ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ներելը՝ մարդկային յարաբերութիւններու մէջ շինիչ եւ վերանորոգիչ դեր կատարող, բարոյական բարեմասնութիւններու արդիւնք օրինակելի եւ դաստիարակիչ արարք մըն է։ Ներելով կը վերհաստատուին բարեկամութիւններ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի մէջ, երբ տակաւին իշխանութիւն-եկեղեցի հարցը կը շարունակուի ծեծուիլ, կը շարունակենք կարդալ հրապարակախօս Սիմոն Սիմոնեանի «Հայոց եկեղեցիի իսկական վերակենդանացման համար» խորագրեալ շարունակական երկու-երեք գրութիւնները, ուր մտաւորականը կը խօսի եկեղեցւոյ բարեկարգութեան մասին իր ունեցած համոզումներուն ու ակնկալութիւններուն մասին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կ՚ըսուի, թէ եթէ մարդիկ իրենց բացակայութեան ուրիշներու կողմէ իրենց մասին խօսուածները եւ ըսուածները գիտնային, աշխարհի վրայ մէկ բարեկամ իսկ չէր մնար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Քասունիին գրութեան մինչեւ այս մասը, կրնայ ըլլալ շատերու համար «ենթադրութիւն» կամ անձնական վերլուծութիւն նկատուի։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ինչպէս բանաստեղծը կ՚ըսէ, շատ անգամ դէպի առաջ կը քալենք, բայց երբեք չե՛նք յառաջանար։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կայ այն համոզումը, որ անցեալին ապրող հայը շատ աւելի հաւատացեալ ու Աստուածավախ էր՝ քան այսօր։ Այս հաստատումին ճշտութիւնը հարցականի տակ կը դնենք, որովհետեւ հակառակ այն իրողութեան, որ հասարակ ժողովուրդին մօտ հաւատքի արտայայտութիւնը աւելի վառ ու կենդանի էր, սակայն, կար դրամին հակառակ կողմը՝ մտաւորականութիւնը:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Յաճախ կը խորհրդածենք եւ կը խօսինք Աստուծոյ կամքին մասին։ Երբ կ՚աղօթենք եւ կը խնդրենք՝ Աստուծոյ կամքը նախամեծար կը սեպենք։ Ոմանք, Աստուծոյ կամքը կը շփոթեն «ճկատագիր»ի հետ։ Աստուծոյ կամքը՝ նախապէս տրուած «անջնջելի վճիռ» կը կարծեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր օրերուն գիր գրականութեամբ զբաղողները «նախանձելի» ըլլալ կը թուին, որովհետեւ մարդկային միտքը բթացնող այս աշխարհին մէջ կամաց կամաց հասարակութիւնը կարիքը կը սկսի զգալ իմացականութեան։ Սակայն, այդ «նախանձ»ը գիտելիքի ու իմաստութեան ծարաւէն չի ծնիր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Յովհան Ոսկեբերան (շուրջ 347-407), տիեզերական եկեղեցւոյ ամենապայծառ դէմքերէն մին, կ՚ըսէ. «Սուրբ Հոգին մկրտութեան աւազանով վերստին ծնուածներուն իմաստութեան, թարգմանութեան շնորհները եւ կարողութիւնը կու տայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատեր կը կարծեն ու կը հաւատան, թէ կեանքը պատահական եւ կամ գուցէ նախորոշուած դէպքերու շղթայ մըն է, սակայն, ի տարբերութիւն շատերու կը հաւատանք, որ այդ բոլորը կամայ-ակամայ տեղ մը սեփական ընտրութեան ու գիտակցական վիճակի մը արդիւնքն է եւ այդ մէկը կրնա՛նք փաստել:
