Հարթակ

ՏԵՂՔԱՅԼ

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

Մարդ­կա­յին կա­նու­նա­ւոր խում­բե­րու ալ բա­նակ կ՚ը­սեն: Կը յի­շեմ սի­րե­լի ու­սու­ցիչ­նե­րէս մին՝ դա­սա­պա­հուն, երբ բա­նակ բա­ռի հան­դի­պե­ցանք, ժպի­տը դէմ­քին՝ ը­սաւ. «Դուք կա­պոյտ բա­նա­կը կը սի­րէք», մենք՝ Յո­վա­կի­մեան-Մա­նու­կեան վար­ժա­րա­նի աշ­խա­կերտ­ներ էինք.- ակ­նար­կը նկա­տի ու­նէր Դա­րու­հի Յա­կո­բեան աղջ­կանց վար­ժա­րա­նը…

Թրամփի «100 Օրերու Մեղրալուսին»ը՝ Կրճատուած

Ս. ՄԱՀ­ՍԷ­ՐԷ­ՃԵԱՆ

Քա­ղա­քա­կան աշ­խար­հին մէջ չգրուած օ­րէնք մը կ՚ը­սէ, որ նո­րըն­տիր նա­խա­գահ մը կամ նո­րա­կազմ կա­ռա­վա­րու­թիւն մը 100 օ­րե­րու «մեղ­րա­լուս­նի շրջան» մը կ՚ու­նե­նայ, այդ ժա­մա­նա­կա­մի­ջո­ցին ըստ բա­ւա­կա­նին կը յստա­կա­նայ, թէ տուեալ իշ­խա­նա­ւո­րը ի՞նչ ուղ­ղու­թիւն պի­տի տայ իր վա­րած կառ­քին՝ պե­տա­կան գոր­ծե­րուն տար­բեր բնա­գա­ւառ­նե­րուն մէջ, ներ­քին ու ար­տա­քին գե­տին­նե­րու վրայ:

ՏԻԿԻՆ ՀԱՅԿԱՆ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱ­ԶԱ­ՐԵԱՆ

Առ­տուան ժա­մը տասն­մէկն է, վա­րէն կան­չող մը չկայ, ի՞նչ կայ ար­դեօք, ի՞նչ պա­տա­հած կրնայ ըլ­լալ: Վատ բա­ներ չան­ցը­նեմ մտքէս ու սրճեփ մը սուրճ ե­փեմ ու ի­ջեց­նեմ դրա­ցի­նե­րուս:

ԴԵՐԱՍԱՆ ՄԱՅՔ ԳԱՆԸՐԶ ԿԱՄ ԳՐԻԳՈՐ ՕՀԱՆԵԱՆ

ՅԱԿՈԲ ՎԱՐԴԻՎԱՌԵԱՆ

Յու­նուար 26-ին, կը մա­հա­նայ ա­մե­րի­կա­հա­յու­թեան ար­ժէ­քա­ւոր դէմ­քե­րէն՝ Գրի­գոր Օ­հա­նեան, Կրտսեր, ֆիլ­մա­րուես­տի աշ­խար­հին ծա­նօթ իբ­րեւ Մայք Գա­նըրզ ա­նու­նով: Կար ժա­մա­նակ մը, երբ աշ­խար­հաս­փիւռ հա­յեր, ի մաս­նա­ւո­րի ա­մե­րի­կա­հայ նոր սե­րուն­դը կը հպար­տա­նար իր հայ­րե­նա­կից աստ­ղե­րով, ո­րոնք ա­րուես­տի զա­նա­զան բնա­գա­ւառ­նե­րուն մէջ դար­ձած էին փնտըռ-ւած ա­նուն­ներ:

Մա­թիլտ Պու­տա­քեան (1917-2006)

ՊՕ­ՂՈՍ ՇԱՀ­ՄԵ­ԼԻ­ՔԵԱՆ

Ինչ­պէս նա­խա­պէս անդ­րա­դար­ձած էի, Մա­թիլտ Պու­տա­քեան ե­ղած է Լի­բա­նա­նի մէջ ա­ռա­ջին հա­յե­րէն եր­գո­ղը, որ այդ օ­րե­րուն ար­ձա­նագ­րած է հա­յե­րէն ձայ­նապ­նակ­ներ. ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նի մը մէջ, երբ այն­քան հա­զուա­դէպ էր եւ տա­կա­ւին չէր ընդ­հան­րա­ցած ար­ձա­նագ­րու­թեան ար­հես­տա­գի­տու­թիւ­նը:

2017 Հա­յուն «Վե­րա­նո­րո­գու­մի» Գոր­ծըն­թա­ցը

ՏՔԹ. ՀՐԱՅՐ ՃԷ­ՊԷ­ՃԵԱՆ

Աս­տուա­ծա­բա­նու­թիւ­նը՝ քրիս­տո­նէա­կան-աս­տուա­ծաշն­չա­կան, ե­թէ մէկ կող­մէ ու­նի հա­մա­մարդ­կա­յին տե­սա­դաշտ եւ պա­րու­նա­կու­թիւն, բայց միեւ­նոյն ժա­մա­նակ՝ ա­ռանձ­նա­յատ­կու­թիւն, ուր իւ­րա­քան­չիւր ան­հատ կ՚ըն­դե­լու­զուի  հա­ւա­քա­կա­նու­թեան մշա­կոյ­թին, քա­ղա­քակր­թու­թեան եւ կեն­ցա­ղի հետ եւ այս բո­լո­րին ընդ­մէ­ջէն՝ ա­նոր/ա­նոնց ապ­րած կեան­քին ու փոր­ձա­ռու­թեան կու տայ նկա­րա­գիր եւ ինք­նու­թիւն:

