Հարթակ

222 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ. «ԱԶԴԱՐԱՐ»Ի ՀՐԱՏԱՐԱԿՈՒԹԻՒՆԸ ՄԱՏՐԱՍԻ ՄԷՋ

ԱՍ­ՊԵՏ ՄԱՆ­ՃԻ­ԿԵԱՆ

222 տա­րի ա­ռաջ, 14 Հոկ­տեմ­բեր 1794-ին Հնդկաս­տա­նի Մատ­րաս քա­ղա­քին մէջ հիմ­նադ­րուե­ցաւ հայ­կա­կան ա­ռա­ջին տպա­գիր պար­բե­րա­կա­նը՝ «Ազ­դա­րար»ը, ո­րուն ա­ռա­ջին թի­ւը լոյս տե­սաւ 16 Հոկ­տեմ­բե­րին:

ԱՊԱՀՈՎՈՒԹԻՒՆ-ՏԵՍԱԿԱՆԻ

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

Մղում մը կար կ՚ե­րե­ւի որ­մէ՝ ՊԻԿ ՊԷՆԿ ու... հա­մաս­տե­ղու­թիւն, աստ­ղեր, ա­րեւ­ներ, մո­լո­րակ­ներ եւ ա­նոնց­մէ՝ մե­րը, ու կեան­քի յա­ռա­ջա­ցում, օ­դա­յին, ծո­վա­յին, ցա­մա­քա­յին: Իսկ կեն­դա­նա­կա­նին մէջ՝ ա­պա­հո­վու­թեան հրա­մա­յա­կա­նը, որ­մէ՝ ա­ճիլ, բազ­մա­նալ...

ԱԼԻ ՊԱՊԱ ԵՒ ՔԱՌԱՍՈՒՆ (ԽԱԲՈՒԱԾ) ԱՒԱԶԱԿՆԵՐ

ՏՔԹ. ՃՈՐՃ ԲԱՐ­ՍԵ­ՂԵԱՆ

Ես վստահ եմ, որ «Ա­լի Պա­պա» հէ­քեա­թի քառասուն հո­գի­նոց խում­բին մէջ, այ­նուա­մե­նայ­նիւ կա­յին բազմա­թիւ ազ­նիւ ու պար­կեշտ մար­դիկ, ո­րոնք հրա­պու­րուած էին ա­ւա­զա­կա­պե­տին շող­շո­ղուն թիկ­նո­ցով:

ԳԱՀԻՐԷ-ՌԻԱՏ ՅԱՐԱԲԵՐՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ ԿՐՆԱՆ ՓԼՈՒԶՈՒԻԼ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Սու­րիոյ ար­դէն հինգ տա­րի­նե­րէ ի վեր շա­րու­նա­կուող ծանր պա­տե­րազ­մը ա­ռիթ կը հան­դի­սա­նայ, որ ան շրջա­պա­տող եր­կիր­նե­րու փոխ­յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը լա­րուին: Այս ա­ռու­մով տե­ղի ու­նե­ցող գոր­ծըն­թաց­նե­րուն զու­գա­հեռ բա­ցա­յայտ դար­ձած է Սէու­տա­կան Ա­րա­բիա-Ե­գիպ­տոս «բարձր լա­րու­ա­ծու­թիւն»ը: Եր­կու սիւն­նի տէ­րու­թիւն­նե­րը, ո­րոնք մինչ այ­սօր կ­­՚ապ­րէին ե­րե­ւե­լի «մեղ­րա­լու­սի­ն» մը, այ­սօր յայտ­նուած են բա­ւա­կան լա­րուած դրու­թեան մը մէջ:

12-13 Հոկտեմբեր 1668. Ամսթերտամի Մէջ Աւարտեցաւ Առաջին Տպագրութիւնը Հայերէն Աստուածաշունչին

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Հոկ­տեմ­բե­րի այս օ­րե­րուն, 348 տա­րի ա­ռաջ, ­Հո­լան­տա­յի Ամս­թեր­տամ քա­ղա­քին մէջ ամ­բող­ջա­ցաւ հա­յե­րէն Աս­տուա­ծա­շուն­չի ա­ռա­ջին տպագ­րու­թիւ­նը, ո­րուն ձեռ­նար­կո­ւե­ցաւ 11 ­Մարտ 1666-ին եւ որ իր ա­ւար­տին հաս­նե­լու հա­մար պէտք ու­նե­ցաւ ա­ւե­լի քան եր­կու տա­րո­ւան աշ­խա­տան­քի։

