ցե­լու­թիւ­նը «կը պսա­կուէր» Նա­խա­գահ Տա­նըլտ Թրամ­փին հետ «սպա­սուած» հան­դիպ­մամբ, ո­րու ա­ւար­տին եր­կու ղե­կա­վար­նե­րը հան­­դէս կու գա­յին մամ­լոյ «ազ­դե­ցիկ» ա­սու­լի­սով մը:

ՀԱՅԱՍՏԱՆԵԱՅՑ ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ ՊԱՇՏԱՄՈՒՆՔԻ ԼԵԶՈՒՆ

ՏՔԹ. ԶԱՒԷՆ Ա. ՔՀՆՅ. ԱՐԶՈՒՄԱՆԵԱՆ

Հա­յաս­տա­նեայց Ե­կե­ղեց­ւոյ բա­րե­կար­գու­թեան խնդրին մէջ պաշ­տա­մուն­քի լե­զուն դա­սա­կան գրա­բա­րէն դէ­պի աշ­խար­հա­բար թարգ­մա­նու­թիւն ե­ղած է մնա­յուն հարց մը՝ մօտ հա­րիւր տա­րի­նե­րէ ի վեր։ Յա­ճախ թե­լադ­րուած է, որ գրա­բա­րը ան­հասկ­նա­լի ըլ­լա­լով հա­ւա­տա­ցեա­լին չէր կրնար ծա­ռա­յել որ­պէս հա­ղոր­դա­կան մի­ջոց Ս. Գիր­քը եւ ա­նոր վրայ հիմ­նուած ժա­մա­պաշ­տու­թիւ­նը հասկ­նա­լի դարձ­նե­լու։

Խոհեր Մայրենի Լեզուի Մասին

ՄԱ­ՐԻԱ­ՆԱ ՊԵՐ­ԹԻԶ­ԼԵԱՆ-ՂԱ­ԶԱ­ՐԵԱՆ

Լե­զուն մար­դոց հա­ղոր­դակ­ցու­թեան կա­րե­ւո­րա­գոյն մի­ջոցն է: Ա­նի­կա յա­ռա­ջա­ցած ըլ­լա­լով հա­սա­րա­կու­թեան մէջ ստեղ­ծուած անհ­րա­ժեշ­տու­թեան ստի­պո­ղա­կան պա­հան­ջով՝ իր գո­յու­թիւ­նը կը պահ­պա­նէ, քա­նի որ մար­դոց մի­ջեւ իբ­րեւ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան մի­ջոց կը ծա­ռա­յէ:

Ու­ղե­ղացն­ցում

ՏՔԹ. ԿԱՐ­ՊԻՍ ՀԱՐ­ՊՈ­ՅԵԱՆ

Բնա­կան պայ­ման­նե­րու մէջ ու­ղե­ղը գան­կին մէջ կը մնայ ան­շարժ: Ան կը շար­ժի ար­տա­քին հա­րուա­ծի մը պատ­ճա­ռով. այլ խօս­քով, ան կը ցնցուի եւ տե­ղի կ՚ու­նե­նայ ու­ղե­ղա­յին անբ­նա­կան գոր­ծու­նէու­թիւն: Ու­ղե­ղի այս շար­ժու­մը կամ ցնցու­մը կը կո­չուի «ու­ղե­ղացն­ցում» (concussion):

ՈՒԻՔԻՆ ԳԻՏՈՒԹԻՒՆԸ ԿԸ ՍԻՐԷ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Կո­տայ­քի մարզ, Ա­ղուե­րան, լեռ­նե­րուն գա­գաթ­նե­րով շրջա­պա­տուած գողտ­րիկ, իւ­րա­յա­տուկ գե­ղեց­կու­թեամբ վայր մը: Ձիւ­նը սպի­տակ քօ­ղով հար­սի պէս շող­շո­ղուն զգեստ­ներ հագ­ցու­ցած է գա­գաթ­նե­րուն, ա­րեւն ալ կը զմայ­լի կար­ծես ու իր ժպի­տով ա­նոնց փայլ­քին շո­ղը կը կրկնա­պատ­կէ:

Էջեր