ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Պիտի չուզէիր երբեք գրիչդ ձեռք առնել ու սկսիլ թուղթը մրոտել, անշուշտ, եթէ գաղափարներդ ուռճացած չըլլային ու չնեղէին ուղեղիդ բոլոր բջիջները: Պիտի չուզէիր քու գրածներովդ փորձել համոզել ու նոյնիսկ «խաբել» բոլոր այն ընթերցողները, եթէ ընթերցող ունենայիր, եթէ հաւատացած չըլլայիր, որ տողերուդ յանձնած բոլոր բառերդ իրաւացի ու միաժամանակ՝ հասուն մտքի մը պտուղներն էին:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Ֆրանսահայ յայտնի մտաւորական, հեղինակաւոր պատմաբան, հայագէտ, հայկական Կիլիկիոյ պատմութեան մասնագէտ, Սորպոնի համալսարանի փրոֆեսէօր եւ Հայաստանի Գիտութիւններու ազգային ակադեմիոյ արտասահմանեան անդամ Քլոտ Արմէն Մութաֆեան այս յուլիսին կը նշէ իր ծննդեան 80-ամեակը:
ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Իմ սիրտը կը բաբախէ տասնեակ քիլօմեթրեր անդին: Երեւանէն լսելի չեն բաբախները: Անոնք հոն են՝ հեռու հեռաւոր դրախտավայրին մէջ:
ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
-Հա՛յր, այդքան մարդոց հետ շփուելէ վերջ, երեկոյեան շատ յոգնած կ՚երեւիք։ Իսկ առաւօտեան ձեր դէմքին յոգնածութեան նշոյլ մը անգամ չի մնար։ Այդ ինչպէ՞ս կ՚ընէք։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Երէկուան թիւով ներկայացուցած էինք հայ պատմաբան, լեզուաբան, բառարանագէտ, հայագէտ Երուանդ Տէր-Մինասեանի յուշագրութիւնը՝ հայ մեծ երաժշտագէտ Կոմիտասի մէկ հիւանդութեան մասին (ճահճատենդ), որով ան վարակուած էր Գէորգեան ճեմարանի մէջ աշխատած տարիներուն, երբ Հայաստանի մէջ տարածուած էր այդ փոխանցիկ հիւանդութիւնը, որ հիմնականօրէն կը փոխանցուի ճահճային գօտիներու մէջ դեգերող մոծակներէն:
ՅԱԿՈԲ ՊԱԼԵԱՆ
Հայաստան եւ սփիւռք, հաւատաւոր եւ հայու ինքնութեան տէր կանգնող անհատներ եւ բջիջներ կան: Այդքա՛ն: Լեզուամտածողութեամբ եւ ազգային-քաղաքական գիտակցութեամբ, որ ազգի պատմութիւն է, գործողները խիստ փոքրաթիւ են՝ մեր ընդհանուր համրանքին բաղդատած:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Աւստրիացի գրող Սթեֆան Ցվայկ երկար տարիներ ապրած է նացիներու ճնշման տակ եւ չդիմանալով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հետեւանքներուն, ինքնասպան եղած է կնոջ հետ։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Հայազգի պատմաբան, լեզուաբան, բառարանագէտ, հայագէտ Երուանդ Տէր Մինասեանը (1879-1974) Էջմիածնի Գէորգեան ճեմարանի մէջ ուսանելու ժամանակ ճանչցած է Կոմիտասը, սակայն աւելի մտերմացած է Ճեմարանը աւարտելէն ետք, երբ Գերմանիոյ մէջ իր ուսումը աւարտելէն եւ վերադառնալէն ետք տեղեկացած է Կոմիտասին հիւանդութեան մասին:
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Այսօրուան սուրբգրային ընթերցումներէն Ելից գիրքին մէջ (15.23-27) կը կարդանք դառն ջուրի մասին, երբ իսրայէլացիները Մովսէսի առաջնորդութեամբ դուրս եկած էին Եգիպտոսէն ու ճանապարհ կ՚երթային հասնելու համար խոստացուած երկիր, անապատին մէջ երեք օր ճանապարհ անցնելէ ու ջուր չգտնելէ ետք ծարաւցան: Երբ Մեռա հասած էին, այնտեղի ջուրերը դառն ըլլալով, սկսան տրտնջալ Մովսէսին դէմ, ըսելով. «Ի՞նչ խմենք» (Ելք 15.24):
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Ամէն երեկոյ, պարտաճանաչ աշակերտի մը նման, պարոն Հայկ մասնաւոր ժամ կը յատկացնէր իր անձին ու իր սենեակէն ներս առանձնանալով, սեղանին դիմաց գտնուող աթոռին վրայ կը հանգչէր, ապա քանի մը վայրկեան ետք կը սկսէր տետրակի մը մէջ արձանգրել օրուան իր մտածումներն ու տպաւորիչ յուշերը:
