ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ի՞նչ շահ բերաւ մեզ հպարտութիւնը եւ ի՞նչ նպաստ բերաւ մեզ հարստութեամբ պարծենալը», կը հարցնէ Սողոմոն. (ԻՄԱՍՏ. Ե 8)։ Կարելի չէ ուրանալ, թէ հարստութենէ աւելի աղքատութի՛ւնն է, որ կը խթանէ ճիգը՝ ինքզինքին ընդարձակումը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Եթէ ներկայ օրերուն հանդիպիք մարդու, որ կը պնդէ, թէ Հայաստանի մէջ գոյութիւն ունի ժողովրդավարութիւն եւ կամ արդարադատութիւն, ապա վստահ կրնաք ըլլալ, որ այդ անձը կա՛մ կառավարական պաշտօնեայ է եւ կամ անոնց սեղանէն փշրանք հաւաքող մարդ, որովհետեւ հայրենիքէն ներս ժողովրդավարութեան ու արդարութեան ձայնն ու աղաղակը կայ, սակայն, ինք չկայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Լեզուն ալ կրակ է։ Անիրաւութեան աշխարհ մըն է անիկա։ Թէեւ պարզ մէկ անդամն է մարմինին, բայց ամբողջ մարդը կ՚ապականէ եւ գեհենի կրակով բռնկած՝ մեր ամբողջ կեանքը կրակով կը վառէ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Պարոյր Սեւակ լաւապէս կը գիտակցէր, որ կան մտաւորականներ, որոնք պատրաստ են պատիւ ստանալու սիրոյն ամէն տեսակ ցածոգի արարքներ ընելու. գիտէր, որ թիւով քիչ չեն մարդիկ, որոնք ամենայն սիրով իր գրութիւններուն մէջ ուղղակի կամ անուղղակի քննադատութիւնները, հայրենասիրական կոչերը պիտի մատնեն իշխանութիւններուն։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մանուկներու դաստիարակութիւնը ծնողներու լուրջ պատասխանատուութեան յանձնուած գործ մըն է։ Մանուկներու դաստիարակութիւնը պէտք է բնորոշել հաւատքը փոխանցելու ճամբով. բան մը՝ որ այժմեան կեանքի ոճին, աշխատանքի օրակարգերուն, ժամանակակից աշխարհի բարդութիւններուն կողմէ դժուարացած է, ուր շատեր կարենան ապրելու համար՝ ծայրայեղ արագութեամբ կ՚ընթանան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախորդ մեր գրութեան մէջ տեսանք, որ Յովհաննէս Շիրազ ինչպիսի գովասանքներով մեծարած էր Ստալինը եւ երբեւէ Խորհրդային Միութեան դէմ ըմբոստ արտայայտութիւն մը չէր ունեցած։ Անոր ստեղծագործութիւններուն առանցքը 1915-ի Մեծ Եղեռնն ու հայրենասիրութիւնն էր, սակայն, նոյնը չէ Պարոյր Սեւակի պարագան։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Լոյս եւ խաւար»ի գաղափարականը մարդուն մէջ սկիզբէն իսկ գոյութիւն ունեցած է։ Մարդը մի՛շտ սիրած է «լոյս»ի գաղափարը եւ անոր մասին երգած, նոյնիսկ պաշտած է զայն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Խորհրդային Միութիւնը որպէս ըմբոստ ու հայրենասէր գրող սկզբնական թիրախ կ՚ընտրէ Յովհաննէս Շիրազն ու Պարոյր Սեւակը, որոնց կը յաջորդեն Սարմէնը, Խաչիկ Դաշտենցը, որոնք իշխանութիւններու կողմէ կ՚որակուին որպէս «յոռետեսական եւ սովետական իրականութիւնը աղաւաղող» գրողներ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Աստուծոյ զոհը կոտրած հոգին է. կոտրած եւ խոնարհ սիրտը, ո՛վ Աստուած, դուն չես անարգեր». (ՍԱՂՄ. ԾԱ 17)։ Խոնարհութիւնը աստուածահաճոյ առաքինութիւն մըն է, որ մարդս աւելի եւս կը մօտեցնէ Աստուծոյ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Խորհրդային Միութեան տարիներուն օտարազգի բազմաթի՜ւ մտաւորականներ ձերբակալելէ եւ Սիպիրի կամ մահապատիժի արժանացնելէ ետք արեւու պէս յստակ էր, որ ուշ կամ կանուխ այդ ճակատագիրին պիտի արժանանան նաեւ որոշ հայ գրողներ՝ որոնք միտքի ազատութիւնն ու իրենց ունեցած գաղափարախօսութիւնները աւելի կը կարեւորէին՝ քան սեփական հանգիստն ու ազատութիւնը:
