ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդուս բարոյական կեանքը իր ակունքը կը քաղէ Հաւատքին մէջ Աստուծոյ, որ Իր սէրը կը յայտնէ արարածներուն։ Պօղոս առաքեալ «հաւատքի հնազանդութեան». (ՀՌՈՎՄ. Ա 5, ԺԶ 26) մասին կը խօսի իբրեւ «առաջին պարտաւորութեան» մասին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կրօնական առումով Աստուծոյ կողմէ մարդուն տրուած մեծագոյն պարգեւը ի՞նչ է… չե՛նք գիտեր. ոմանց համար ազատ կամքը, իսկ ուրիշներու համար սէրը՝ որուն մեծագոյն արտայայտութիւնն էր մարդանալն ու մարդոց մեղքերուն համար խաչ բարձրանալը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Երբեք պէտք չէ՛ մտածել, թէ ամուսնութեան՝ որպէս բնական ընկերութեան մը վրայ հիմնուած ընտանիքը տկարացնելը ընկերութեան նպաստող արարք մըն է։ Ընդհակառակը՝ ասիկա վնաս կը հասցնէ զաւակներուն զարգացման, հասունացումին, հասարակական արժէքներու մշակումին եւ անհատներու բարոյական զարգացումին եւ ազնուացման։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Այնպէս ինչպէս անցեալին, նոյնպէս այսօր եւս հայ ժողովուրդին մէջ կան բազմաթի՜ւ երեւոյթներ, որոնք քննադատելի են։ Եթէ ուշադրութեամբ հայկական բոլո՛ր թերթերը աչքէ անցընենք՝ ի՛նչ գոյնի, ինչ գաղափարախօսութեան ալ պատկանին անոնք, անպայմանօրէն ունին բողոք մը, կոչ մը, քննադատութիւն մը, սակայն, անոնց հասարակաց գիծը այն է, որ չունին լուծումներ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Կը պատմուի, թէ ուսուցչուհի մը իր դասարանի աշակերտներէն կ՚ուզէ, որ գծեն նկար մը՝ որ ցոյց տայ բան մը՝ որուն համար սրտանց շնորհակալ են։ Մինչ ուսուցչուհին կը մտածէ, որ ընդհանրապէս համեստ դասակարգէ եկած աշակերտները, իրականութեան մէջ շատ քիչ բան ունին շնորհակալ ըլլալու, քանի որ անոնք շատ բաներէ զրկուած ընտանիքներու կը պատկանին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Արաբ փիլիսոփայ, գրող եւ բանաստեղծ Սայիտ Աքըլ մեր թուականէն 62 տարիներ առաջ՝ 1964 թուականին, Լիբանանի հեռատեսիլէն խօսք առնելով կը սկսի խօսիլ հայ ժողովուրդին մասին։ Արաբ այս բանաստեղծը եղած է Վահան Թէքէեանի, Միքայէլ Կիւրճեանի եւ այլ հայ գրողներու բարեկամը եւ անոնց ճամբով ճանչցած էր հայ ազգն ու Հայաստանը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Յիսուս Քրիստոս նոյնն է երէկ եւ այսօր եւ յաւիտեան». (ԵԲՐ. ԺԳ 8)։
Քրիստոսի երկրաւոր կեանքին մէջ փոփոխութիւնները կը վկայեն եւ կը փաստեն Անոր անփոփոխութիւնը. մշտավառ ապացոյցներն են Իր անփոփոխելիութեան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մեր թուականէն 63 տարիներ առաջ՝ 1963 թուականին, սփիւռքի գրեթէ բոլոր մամուլներուն մէջ «Պատգամ սփիւռքահայ երիտասարդութեան» խորագրին տակ կը հրատարակուէր անուանի հայ բանաստեղծ Յովհաննէս Շիրազի սփիւռքի հայութեան եւ մա՛նաւանդ երիտասարդութեան ուղղած կարճ կոչը.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Վստահ եղէք, ով որ այս լերան ըսէ.- Ե՛լ եւ ծո՛վ ինկիր», եւ եթէ միտքին մէջ չտարակուսի, այլ հաւատայ, թէ իր ըսածը պիտի ըլլայ, ի՛նչ որ ըսէ՝ պիտի կատարուի։ Այս պատճառով կ՚ըսեմ ձեզի, թէ ի՛նչ որ աղօթքով խնդրէք, հաւատացէք, որ պիտի ստանաք եւ ձեր խնրդածը պիտի տրուի ձեզի». (ՄԱՐԿ. ԺԱ 22-25)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Վերջին տասնամեակներուն՝ մասնաւորաբար անցնող տարուան ընթացքին շատերու կողմէ հարցականի տակ դրուեցաւ եկեղեցւոյ «ազգային» ըլլալը՝ մանաւանդ երբ եկեղեցին փորձեց միջամուխ ըլլալ քաղաքականութեան:
