ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մխիթար Հերացին միջնադարեան հայ բժշկութեան ամենաականաւոր ներկայացուցիչն է. հայկական դասական բժշկութեան եւ բժշկական դպրոցի հիմնադիրը։ Ան եղած է նաեւ բնագէտ, փիլիսոփայ, գիտնական եւ բնաւորութեամբ մանաւանդ մեծ մարդասէր։ Անոր տան դուռը միշտ բա՛ց էր հիւանդին եւ կարօտեալին առջեւ, անոր լոյսը մինչեւ առաւօտ անմար կը մնար սեղանին վրայ
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի ներկայ իշխանութիւնները ինչքանո՞վ հետաքրքրուած են հայկական մշակոյթով ու անոր պահպանմամբ՝ չեմ գիտեր, սակայն, երկրի ղեկավարին հեղինակած գիրքէն յստակ է, որ այնքան ալ կարեւորութիւն չի ներկայացներ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ուրարտու» կամ «Արարատ»՝ դասական հայերէնով Հայաստեանի Այրարատեան թագաւորութիւնը, անունը կ՚երեւի առաւելաբար սեմական լեզուներու աղբիւրներու մէջ (Ասրեստանի լեզուներ, եբրայերէն, եւ այլն), իսկ «Արմենիա» անունը՝ դասական հայերէնով «Արմիք», «Արամեանք», «Արամազնեայք» կ՚երեւի առաւելաբար հնդեւրոպական լեզուներու աղբիւրներուն մէջ՝ պարսիկ, պահլաւ, յոյն եւ լատին, մինչ հնդեւրոպական վաղագոյն աղբիւր՝ հիթիթական արձանագրութիւնները՝ Ք.Ա. երկրորդ հազարամեակ, Հայ երկիրը կը յիշատակեն «Հայասա» անունով (դասական հայերէնով. «Հայք»)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հակառակ Հայաստանի ներկայ իշխանութեան յայտարարութիւններուն ու հերքումներուն՝ կայ իրականութիւն մը. Հայաստանի բանտերը լեցուն են քաղաքական բանտարկեալներով՝ որոնց թիւը օրէ օր աճ կ՚արձանագրէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քվինտոս Սեպտիմոս Ֆլորենս Տերտուղիանոս (160-240 թթ.), վաղքրիստոնէական հռչակաւոր աստուածաբանը կ՚ըսէ, թէ՝ Տէրունական աղօթքը իսկապէս ամբողջ Աւետարանին համառօտութիւնն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յայտնի փիլիսոփաներէն Արիստոտել կ՚ըսէ. «Յաջողութիւնը պատահականութիւն չէ. ան տաղանդի, սովորութեան եւ գիտակցուած ընտրութիւններու արդիւնք է»։ Սակայն, այնպէս ինչպէս Արիստոտել, այլ բազմաթիւ մտածողներ կը հաւատան, որ տաղանդը յաջողութեան հասնելու համար բաւարար միջոց մը չէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Սուրբ Հոգիին արդիւնքներն են՝ սէր, ուրախութիւն, խաղաղութիւն, համբերատարութիւն, ազնուութիւն, բարութիւն, հաւատարմութիւն, հեզութիւն, ժուժկալութիւն…». (ԳԱՂԱՏ. Ե 22)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այսօր կը տեսնենք, որ որոշ անձեր կը խօսին, թէ ամենէն շատ եկամտաբեր ոլորտը ո՞րն է, սակայն, «Հարստանալու գիտութիւնը» խորագրեալ գիրքին հեղինակը կը հաւատայ, որ նման ոլորտ գոյութիւն չունի։ Մարդ ամէ՛ն ոլորտի մէջ կրնայ յաջողութիւն ձեռք ձգել՝ եթէ ունի իմաստութիւնն ու ունակութիւնը այդ ոլորտին մէջ զարգանալու.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մաքրակրօն գաղափարապաշտի մը եւ աշխարհիկ հաճոյամոլի մը միջեւ ընկերային փափուկ, միանգամայն լուրջ հարցերու շուրջ գաղափարի անհո՜ւն տարբերութիւններ գոյութիւն կ՚ունենայ յաճախ։ Ոմանք ասիկա կ՚ուզեն բացատրել սերունդներու տարբերութեան պատճառով, ոմանք ալ այսպիսի հարց մը չեն ընդունիր եւ կ՚ըսեն. «Դուն ո՞ր դարու մէջ կ՚ապրիս…»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Յայտնի փիլիսոփայ Նիցչէ կ՚ըսէ, թէ ան որ իր կեանքին մէջ ունի «ինչու» մը, անպայմանօրէն կը ստեղծէ «ինչպէս»ը եւ մեր մարդկային կեանքը այդ «ինչո՞ւ»ին «ինչպէ՞ս» մը գտնելով կ՚անցնի. ոմանք կը յաջողին իսկ ոմանք ոչ:
