ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շատ մը ծնողներ կը կարծեն, որ իրենց հիմնական պարտականութիւնն ու պարտաւորութիւնը իրենց զաւակներուն մարդկային ու մարմնական պէտքերը ապահովելն է. ինչպէս՝ հագուստը, սնունդը եւ այլն, բայց, իրականութեան մէջ, ծնողական պարտականութիւնն ու պարտաւորութիւնը իր մէջ շատ աւելին ունի, որովհետեւ հոգեկան բաժինը շատ աւելի կարեւոր է։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդկային փոխյարաբերութիւններու մէջ չարախօսութիւնները աւերիչ ազդեցութիւններ կը գործեն մարդուն թէ՛ անհատական ներքին կեանքին, թէ՛ հաւաքական արտաքին կեանքին մէջ։ Ուրեմն, պէտք է ամենէն առաջ զգուշանալ մա՛նաւանդ բանակրկիտ անձերու խառնակիչ ազդեցութենէն, սաստիկ զգուշանալ այդ վերջին վատ դերը ուղղակի կամ անուղղակի, կամաւ թէ ակամայ ինքն իր անձին վրայ փորձելու։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Շաբաթ օրուան մեր գրութեամբ խօսեցանք, թէ լաւ գործի համար զաւակը գնահատելը վատ արարքի ժամանակ տրուած պատիժէն կամ բարկութենէն շատ աւելի արժէք ու ազդեցութիւն կ՚ունենայ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աշխարհ հետզհետէ աւելի լաւ սկսած է հասկնալ, թէ՝ ստացական եւ երեւութային առաւելութիւններէ աւելի՛ կարեւոր արժանիքներ կը փնտռուին՝ «ազնուական» տիտղոսին արժանի ըլլալու համար։ Ուստի, աշխարհ սորված է «ազնուականութիւն» փնտռել ուրիշ տեղեր ալ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ծնողներու կողմէ կատարուած կան սխալներ, որոնցմէ մեծագոյնը զաւկին հանդէպ ուշադրութեան պակասն է։ Բնական է, որ շատ անգամ ծնողքը կրնայ անտրամադիր հոգեվիճակ մը ունենալ, յոգնածութիւն զգալ, առանձնանալու եւ խոկալու, մեկուսանալու ցանկութիւնը ունենալ, շատեր կը կարծեն, որ մանուկը այդ փոփոխութիւնն ու տարբերութիւնը չի զգար, սակայն, իրականութեան մէջ, ամենէն աննշմար ուշադրութեան պակասը նոյնիսկ անոնց կողմէ զգալի կը դառնայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ երբեմն շոգենաւին չի հասնիր, այսինքն բարեպատեհ առիթներէն չի կրնար օգտուիլ, չ՚անդրադառնար կամ պէտք եղած խնամքը չի տանիր եւ կը կորսնցնէ…։ Արդարեւ, առիթներէն օգտուիլ հմտութիւն կը պահանջէ, եւ անոնք՝ որոնք կ՚անդրադառնան կեանքի կարեւորութեան՝ ուշադրութեամբ կը հետեւին կեանքի մանրամասնութիւններուն՝ որոնց մէջ կը գտնուին մեծ առիթներ, եւ որոնք էական եւ կենսական հանգամանքներ կը ներկայացնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ռուս մեծ գրող Լէօ Թոլսթոյ իր աշխատութիւններէն մէկուն մէջ կ՚ըսէ. «Ծնողները կ՚ուզեն, որ իրենց զաւակները ըլլան այնպէս՝ ինչպէս իրենք կ՚ուզէին ըլլալ»։ Այս գաղափարին բացատրութիւնը իւրաքանչիւր անձի համար ինչպիսի իմաստ ունի՝ չենք գիտեր, սակայն կը հաւատանք, որ ծնողք դառնալու մէջ հիմնական ու առաջին սխալներէն մէկը այս համոզումն է, որովհետեւ ծնողները զաւակը որպէս առանձին անհատ տեսնելու, անոր անհատականութեան, որոշումներուն, ձգտումներուն ու նախասիրութիւններուն կարեւորութիւն տալու փոխարէն կը փորձեն իրենց երազները իրականացնել անոնց ճամբով՝ հաւատալով, որ այդ ինչը որ իրենց ուրախութիւն կրնար պատճառել՝ նոյնպէս կրնայ ուրախութիւն պատճառել անոնց:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայր եւ մայր՝ երկու սիւներն են ընտանիքին։
Աստուա՛ծ է, որ տեսաւ անհրաժեշտութիւնը ընտանիքին եւ նախ Ադամը եւ ապա Եւան ստեղծեց, որպէսզի անոնք իրարու հետ ապրին, իրարու օգնեն, սերունդ արտադրեն եւ երկիրը լեցնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աւետարաններէն եւ Աստուածաշունչէն դուրս Յիսուս Քրիստոսի մասին առաջի վկայութիւնը կը գտնենք հրեայ պատմիչ Յովսէփոսի «Հրեաներու հնութիւնները» աշխատութեան մէջ։ Հրեայ պատմիչը, որ իր պատմութիւնը գրած է 60-70 թուականներուն, իր աշխատութեան մէջ կը գրէ. «Այդ ժամանակ կար Յիսուս անունով մարդ մը (եթէ կարելի է մարդ կոչել), որովհետեւ ան հրաշալի գործեր կ՚ընէր եւ ճշմարտութիւնը ընդունողներուն ուսուցիչը կ՚ըլլար:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ որքան տարիքը առնէ, հետզհետէ կը սկսի յիշել իր անցեալը՝ իր երիտասարդութեան օրերը։ Բայց միայն գեղեցիկ եւ ուրախ օրերը, քանի որ միտքը ինքնաբերաբար կարծես մոռացումի կը մատնէ անհաճոյ եւ տխուր օրերը, յիշատակները։
