ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Միսաք Մեծարենցի կեանքը՝ իր գործն իսկ է։ Իր կեանքը պէտք է ուսումնասիրել իր գործին մէջէն, լրջօրէն որոնելու է այն ազդակները, որոնք գերագոյն կատարելութեան մը հասցուցին իր քնարերգութիւնը։ Ադամանդաշող իր լեզուն աննմա՛ն է մեր բովանդակ աշխարհիկ գրականութեան մէջ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր հասարակութեան մէջ կան այնպիսիներ, որոնք երբե՛ք հայերէն չեն կարդար, երբե՛ք հայկական հանդէսներու եւ միջոցառումներու մասնակցութիւն չեն բերեր, հեռու կը մնան ակումբէն ու եկեղեցիէն, հեռու կը մնան հայութենէն, սակայն, երբ տեսնեն հայ մը, որ իրեն փոխարէն օտարէն առեւտուր կը կատարէ, կը բարկանան ու կը սկսին բողոքել, որ «հայերը իրար բռնել չեն գիտեր»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ արարածը, ընդհանրապէս կը հպարտանայ, կը պարծենայ իր գիւտերով, իր գիտութեամբ։ Բնական է այդ, քանի որ գիտութիւնը զօրութի՛ւն է եւ շատ բանի կարողութիւն եւ կարելիութիւն կու տայ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ մտաւորականութիւնը ամէ՛ն բանէ աւելի, աւելի քան մէկ դար գրեց հայրենասիրութեան ինչութեան մասին, սակայն, մինչեւ օրս ալ չյստակացաւ, թէ ի՛նչ է հայրենասիրութիւնը։ Մարդկութիւնը նոյն դժուարութեամբ փորձեց բացատրել, թէ ի՛նչ է հաւատքը, սակայն, այնպէս ալ հաւատքին կատարեալ սահմանումը չկրցան տալ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ապրի՛ս, բարի եւ հաւատարի՛մ ծառայ, քանի այդ փոքրիկ գումարը շահարկելու մէջ հաւատարիմ գտնուեցար, քեզ աւելի մեծ գործերու պատասխանատու պիտի կարգեմ։ Դո՛ւն ալ եկուր եւ մասնակից եղիր տիրոջդ ուրախութեան». (ՄԱՏԹ. ԻԵ 23)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Բնականաբար, բոլորս պիտի ուզենք, որ Հայաստանը իր ներկայով ու ապագայով ունենայ նախանձելի դիրք մը. թէ՛ քաղաքական, թէ՛ դիւանագիտական, թէ՛ ռազմական եւ թէ տնտեսական գետնի վրայ գրաւէ ազդեցիկ տեղ մը բովանդակ քաղաքակրթութիւններուն մէջ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Քու Տէր Աստուածդ պէտք է պաշտես եւ միայն Անո՛ր ծառայես». (ՄԱՏԹ. Դ 10)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սփիւռքահայ մամուլը լեցուն է անուններով՝ որոնք ժամանակ մը ապրած, ստեղծագործած, իրենց համեստ լուման ձգած ու հեռացած են. անուններ՝ որոնք երբեք չեն լսուած մեր հայկական իրականութենէն ներս։ Այսօր ունինք անոնցմէ մէկը՝ Սիրվարդ Ինճէեանը, որ աւելի քան կէս դար առաջ սփիւռքահայ տարբեր մամուլներու մէջ հրատարակած է բանաստեղծութիւններ ու գրութիւններ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կ՚ըսուի, թէ «պատմութիւնը ինքզինք կը կրկնէ…» եւ կեանքի ընդհանուր փորձառութիւնը ցոյց կու տայ, թէ այս իրողութիւնը մեծ մասամբ ճի՛շդ է։ Բայց այս նախադասութիւնը պակաս է եւ պէտք է ամբողջանայ սապէս. «…պատմութիւնը ինքզինք կը կրկնէ՝ եթէ պատմութեան սխալներէն, ձախողանքներէն եւ թերութիւններէն դաս չառնուի»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ ազգագրագէտ ու բանահաւաք Երուանդ Լալայեան իր «Վասպուրական. Ազգագրութիւն» աշխատութեան մէջ խօսելով Վանի, Տոսպի եւ Հայոց Ձորի մէջ ապրող հայ ժողովուրդին մասին, կը գրէ. «Օտարազգիների հետ ամուսնութիւն շատ հազուադէպ է եւ միշտ ահագին դժուարութիւնների հետ կապուած»։