ԳՈՅԺ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Կը թեր­թեմ հա­մա­ցան­ցը, կը հե­տե­ւիմ հե­ռա­տե­սի­լի հայ­կա­կան հա­ղոր­դում­նե­րուն, կը խօ­սիմ Հա­լէ­պի հա­րա­զատ­նե­րուս հետ, բո­լո­րը ցաւ կ՚ար­տա­յայ­տեն: Բո­լոր լրա­տուա­մի­ջոց­նե­րուն մէջ ա­սուպ մըն է որ կը պտը­տի՝ գու­ժե­լով հա­լէ­պա­հայ նո­րօ­րեայ զո­հե­րուն մա­սին: Նոյն պատ­կեր­նե­րը կը յայտ­նուին տար­բեր է­ջե­րու վրայ, յետ­մա­հու հռչակ կը վա­յե­լեն ա­նոնք:

ԳՈՀԱՐԻՆ ՊԱՏԳԱՄՆԵՐԸ

Գո­հարն ու իր ըն­տա­նի­քը ե­րէկ Ե­րե­ւան հա­սան: Պա­տե­րազ­մի դաշ­տէն ա­զա­տած Գա­լուս­տեան­նե­րը նոր կեան­քի մը պի­տի սկսին Հա­յաս­տա­նի մէջ: Բա­ւա­կան եր­կար ճա­նա­պարհ մը կտրե­լէ ետք Գո­հար իր եր­կու փոք­րիկ­ներն ու ա­մու­սի­նը հիւ­րըն­կա­լուե­ցան ե­րե­ւան­ցի ըն­տա­նի­քի մը կող­մէ, ո­րուն ան­դամ­նե­րը նոյ­նիսկ չու­զե­ցին ե­րե­ւիլ տար­բեր կա­յան­նե­րու հե­ռուս­տախ­ցիկ­նե­րուն առ­ջեւ, ո­րոնք փու­թա­ցած էին հաս­նիլ ա­նոնց տու­նը:

«ԱԿԱՆՋ ՈՒՆԻՆ, ԲԱՅՑ ՉԵՆ ԼՍԵՐ…»

ՅԱ­ԿՈԲ ՔՈՐ­Թ­­ՄՈ­ՍԵԱՆ

Ո­րո­շած էի սու­րիա­հա­յու­թեան եւ ընդ­հա­րա­պէս Սու­րիոյ ներ­կայ պա­տե­րազ­մին մա­սին չգրել ու չար­տա­յայ­տուիլ, ո­րով­հե­տեւ վստահ եմ, որ ո՛չ գրե­լը եւ ոչ ալ ար­տա­յայ­տուիը բան կրնան փո­խել: Քա­րա­ցած միտ­քերն ու կարծ­րա­ցած սիր­տե­րը, ի զօ­րու չեն ո­չինչ փո­խե­լու, ընդ­հա­կա­ռա­կը այդ քա­րա­ցած միտ­քերն ու կարծ­րա­ցած սիր­տե­րը մի միայն ի­րենց «Ե­Ս­»ին մա­սին է, որ կը մտա­ծեն:

Սա­յի­տին Ու­րա­խու­թիւ­նը

ԴՈԿՏ. ՀՐԱՅՐ ՃԷ­ՊԷ­ՃԵԱՆ

Իւ­րա­քան­չիւր Հա­լէպ ճամ­բոր­դու­թեան ան­պայ­ման պէտք էր կանգ առ­նէինք Մաա­րա գիւ­ղը` Հա­լէ­պէն ա­ռաջ եւ մօ­տա­ւո­րա­պէս 80 քի­լօ­մեթր հե­ռու: Եւ ա­սի­կա ձե­ւով մը ան­գիր օ­րէնք ե­ղած էր, կա­մո­վի պէտք էր հոն կանգ առ­նէին` թէ՛ քիչ մը հանգս­տա­նա­լու եւ թէ՛ համ­տե­սե­լու գիւ­ղին հա­մեղ ճա­շե­րը եւ ա­նու­շե­ղէն­նե­րը:

Էջեր