ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբ մահը կը խոցէ իր խայթոցով… «Ո՞ւր է, Մա՛հ, յաղթանակդ, ո՞ւր է Մա՛հ, քու խայթոցդ». (Ա ԿՈՐՆԹ. ԺԵ 55)։ Ընտանեկան կեանքը երբեմն կը ցնցուի սիրելի անձի մը մահով։ Մենք պէտք չէ՛ դադրինք հաւատքին լոյսը ընծայելէ, ընկերակցելով այս պահերուն չարչարուող ընտանիքներուն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Պատահական չէ՛, որ հայրապետներու կողմէ Մեծ պահեցողութեան շրջան նշանակուած է Ս. Յարութիւնը կանխող քառասուն օրերը։ Իրականութեան մէջ, անոնք միաձուլուած տօներ չեն։ Ծաղկազարդը ունի իր յատուկ տեղն ու նշանակութիւնը, պահեցողութիւնը ունի իրը եւ Սուրբ Յարութեան տօնը իր ուրոյն նշանակութիւնը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երկար ժամանակէ ի վեր նկատելի է, որ Հայաստանի Հանրապետութեան մէջ քաղաքական պայքար գոյութիւն չունի, որովհետեւ ճշմարիտ քաղաքական պայքարը գաղափարի մը համար տարուած պայքարն է, որ ունի նպատակ, սկզբունք, ծրագիր եւ պատասխանատուութիւն.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կեանքի ընդհանուր փորձառութիւնը եւ զանազան դէպքեր ցոյց կու տան, թէ մոլութիւններ ինչպէս կ՚աւրեն մաքուր սիրտեր, մաքուր դէմքեր, եւ ցեխի մէջ թաթխուած հոգին ինչպէս կը քանդակուի հոն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Անցեալին գիրք հրատարակելը մեծաւ մասամբ մտաւորականութեան տրուած շնորհ մըն էր։ Իւրաքանչիւր աշխատութիւն կու գայ զարգացնելու հայ գրականութիւնը, նոր շունչ տալու անոր։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Քու կինդ պտղաբեր որթատունկի մը պէս պիտի ըլլայ քու տունէդ ներս եւ քու որդիներդ ձիթենիի տունկերու պէս պիտի ըլլան քու սեղանիդ չորս կողմը». (ՍԱՂՄ. ՃԻԸ 5)։ Սաղմոսերգուին արտայայտած այս սիրախօսութիւնը չի դրժեր ամբողջ Սուրբ Գիրքը համակող դառն իրականութիւն մը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրականութեան մէջ Շահան Շահնուր ճանչցուած է որպէս քննադատ ու «դժգոհ» գրող։ Շատերու համար քննադատը «բացասական» անձի տպաւորութիւն կը ձգէ. անձ՝ որ «բան մը քիթին չի՛ դներ», սակայն, իր գրութիւններէն մէկուն մէջ անուղղակի ձեւով Շահնուր քննադատութեան հիմնական իմաստն ու նշանակութիւնը կը բացատրէ հետեւեալ ձեւով.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Panta hypomenei» կը նշանակէ՝ բոլոր հակառակութի՛ւնները ընդունիլ դրական տրամադրութեամբ եւ հակառակորդ շրջանակի մը մէջ ամուր կանգնի՛լ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն քսանհինգ տարիներ առաջ՝ 2001 թուականին, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու մէջ հրատարակուող «Նոր Կեանք» շաբաթաթերթին մէջ, ոմն Ճորճ Բամպակեան կը ստորագրէ ամօթալի «բաց նամակ» մը՝ ուղղուած նախկին հոգեւորական Հայր Թորգոմ վրդ. Փօսթաճեանին։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Պատիժի, անպատուութեան եւ նախատինքի վախը բարերար թումբ մըն է ընկերային զեղծումի եւ օրինազանցութեան դէմ։ Վերցո՛ւր այդ Դամոկլեան սուրը եւ զսպուած որքա՜ն կիրքեր, անիրաւ ի՜նչ արարքներ ոտնակոխ պիտի ընեն ամէն օրէնք, կանոն եւ սահման։
