ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուած մարդը ստեղծեց Իր հաճութեան համար՝ որպէսզի Ինքզինք յայտնէ անոր եւ որպէսզի մարդը զԻնք պաշտէ իր կեանքին բոլոր օրերուն մէջ։ Սակայն, Աստուած զղջաց, որ մարդը ստեղծեց եւ Իր սրտին մէջ տրտմեցաւ, քանի որ «… անոնց խորհուրդներուն բոլոր գաղափարները չար էին». (ԾՆՆԴ. Զ 5)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Անգլիացի գրող Հերպերթ Ճորճ Ուելս մարդկութեան ընթացքն ու վախճանը հետեւեալ ձեւով կը տեսնէ. դասակարգային պայքար, քաղաքակրթութիւններու վերելք եւ վերջապէս անկում։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Նիկիոյ ժողովին (325թ.) մասնակցող հոգեւոր հայրերէն մին է, որ նշանաւոր եղած է իր ժամանակին հոգեշահ քարոզութիւններով, հրաշագործութիւններով եւ ճգնաւորական խստաբեր վարքով։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 131 տարիներ առաջ՝ 1895 թուականին, Անգլիացի գրող Հ. Ճ. Ուելս (Herbert George Wells) կը հրատարակէ «Ժամանակի մեքենան» խորագրեալ աշխատութիւն մը, որուն մէջ կ՚երեւակայէ, թէ ինչպէս պիտի ըլլայ ապագայ մարդկութիւնն ու աշխարհը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սուրբ Գրիգոր Նարեկացիի «Մատեան ողբերգութեան»ը՝ «Նարեկ»ը աշխարհաբար հայերէնի վերածող Միսաք Գօչունեան կ՚ըսէ. «Այն տան մէջ որ ՆԱՐԵԿ կը գտնուի եւ կը կարդացուի, այն տունը դրախտի կը վերածուի»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհի երեսին եղած են մտաւորականներ, որոնք փորձած են մարդոց համոզել, որ այլասերումն ու յառաջընթացը իրարու հակառակ ու տարբեր երեւոյթներ չեն. անոնք նոյն գործընթացին երկու տարբեր կողմերն են, որովհետեւ մարդկութիւնը ինչքան ալ ուզէ աւելիով նուաճել, ստեղծել ու ապահովել, այնքան աւելի կը վտանգուի իր գոյութիւնը՝ որուն համար յաւելեալ մտածումի ու պայքարի կը մղուի:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կը պատմուի, թէ երկու հոգի՝ մէկը հաւատացեալ իսկ միւսը անհաւատ, միասին ինքնաշարժով կը ճամբորդէին։ Երբ քաղաքի մը աղքատիկ մէկ թաղէն կ՚անցնէին. Աստուծոյ գոյութեան չհաւատացողը՝ որ սափրիչ մըն էր, կ՚ըսէ. «Եթէ ձեր ըսածին պէս սիրող Աստուած մը գոյութիւն ունի, ուրեմն ինչպէ՞ս կը թոյլատրէ Ան այսքան թշուառութիւն, անբարոյականութիւն, աղտոտութիւն, ցաւ, վիշտ, տառապանք, բռնութիւն… մարդոց մէջ։ Ինչո՛ւ մեզ չ՚ազատեր այս ամենէն»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շահան Նաթալի, որպէսզի աւելիով փաստէ հայ եկեղեցականներուն մեղապարտ կեանքը, կ՚որոշէ առանց անուն տալու խօսիլ հայ եկեղեցականի մը մասին, որ եղած է Արմաշական վարդապետ մը, յետոյ Արաբկիրի առաջնորդ, ապա Ատանայի առաջնորդ եպիսկոպոս եւ ետքը դարձած է թափառաշրջիկ մը՝ Եգիպտոսէն Կովկաս, Փարիզ, Լիվըրփուլ եւ ապա Պոսթոն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ առաջին պատուիրանը կը դատապարտէ անկրօնութեան գլխաւոր մեղքերը. խօսքով կամ գործով Աստուած փորձելու արարքը, սրբապղծութիւնը եւ սիմոնականութիւնը։ Սիմոնականութիւնը (ԳՈՐԾՔ. Ը 9-24) կը սահմանուի իբրեւ գնումը կամ վաճառքը հոգեւոր իրականութիւններու։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս մը չընկալուի, որ անցեալին ապրող հայը շատ աւելի հոգեւոր էր, եկեղեցասէր էր՝ քան այսօր։ Եկեղեցին պատմութեան ընթացքին մի՛շտ ալ ունեցած է իր հակառակորդները։
