Ընկերա-մշակութային

ՆՇԱՆԱՒՈՐ ՀՌԵՏՈՐԸ ԵՒ ՀԱՅՐԸ

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Նոյեմբերի 1-ին Հայ Առաքելական Եկեղեցին կը տօնէ Ս. Յովհան Ոսկեբերանի յիշատակի օրը: Ս. Յովհան Ոսկեբերանի յիշատակը տարին երկու անգամ կը տօնուի. նախ՝ Տասներկու վարդապետներուն հետ՝ Խաչվերացի Զ. կիրակիին յաջորդող շաբաթ օրը, ապա առանձին՝ Խաչվերացի Է. կիրակիին յաջորդող հինգշաբթի օրը:

ՔԱՀԱՆԱՅԻՑ ՀԱՄԱԳՈՒՄԱՐ ՀԻՒՍԻՍԱՅԻՆ ԱՄԵՐԻԿԱՅԻ ԱՐԵՒՄՏԵԱՆ ԹԵՄԷՆ ՆԵՐՍ

ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ

«Իւրաքանչիւր հոգեւորական իր կեանքը ի սպաս կը դնէ Եկեղեցւոյ ծառայութեան, երբ ներքին ձայն մը զինք կը կանչէ: Այդ ձայնը կոչումն է, հաւատքի զգացողութեան գերագոյն պահը, երբ քրիստոնեայ մարդը իր մէջ նոյնքան զօրեղ կը զգայ ծառայելու զգացումը եւ կը հետեւի Քրիստոսի հրաւէրին, երբ Ան կը պատգամէ, «Վերցուր խաչը եւ հետեւէ ինծի» (Յովնան Սրբազան):

ԿՐՕՆՔԸ ԵՒ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԵԹԱՆՈՍԱԿԱՆ ՀԱՒԱՏՔԸ (Ա .)

ԱՇԽԱՏԱՍԻՐԵՑ՝  
ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ

Կրօնքը իբրեւ կարեւորագոյն մասը մարդկային էութեան, արթնցաւ այն օրէն, երբ մարդ արարածը զգաց, որ կապ մը կը զօդէր իր ոգին թէ՛ աշխարհի եւ թէ միանգամայն իր վրայ իշխող այն խորհրդաւոր ոգիին հետ, որ արարիչն էր ամբողջ տիեզերքին։ Նախնագոյն շրջանին, մարդ արարածը չէր գիտեր, թէ ի՞նչ էր աշխարհը, իր շուրջի բնութիւնը եւ տիեզերքի անհունութիւնը։ 

Ամերիկեան Բարքեր

ԳԷՈՐԳ ՔԷՕՇ­ԿԷ­ՐԵԱՆ

Ամերիկայի մէջ, եւ հաւանաբար ալ այլուր, սովորութիւն դարձած է, որ երկրորդական վարժարաններու ամավերջի հանդէսներուն՝ հրաժեշտի ուղերձը կարդայ դասարանի առաջնութիւնը շահող աշակերտը, որ կը կոչուի Valedictorian։

ՍՐԲՈՅՆ ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ ՈՍԿԵԲԵՐԱՆԻ ԿՈՍՏԱՆԴՆՈՒՊՈԼՍՈՅ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍԻ ՀԱՏԸՆՏԻՐ ԳԻՐՔ ԵՒ ՃԱՌՔ ԵՒ ՆԵՐԲՈՂԵԱՆՔ

ԳՐԱԲԱՐԷ ԱՇԽԱՐՀԱԲԱՐԻ ՎԵՐԱԾԵՑ՝
ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ

Գ) Եւ արդ, ծառայակիցներէն ո՞վ, ո՞վ գովենք։ Ո՛չ ուրիշը, այլ մեր բոլոր եւ մեր միջոցով՝ տիեզերքի վարդապետը (Անտիոքի Փլաբիանոս Եպիսկոպոսը), որովհետեւ ինչպէս որ ան ինքը դաստիարակեց ձեզ, որ մինչեւ մահ հաստատուն մնաք ճշմարտութեան մէջ, այդպէս ալ դուք միւսներուն սորվեցուցէք՝ այս կեանքէն աւելի շուտ հրաժարիլ, քան՝ բարեպաշտութենէն։

 

ՎԵՐՋԻՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԸ…

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

«Ես չորս անգամ պատերազմի գացած եմ. Ափրիկէ գացած եմ, Փիլիպեաններ, Արաֆաթի պատերազմին գացած եմ, չեմ գիտեր ո՛ւր գացած եմ եւ ողջ մնացած եմ: Հիմա հոս եմ, բայց կրնար ըլլար որ հոս չըլլայի, մեռած ըլլայի եւ ետ չգայի այդ պատերազմներէն», ըսաւ Արա Կիւլէր, 2013 թուականին Երեւանի մէջ:

«ՍՐԲՈՅՆ ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ ՈՍԿԵԲԵՐԱՆԻ՝ ԿՈՍՏԱՆԴՆՈՒՊՈԼՍՈՅ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍԻ ՀԱՏԸՆՏԻՐ ԳԻՐՔ ԵՒ ՃԱՌՔ ԵՒ ՆԵՐԲՈՂԵԱՆՔ»

Գրա­բա­րէ աշ­խար­հա­բա­րի վե­րա­ծեց՝ 
Ա­ԼԵՔՍ ՍՐԿ. ԳԱ­ԼԱՅ­ՃԵԱՆ

Ար­դեօք ճշմա­րի՞տ է այն ինչ որ մե­զի պա­տա­հե­ցաւ, իս­կա­պէս կա­տա­րուա՞ծ է սա, խաբ­կան­քի մէջ չե՞նք, գի­շեր չէ՞, եւ պա­տա­հած­նե­րը ե­րազ չե՞ն, ցե­րեկ է, եւ բո­լորս ար­թո՞ւն ենք։ 

 

ՈՎ Է ԱՆՏՈՆԻՆԱ ՄԱՀԱՐԻ

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Երեւանի մէջ վերջերս իր մահկանացուն կնքեց Սթալինի բռնաճնշման եւ աքսորին ենթարկուած գրեթէ վերջին հայաստանաբնակ գրողը՝ արձակագիր Անթոնինա Մահարին՝ անմահանուն Գուրգէն Մահարիի կողակիցը:  Մահացաւ ծայր աստիճան աղքատութեան ու կարիքաւոր վիճակի մէջ եւ գնաց միանալու իր այնքան սիրած ամուսինին՝ Գուրգէն խանին եւ մեր միւս մեծերուն, որոնց հետ կ՚առընչուէր Մահարիներու ընտանիքը իր լաւագոյն օրերուն:

հացը

Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ

Առ­տու կա­նուխ ա­քա­ղա­կան­չի հետ մեծ մայրս կ՚արթն­նար։ 
Երբ ամ­բողջ ըն­տա­նի­քը տա­կա­ւին խո­րունկ-խո­րունկ կը քնա­նար, ան կը սկսէր օ­րուան կա­րե­ւոր ի­րա­դար­ձու­թեան՝ թո­նի­րի մէջ հաց թխե­լու նա­խա­պատ­րաս­տա­կան աշ­խա­տանք­նե­րուն։

Էջեր