Հոգե-մտաւոր

Ա­ԶԱ­ՏՈՒ­ԹԻՒ­ՆԸ ՄՏԱ­ԾԵ՛Լ Է

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Ա­զա­տու­թիւն»ը իր լայն ա­ռու­մով կը նշա­նա­կէ՝ ի­մա­ցա­կա­նու­թեան եւ կամ­քին մէջ ար­մա­տա­ցած կա­րո­ղու­թիւն ու­նե­նալ գոր­ծե­լու կամ չգոր­ծե­լու, ը­նե­լու այս կամ այն, ինք­նա­կամ վճռե­լու կա­տա­րե­լիք գոր­ծեր։ Ա­զա­տու­թեան այս բա­ցատ­րու­թիւ­նը բնա­կա­նա­բար կ՚են­թադ­րէ բա­նա­կա­նու­թիւն՝ խոր­հե­լու եւ մտա­ծե­լու կա­րո­ղու­թիւն։

Ա­ՂՕ­ԹԵ­ԼՈՒ Ա­ՐՈ­ՒԵՍ­ՏԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ա­ղօթ­քը կա­րե­լի՞ է «ա­րուեստ» նկա­տել։ Ո­մանք կրնան ա­ռար­կել եւ ը­սել, թէ ա­ղօթ­քը եւ ա­րուես­տը բո­լո­րո­վին տար­բեր ի­րո­ղու­թիւն­ներ են, այն­քան որ կա­րե­լի չէ՛ այս եր­կու­քը միա­ւո­րել եւ ի­րա­րու կցել, քա­նի որ հա­սա­րա­կաց կէտ մը չու­նին ա­նոնք։ Այս ա­ռար­կու­թիւն­նե­րը ըն­դու­նե­լէ կամ մեր­ժե­լէ ա­ռաջ կ՚ար­ժէ ա­նոնց էու­թիւ­նը վեր­լու­ծել։

ԳԱԼՍ­ՏԵԱՆ ԿԻ­ՐԱ­ԿԻ

 ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մեծ պահ­քի վե­ցե­րորդ Կի­րա­կին նուի­րուած է Յի­սուս Քրիս­տո­սի «Գալս­տեան» յի­շա­տա­կին։ Ուս­տի նա­խորդ կի­րա­կի­նե­րու խոր­հուրդ­նե­րուն մի­ջեւ կ՚ե­րե­ւի յայտ­նի տրա­մա­բա­նա­կան կա­պակ­ցու­թիւն մը՝ որ Հայ Ե­կե­ղե­ցին յատ­կա­պէս կը յի­շէ եւ կը խորհր­դա­ծէ ա­մէն մէ­կը իւ­րա­քան­չիւր Կի­րա­կիի խոր­հուր­դին մէջ։

ԻՆՔՆԱՏԻՐՈՒԹԻՒՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ինք­նա­տի­րու­թիւ­նը՝ ինքն­ա­գի­տակ­ցու­թեան բնա­կան մէկ հե­տե­ւանքն է։ Այն ան­ձը՝ որ իր ար­ժա­նի­քին, իր մտա­յին ու հո­գե­ւոր կա­րո­ղու­թիւն­նե­րուն գի­տա­կից է եւ ըստ այնմ կը վա­րուի, ան տէ՛րն է իր ան­ձին։

ՎԱԽԻՆ ՀԵՏԵՒԱՆՔՆԵՐԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Վախ» կամ «եր­կիւղ» մարդ­կա­յին բնա­կան՝ ըն­դա­բոյս զգա­ցում մըն է։ Վա­խը, կեր­պով մը, անվ­տան­գու­թեան, վստա­հե­լիու­թեան կամ ա­պա­հո­վու­թեան զգա­ցա­կան կազ­մուածք մըն է՝ որ կ՚ազ­դա­րա­րէ եւ կը զգու­շաց­նէ են­թա­կան հա­ւա­նա­կան՝ կա­րե­լի՝ բայց ո՛չ ստոյգ վտան­գի մը մա­սին։

