ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հաւատքով արտասանուած աղօթքը չի կայանար միայն «Տէր, Տէր» ըսելուն մէջ, այլ՝ սիրտը ներդաշնակելու «Հօր կամքին հետ»։ Յիսուս կը յորդորէ Իր աշակերտներուն՝ որ իրենց աղօթքին մէջ կրեն աստուածային ծրագրին հետ գործակցելու վառ մտմտուքը:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրող եւ մտաւորական Նշան Պէշիկթաշլեան հակակրանք մը ունէր հայ կուսակցութիւններուն հանդէպ եւ կը հաւատար, որ անոնք մեր իրականութեան մէջ ստեղծուած են ազգութիւն պաշտպանելու անուան տակ սեփական շահեր հետապնդելու եւ ան այս մէկը իր առօրեայ յօդուածագրութիւններուն մէջ բացայայտ ձեւով կը յայտնէր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Դարերու ընթացքին Աստուած յաճախ վկաներ գործածած է, որպէսզի եթէ մարդիկ Իր ճշմարիտ եւ անսխալական Խօսքին չհաւատան, գէթ վկաներուն վկայութեան հաւատան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն աւելի քան 90 տարիներ առաջ՝ 1932-1934 թուականին, «Պայքար» թերթին մէջ գրասէր մը կը խոստանայ նիւթական պարգեւ տալ «Ինչպէ՞ս պէտք է ցեղային գիտակցութիւնը մշակել նոր սերունդին մէջ» հարցումին պատասխանողին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Միջին դարը շատ երկար ժամանակամիջոց մը կ՚ամփոփէ իր մէջ, 476-էն եւ կամ 568-էն կամ նոյնիսկ 700-էն մինչեւ 1492, եւ կամ 1517. շուրջ տասնեակ մը դարեր։ Միջին դարը ծնունդ կ՚առնէ Հռովմէական կայսրութեան աւերակներուն վրայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի վրայ զգայնութիւնն ու յուզումը ե՞րբ ամօթ հռչակուեցաւ. մարդ արարածը ե՞րբ համոզուեցաւ, որ լռութեան մէջ տառապիլը շատ աւելի արժանապատիւ է՝ քան անկեղծ վշտանալն ու լալը. այդ մէկը ե՞րբ թուլութեան ու տկարութեան նշանակութիւն ստացաւ. մարդէն ե՞րբ պահանջուեցաւ քօղարկել ներքին զգացումները:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ըստ Աստուծոյ պատկերին ստեղծուած, բանական միեւնոյն հոգիով օժտուած բոլոր մարդիկ նոյն ծագումը եւ նոյն բնութիւնը ունին։ Եւ ուրեմն ամէնքն ալ հաւասար արժանապատուութիւնը ունին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքի մէջ ծնած ու հասակ առած գաղթական ժողովուրդի երրորդ եւ չորրորդ սերունդներուն մօտ սկսաւ նկատուիլ լուրջ վտանգ հանդիսացող հայաթափութիւնը՝ որ լեզուէն առաջ սկսաւ սկիզբ առնել մշակոյթի ձուլումով.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ չհաւատացողներէն ոմանք «անհաւատ» են, ո՛չ թէ մտաւորական դժուարութիւններու պատճառով, այլ դժկամութեան պատճառով՝ ընդունելու բարոյական պահանջները հաւատքին։ Այսպիսի մարդոց կը պատկանի Friedrich Nietzsche-ի (1844-1900) տրմադրութիւնը, որ կ՚ըսէ. «Աստուած մեռած է եւ ամէն բան արտօնուած է»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնքան ժամանակ, որ հայ ժողովուրդը ունի արտագաղթ՝ ներգաղթի մասին խօսիլը աւելորդ է, որովհետեւ դուրսը ապրող հայը Հայաստան բերելու փոխարէն նախ պէտք է ներսը ապրող հայը յաջողիլ Հայաստանի մէջ պահել:
