ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Դատապարտուած եւ բանտարկուած անձ մը բանտէն արձակելու համար «ներում շնորհել»ը կրնայ պաշտօնական բացատրութիւնը ըլլալ. բայց դատական պոռացող սխալմունք մը այդ անիմաստ եւ անտեղի բացատրութեամբ պարտկելու ձեւականութիւնը նոյնքան պոռացող ծիծաղաշարժութիւն մը չէ՞։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ազգային մշակոյթն ու աւանդութիւնները այսօր մեր կեանքին վրայ ինչքանո՞վ ազդեցութիւն ունին եւ կ՚ունենան՝ կը կարծենք անորոշ է, որովհետեւ կ՚ապրինք ժամանակաշրջանի մը մէջ, ուր մշակոյթներն ու աւանդութիւնները տեղի կու տան «ընդհանրական» քաղաքակրթութեան մը, որ լաւապէս գիտէ վերացնել տոհմիկ բարքերն ու սովորութիւնները:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Զգացումները լաւագոյն կերպով արտայայտելու գեղեցկաշուք միջոցն է բանաստեղծութիւնը։ Ոգեխօսութիւնը կամ ոգեհարցութիւնը հանդիսացած են գեղեցիկ միջոցներ, որոնք մարդս մտերիմ եւ ջերմ յարաբերութեան մէջ կը թողուն աշխարհէն հեռացող սիրելի հոգիներու հետ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Արտասովոր է նման արտայայտութիւն ունենալ, սակայն, պատերազմը միշտ բացասական ազդեցութիւն չ՚ունենար։ Մարդկային կեանքի մէջ տեղի ունեցած իւրաքանչիւր պատահար՝ անկախ դրական կամ բացասական ըլլալէ, ծնունդ կու տայ լաւատես ու յոռետես մարդոց, որոնք կը յաջողին նոյն արդիւնքէն ամբողջութեամբ տարբեր արդիւնքներ ստեղծել:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդուս բարոյական կեանքը իր ակունքը կը քաղէ Հաւատքին մէջ Աստուծոյ, որ Իր սէրը կը յայտնէ արարածներուն։ Պօղոս առաքեալ «հաւատքի հնազանդութեան». (ՀՌՈՎՄ. Ա 5, ԺԶ 26) մասին կը խօսի իբրեւ «առաջին պարտաւորութեան» մասին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կրօնական առումով Աստուծոյ կողմէ մարդուն տրուած մեծագոյն պարգեւը ի՞նչ է… չե՛նք գիտեր. ոմանց համար ազատ կամքը, իսկ ուրիշներու համար սէրը՝ որուն մեծագոյն արտայայտութիւնն էր մարդանալն ու մարդոց մեղքերուն համար խաչ բարձրանալը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբեք պէտք չէ՛ մտածել, թէ ամուսնութեան՝ որպէս բնական ընկերութեան մը վրայ հիմնուած ընտանիքը տկարացնելը ընկերութեան նպաստող արարք մըն է։ Ընդհակառակը՝ ասիկա վնաս կը հասցնէ զաւակներուն զարգացման, հասունացումին, հասարակական արժէքներու մշակումին եւ անհատներու բարոյական զարգացումին եւ ազնուացման։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս ինչպէս անցեալին, նոյնպէս այսօր եւս հայ ժողովուրդին մէջ կան բազմաթի՜ւ երեւոյթներ, որոնք քննադատելի են։ Եթէ ուշադրութեամբ հայկական բոլո՛ր թերթերը աչքէ անցընենք՝ ի՛նչ գոյնի, ինչ գաղափարախօսութեան ալ պատկանին անոնք, անպայմանօրէն ունին բողոք մը, կոչ մը, քննադատութիւն մը, սակայն, անոնց հասարակաց գիծը այն է, որ չունին լուծումներ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կը պատմուի, թէ ուսուցչուհի մը իր դասարանի աշակերտներէն կ՚ուզէ, որ գծեն նկար մը՝ որ ցոյց տայ բան մը՝ որուն համար սրտանց շնորհակալ են։ Մինչ ուսուցչուհին կը մտածէ, որ ընդհանրապէս համեստ դասակարգէ եկած աշակերտները, իրականութեան մէջ շատ քիչ բան ունին շնորհակալ ըլլալու, քանի որ անոնք շատ բաներէ զրկուած ընտանիքներու կը պատկանին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Արաբ փիլիսոփայ, գրող եւ բանաստեղծ Սայիտ Աքըլ մեր թուականէն 62 տարիներ առաջ՝ 1964 թուականին, Լիբանանի հեռատեսիլէն խօսք առնելով կը սկսի խօսիլ հայ ժողովուրդին մասին։ Արաբ այս բանաստեղծը եղած է Վահան Թէքէեանի, Միքայէլ Կիւրճեանի եւ այլ հայ գրողներու բարեկամը եւ անոնց ճամբով ճանչցած էր հայ ազգն ու Հայաստանը։