Ի՞ՆՉ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐ ԿԸ ՍՊԱՍԷ ԼԻԲԱՆԱՆԷՆ ՍՈՒՐԻԱ ՄԵԿՆԱԾ ՎԵՑ ՀԱԶԱՐ ԶԻՆեալՆԵՐՈՒՆ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Սու­րիոյ պա­տե­րազ­մին շղթա­յա­զեր­ծու­մէն ի վեր լի­բա­նա­նեան հո­ղե­րէն դէ­պի Սու­րիոյ տար­բեր ճա­կատ­նե­րը հա­սած զի­նեալ­նե­րու թի­ւը հա­սած է 6 հա­զա­րի: Այս տե­ղե­կու­թիւ­նը շրջա­նա­ռու­թեան մէջ կը դրուէր օ­րեր ա­ռաջ, երբ լի­բա­նա­նեան լրա­տուա­կան ցան­ցի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ քննար­կու­մի նիւթ կը դարձ­նէին մին­չեւ այս պա­հը Սու­րիոյ տար­բեր քա­ղաք­նե­րուն մէջ «ա­պաս­տա­նած» ար­մա­տա­կան զի­նեալ­նե­րուն ճա­կա­տա­գի­րը:

Ա­շոտ Ա. ­Մեծ (­Բագ­րա­տու­նի, 820-890). ­Բագ­րա­տու­նեաց ­Հարս­տու­թեան հիմ­նա­դի­րին ազ­գա­յին-քա­ղա­քա­կան կտա­կը

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

1127 տա­րի ա­ռաջ, 2 ­Փետ­րո­ւար 890 թը-ա­կա­նին, ­Փոքր ­Հայ­քի իր ժո­ղո­վուր­դին տուած ար­քա­յա­կան շրջայ­ցի մը ըն­թաց­քին, հի­ւան­դա­ցաւ եւ վախ­ճա­նե­ցաւ հա­յոց պատ­մու­թեան ար­ժա­նա­ւոր կեր­տիչ­նե­րէն՝ Բագ­րա­տու­նեաց ­Հարս­տու­թեան հիմ­նա­դիր թա­գա­ւոր Ա­շոտ Ա­ռա­ջին ­Բագ­րա­տու­նին։

Գե­րա­րագ Դա­րուն Մէջ Գե­րա­րագ Լե­զու Սոր­վիլ

ՆԱ­ՐԷ ԳԱ­ԼԵՄ­ՔԷ­ՐԵԱՆ

Այս գե­րա­րագ դա­րուն մէջ կա­րե­լի է շատ ա­րագ նոր լե­զու մը սոր­վիլ, բայց ա­տի­կա ար­դեօք որ­քա­նո՞վ կ՚ընդգր­կէ լե­զուի մը ամ­բող­ջա­կան տի­րա­պե­տու­մը: Լե­զուն գի­տու­թիւն մըն է եւ կը պա­հան­ջէ ա­կա­դե­մա­կան աշ­խա­տանք, բայց խօ­սակ­ցա­կան լե­զուն սոր­վի­լը նուազ գի­տա­կան է եւ կը պա­հան­ջէ կամք, ըն­թեր­ցում եւ վար­ժու­թիւն:

ՊԱՔՈՒ ԴԱՐՁԵԱԼ ՆԱԽԱՅԱՐՁԱԿ. ԽԱՂԱՂՈՒԹԻՒՆ ԿԵՐՏԵԼՈՒ ՈՐԵՒԷ ՀԵՌԱՆԿԱՐ ԵՐԵՒԵԼԻ ՉԷ

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Այն ժա­մե­րուն, երբ Հա­յաս­տա­նի Ար­տա­քին գոր­ծոց նա­խա­րար Ե­դուարդ Նալ­պան­տեան «տա­րին ամ­փո­փող մամ­լոյ ա­սու­լիս» կու տար, Ատր­պէյ­ճա­նի բա­նա­կի ջո­կատ­ներ Ղա­րա­բա­ղի հիւ­սի­սա­յին սահ­ման­նե­րու (Թա­լիշ) ուղ­ղու­թեամբ ներ­թա­փանց­ման փորձ կը կա­տա­րէին: Ատր­պէյ­ճա­նա­կան ոտնձ­գու­թիւ­նը կը բա­խէր հայ­կա­կան սահ­մա­նա­պահ զօր­քե­րու հա­մա­պա­տաս­խան քայ­լե­րուն, ո­րոնց ար­դիւն­քով գրո­հող կող­մը ետ կը մղուէր, առ­նուազն տա­լով մէկ վի­րա­ւոր:

Էջեր