ՊԱՏ­ՄՈՒ­ԹԵԱՆ ՇՈ­ՂՈՒՆ ԴԷՊ­ՔԵՐ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Հե­տաքրք­րա­կան եւ նո՛յն­քան շա­հե­կան է թղթա­տել պատ­մու­թեան հին է­ջե­րը՝ ո­րոնք ուղ­ղա­կի եւ եր­բեմն ա­նուղ­ղա­կի կեր­պով խա­րիս­խը կը կազ­մեն ա­պա­գա­յի բազ­մա­թիւ դէպ­քե­րու եւ ըն­կե­րա­յին ե­րե­ւոյթ­նե­րու։ Մա­նա­ւանդ մեր ե­կե­ղե­ցա­կան պատ­մու­թեան մէջ կան այն­պի­սի ե­րե­ւոյթ­ներ՝ որ կեր­պով մը նա­խա­պատ­ճառ­նե­րը կազ­մած են յա­ռա­ջի­կայ դէպ­քե­րուն, ե­ղե­լու­թիւն­նե­րուն, ի­րա­դար­ձու­թիւն­նե­րուն։

ՑԱՒԵՐՈՒ ԱՇԽԱՐՀ ՄԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ընդ­հան­րա­պէս կը գան­գա­տին մար­դիկ այս աշ­խար­հի վրայ ապ­րուած կեան­քէն։ Կը գան­գա­տին, քա­նի որ ցա­ւը, վիշ­տը, նե­ղու­թիւ­նը ա­ւե­լի՛ շատ կ՚ազ­դէ մար­դուս, եւ կը տպա­ւո­րէ զա­նոնք։

ՄԵ՜Ծ ԸԼ­ԼԱ­ԼՈՒ ՎԷՃ ՄԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ու­շադ­րու­թիւն ը­րա՞ծ էք, սի­րե­լի՜ բա­րե­կամ­ներ, մար­դոց մէջ, մեր շուր­ջը, տե­ւա­կան «մե՜ծ ըլ­լալ»ու, գե­րա­դա­սուե­լու եւ միշտ «ա­ւե­լի՛ զօ­րա­ւոր ե­րե­ւել»ու պայ­քար մը, մրցակ­ցու­թիւն մը, տենչ մը կա՛յ։ Բայց ա­սի­կա մեր օ­րե­րուն յա­տուկ ե­րե­ւոյթ մը չէ՝ մարդ էա­կին ստեղ­ծա­գոր­ծու­թեան ժա­մա­նակ­նե­րէն իսկ գո­յու­թիւն ու­նե­ցած է «Ես»ի մրցում մը, մա­քա­ռում մը եւ վէ՛ճ մը

ՅԱ­ՐԱ­ՏԵ­ՒՈՒ­ԹԵԱՆ ԴԱՍ ՄԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մեծ պա­հոց շրջա­նի 5-րդ Կի­րա­կին սո­վո­րա­բար կը կո­չուի «Դա­տա­ւո­րի Կի­րա­կին»՝ օ­րուան Ճա­շու Ա­ւե­տա­րա­նին (ՂՈՒ­ԿԱՍ ԺԸ) գլխա­ւոր դէմ­քե­րէն՝ «Ա­նի­րաւ Դա­տա­ւոր»էն առ­նե­լով իր ա­նու­նը։

ՔԱ­ՌԱ­ՍՈՒՆ ՎԿԱ­ՆԵՐ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Կարգ մը հա­ւա­տա­ցեալ­ներ սրբա­դա­սուե­լով, այ­սինքն հան­դի­սա­ւո­րա­պէս հռչա­կե­լով, թէ ա­նոնք ա­ռա­քի­նու­թիւն­նե­րը հե­րո­սա­բար գոր­ծադ­րե­ցին եւ Աս­տու­ծոյ շնորհ­քին հա­ւա­տար­մու­թեան մէջ ապ­րե­ցան, Ե­կե­ղե­ցին կը ճանչ­նայ իր մէջ ե­ղող սրբու­թեան Հո­գիին զօ­րու­թիւ­նը, եւ կը հրահ­րէ հա­ւա­տա­ցեալ­նե­րուն յոյ­սը, սուր­բե­րը իբ­րեւ տի­պար եւ բա­րե­խօս տա­լով ա­նոնց։

Էջեր