ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Դատողութիւն եւ պատիւ կը նմանին ժամացոյցի, կարելի է ճշգրիտ եւ յարգի ժամացոյցներ ըլլալ՝ բաւ է, որ մարդ տեւական խնամք տանի անոր։ Արդարեւ, ամէն արժէք եթէ անշարժ մնայ՝ չաշխատի եւ չգործէ, որեւէ օգուտ քաղել կրելի չըլլար այդ արժէքէն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Եթէ շատեր կը շարունակեն հաւատալ, որ ազգովին նահանջի մէջ չենք ու դէպի պայծառ ապագայ կ՚առաջնորդուինք, ապա թող ականջ տան կարեւոր այս հարցման, որ Աստուած գիտէ քանի՜ երրորդ անգամ ըլլալով պատասխանելու դժբախտ «բախտաւորութիւնը կ՚ունենամ. «Հայերէն կարդալ գիտե՞ս…»:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քաղաքակրթութիւնը, աւելի քրիստոնէութիւնը բաւական սրբագրած են այր մարդուն՝ կնոջ վրայ ունեցած իրական գերազանցութեան մը սխալ ըմբռնումը, նաեւ այր-մարդու եւ կին-մարդու միջեւ յարգի եւ արժէքի սխալ չափանիշը ուղղուելու վրայ է, ինչպէս նաեւ երկու սեռի հաւասարութեան գաղափարը հետզհետէ ամէն կողմ գետին կը գտնէ. «Ալ ո՛չ հրեայի եւ հեթանոսի խտրութիւն կայ, ո՛չ ստրուկի եւ ազատ մարդու, ո՛չ ալ արուի եւ էգի…». (ԳԱՂ. Գ 28)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ ժողովուրդի պատմութեան մէջ կան դէմքեր, որոնք իրենց ազդեցութեամբ կը տարբերին ուրիշներէ. դէմքեր՝ որոնք կը մարմնաւորեն այն պայքարի ոգին, որ հայը իր գոյութիւնը պահպանելու դարեր շարունակ կոփած ու ձեւած է:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդիկ թէեւ հաւասարութեան սկզբունքով ստեղծուած են, բայց ամէն մէկը որպէս անհատ կը տարբերին իրարմէ, քանի որ ամէն մէկը «անձ» մըն է եւ տարբեր յատկութիւններ ունի։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ազգ մը միայն իր բանակով, իր սահմաններով, իր մշակոյթով ու արժէքներով չէ՛, որ իր գոյութիւնը կ՚ապահովէ։ Անոր գոյութեան մէջ դեր կ՚ունենան նաեւ անձեր, որոնք շատ անգամ կը մնան անանուն։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ սխալական եւ յաճախ յանցանք գործելու հակամէտ էակ մըն է։ Յանցանքը կանխելու՝ առաջքը առնելու եւ արգելք ըլլալու որպէս միջոց միշտ պատիժը գործածուած է զանազան կերպերովը։ Բայց հարցը սա է. մարդ յանցանք չի գործեր պատիժի՞ վախով, թէ անոր համար որ իր խիղճը չի ներեր եւ արգելք կ՚ըլլայ յանցանք գործելու։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ազգերու մահը մէկէն ի մէկ ակնթարթի մը մէջ չի՛ պատահիր. այդտեղ մահը կը սողայ լուռ հիւանդութեան մը պէս՝ անտեսանելի ձեւով եւ կամաց կամաց կը մաշեցնէ հոգին, կը քայքայէ առողջութիւնը եւ յամրօրէն կ՚առաջնորդէ դէպի փոս, դէպի գերեզման:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ով որ իր անձը կը բարձրացնէ՝ պիտի խոնարհի, եւ ով որ իր անձը կը խոնարհեցնէ՝ պիտի բարձրանայ». (ՂՈՒԿ. ԺԸ 14)։
Ղուկաս Աւետարանիչի ԺԸ. գլխուն 9-14 համարներուն մէջ Յիսուսի պատմած առակին մէջ՝ երկու հոգի կ՚աղօթեն Տաճարին մէջ. մին՝ փարիսեցի, միւսը՝ մաքսաւոր։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքահայ մամուլ մը Հայոց Ցեղասպանութեան 111-րդ տարելիցին առիթով հրատարակեց սփիւռքահայ երիտասարդ-պատանիներու մտածումներ. կարեւո՛ր է լսել նոր սերունդին կարծիքը՝ հասկնալու եւ ճանչնալու համար այն ոգին՝ որով հասակ կ՚առնեն, որովհետեւ այդ ոգիին հիման վրայ է, որ ծնունդ պիտի առնեն իրենց յաջորդող սերունդները:
