ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ինքնասպանութեան տարածուած պատճառներէն մէկն ալ ամօթի զգացումն է. մարդ արարած իր կեանքին մէջ (յաճախ նոյնիսկ մահէն ալ աւելի) կը վախնայ խայտառակուելէ: Մարդ արարած աշխարհի ամենէն վատ անձն անգամ ըլլայ, կ՚ուզէ իր անուան շուրջ դրական պատկեր մը ստեղծել, որովհետեւ խայտառակութիւնը հոգեկան ծանր բեռ մըն է մարդուն վրայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սա անվիճելի իրականութիւն մըն է, թէ արդիւնքը չ՚արդարացներ միջոցը։ Բայց ինչպէս ամէն պարագայի մէջ՝ այս ճշմարտութեան ալ չհաւանողներ եւ հակառակ կարծիք արտայայտողներ եղած են միշտ եւ այսօր ալ, անշուշտ, կը գտնուին մերժողներ այս սկզբունքը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նկատի ունենալով, որ քիչ չեն ինքնասպան անձանց թիւը, նոյնպէս քիչ չեն նաեւ անոնց ետին ձգած նամակները՝ որոնց մէջ կարելի է գտնել բազմազանութիւն: Մարդ կայ իր ինքնասպանութեան վերջին նամակը գրած է ձեռագիր, մարդ ալ կայ մեքենագրած եւ կամ տեսագրած է.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Աստուած այնպէս սիրեց…»։ Այս աննշան բառը. «այնպէս», ցոյց կու տայ չափը։ Նախադասութեան մնացած մասը կը բացատրէ այն ամէն բաները՝ որոնք Քրիստոս յանձն առաւ մեզի համար, ի՛նչ որ Աստուած կրեց՝ երբ Քրիստոսը տուաւ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Սէրը այնպիսի ուժ մըն է, որ կրնայ պարտութեան մատնել նոյնիսկ ամենէն հզօրները. օրինակի համար, Ատոլֆ Հիթլեր՝ որմէ կը սարսափէր ամբողջ աշխարհը, իր սիրոյն՝ Էվա Պրաունի հանդէպ տկարութիւն ունէր. Եւրոպան ցնցած Նափոլէոնը՝ Ժոզեֆինային հանդէպ.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ընկերային կեանքի մէջ յարաբերութիւններու եւ բարեկամական փորձառութիւններու մէջ կեդրոնական տեղ գրաւող սիրոյ, հաւատարմութեան եւ անկեղծութեան հեռանկարէն զատ, ուրիշ կարեւոր առաքինութիւն մըն ալ կը բնորոշուի, որ սակայն քիչ մը մոռցուած կամ անտեսուած է, անիկա՝ ներկայ ժամանակաշրջանին ծայրայեղական եւ մակերեսային յարաբերութիւններուն մէջ, քաղցրութի՛ւնն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Վիճակագրական տուեալներու համաձայն, իւրաքանչիւր օր մօտաւորապէս երկու հազար մարդ օրական ինքնասպան կ՚ըլլայ. ընդհանուր աշխարհի մէջ տարեկան աւելի քան 700 հազար մարդ իր ազատ որոշումով՝ զանազան դժուարութիւններու դիմաց ընկճուած կ՚ընտրէ ինքնասպանութիւնը որպէս միջոց՝ այդ մէկը տեսնելով հոգերէն ձերբազատելու «լաւագոյն» միջոց:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Չարէն մի՛ յաղթուիր, հապա բարիով յաղթէ՛ չարին». (ՀՌՈՎՄ. ԺԲ 21)։
Հին ուխտը մարդկային կեանքի հիմքը դրած է արդարութեան օրէնքը. «Բայց եթէ վնաս մը ըլլայ՝ անձի տեղ անձ պիտի տաս, աչքի տեղ աչք, ակռայի տեղ ակռայ, ձեռքի տեղ ձեռք, ոտքի տեղ ոտք, խարանի տեղ խարան, վէրքի տեղ վէրք, հարուածի տեղ հարուած». (ԵԼՔ. ԻԱ 23-25)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Իւրաքանչիւր ազգի համար անկախութիւնը ո՛չ միայն պետական կամ քաղաքական հասկացողութիւն է, այլ ներքին անփոխարինելի արժէք, որ կը խորհրդանշէ ժողովուրդի ինքնորոշման իրաւունքը։ Դարեր շարունակ պետութիւններ, ազգեր պայքարած, պատերազմած ու մարտնչած են ձեռք բերելու եւ կամ պահելու համար անկախութիւնը, որով կ՚ապահովուի նաեւ գոյութիւնը մշակոյթին եւ ազգային դիմագիծին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ժամանակը անդիմադրելի հոսանք մըն է՝ զոր անկարող են կասեցնել ո՛չ գիտութիւնը, ո՛չ գիւտերը, ո՛չ գանձեր, ո՛չ հնարքեր եւ ոչ անպարտելի ուժեր. թէ՝ ամէն ուժ ստիպուած է խոնարհիլ անոր առջեւ եւ թարմութիւն, գեղեցկութիւն եւ զօրութիւն անպայման պիտի ազդուին անոր մոգական հպումէն։
