ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Ժամանակակից աշխարհին մէջ քաղաքները դարձած են մարդկային կեանքի գլխաւոր բեմը։ Ամէն օր միլիոնաւոր մարդիկ կ՚արթննան բարձր շէնքերու մէջ, կը շտապեն աշխատանքի, կը կորսուին երթեւեկութեան աղմուկին եւ բազմութեան մէջ։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Հայկական տպագիր ու ձեռագիր ժառանգութեան բացառիկ նմոյշներ փրկուած եւ իրենց հանգրուանը գտած են Հայաստանի «Կերոն» զարգացման հիմնադրամի յարկին տակ՝ շնորհիւ «Wilco» ընկերութեան ազնիւ նուիրատուութեան: Դարաւոր պատմութեան մը վերջակէտը եւ նոր յոյսը։
Պատրաստեց՝ ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Հայ հոգեւորական, Մխիթարեան միաբանութեան անդամ, բանասէր, աշխարհագրագէտ, աստղաբաշխութեան վարպետ, հասարակական գիտութիւններու հմուտ տեսաբան, բազմավաստակ խմբագիր Հ. Ղուկաս Ինճիճեան ծնած է 1758 թուականի մարտի 17-ին, Պոլիս:
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Վերջին տասնամեակներուն աշխարհը լեցուած է նոր բառապաշարով, որ կը վերաբերի կլիմայի, բնապահպանութեան եւ մոլորակի ապագային։ Այդ բառերէն ամենէն տարածուածներէն մէկը «ածխածնային ոտնահետք» արտայայտութիւնն է։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Թլկատինցիի (Յովհաննէս Յարութիւնեան) (1860-1915) գրութիւնները կենդանի պատկերով կը ներկայացնեն գաւառական հայ կեանքը՝ իր պարզութեամբ ու դժուարութիւններով։
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Ի յիշատակ հոգելոյս Հայր Պօղոս ծայրագոյն վարդապետ Արիսի, որ ժամանակին ուսում ստացած էր Պոլսոյ մէջ:
Վախճանէն ի վեր անցած 65 տարիները իսկապէս անզօր կը մնան՝ անոր անձնազոհ սէրը ստուերի տակ թողելու համար:
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Լիբանանը՝ այդ փոքր, բայց անսահման խորք ունեցող երկիրը, դարեր շարունակ եղած է քաղաքակրթութիւններու խաչմերուկ, մշակոյթներու հանդիպման վայր եւ պատմութեան կենդանի թանգարան։
ՅԱԿՈԲ ՏԻՒՆԵԱՅԵԱՆ
24 մարտը թէ՛ ծննդեան տարեդարձի եւ թէ մահուան յիշատակի օրն է այն մեծ երախտաւորին, տիտանեան հայուն, որ կը կոչուի Սիմոն Օվէի Սիմոնեան (Այնթապ, 24 մարտ 1914 - Պէյրութ, 24 մարտ 1986):
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Գրեթէ բոլոր հասարակութիւնները միշտ զանազան կարծիքներու եւ մտածումներու վրայ հիմնուած են։ Մարդը կը մտածէ, կը հարցնէ, կը վիճի եւ երբեմն ալ կը մերժէ այն, ինչ որ իրեն կը ներկայացուի որպէս «ճշմարտութիւն»։
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Զէյթունը հայոց պատմութեան մէջ կը ներկայանայ իբրեւ եզակի երեւոյթ մը, ուր լեռնային խստաշունչ պայմաններուն մէջ կերտուած է տոկունութիւն, հաւատք եւ ինքնութիւն։ Դարեր շարունակ այս փոքրիկ գաւառը եղած է այն վայրերէն մէկը, ուր հայ մարդը իր գոյութիւնը պահպանած է ներքին կազմակերպուածութեամբ եւ հոգեւոր ամուր կռուաններով։
