ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Չարէն մի՛ յաղթուիր, հապա բարիով յաղթէ՛ չարին». (ՀՌՈՎՄ. ԺԲ 21)։
Հին ուխտը մարդկային կեանքի հիմքը դրած է արդարութեան օրէնքը. «Բայց եթէ վնաս մը ըլլայ՝ անձի տեղ անձ պիտի տաս, աչքի տեղ աչք, ակռայի տեղ ակռայ, ձեռքի տեղ ձեռք, ոտքի տեղ ոտք, խարանի տեղ խարան, վէրքի տեղ վէրք, հարուածի տեղ հարուած». (ԵԼՔ. ԻԱ 23-25)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Իւրաքանչիւր ազգի համար անկախութիւնը ո՛չ միայն պետական կամ քաղաքական հասկացողութիւն է, այլ ներքին անփոխարինելի արժէք, որ կը խորհրդանշէ ժողովուրդի ինքնորոշման իրաւունքը։ Դարեր շարունակ պետութիւններ, ազգեր պայքարած, պատերազմած ու մարտնչած են ձեռք բերելու եւ կամ պահելու համար անկախութիւնը, որով կ՚ապահովուի նաեւ գոյութիւնը մշակոյթին եւ ազգային դիմագիծին:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ժամանակը անդիմադրելի հոսանք մըն է՝ զոր անկարող են կասեցնել ո՛չ գիտութիւնը, ո՛չ գիւտերը, ո՛չ գանձեր, ո՛չ հնարքեր եւ ոչ անպարտելի ուժեր. թէ՝ ամէն ուժ ստիպուած է խոնարհիլ անոր առջեւ եւ թարմութիւն, գեղեցկութիւն եւ զօրութիւն անպայման պիտի ազդուին անոր մոգական հպումէն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հիմա արդէն կամաց կամաց սկսած եմ հասկնալ, թէ մեր մեծագոյն բանաստեղծներէն Պարոյր Սեւակ մեր թուականէն եօթանասուն տարիներ առաջ՝ 1965 թուականին իր որդիին նուիրած բանաստեղծութեան մէջ ինչո՛ւ կը մաղթէր, որ անոր կեանքը «դիւրութեամբ» չանցնի.
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Գրող ըլլալը ունի իր հոգեբանական բարդութիւնները, ինչ որ յաճախ ընթերցողին համար ծածուկ, սակայն, գրողին համար բացայայտ տագնապի մը կրնայ վերածուիլ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աստուծոյ ժողովուրդին աղօթքը աւելի՛ պիտի փթթի Աստուծոյ բնակարանին հովանիին ներքեւ, այսինքն՝ ուխտի տապանակին եւ աւելի ուշ՝ Տաճարին մէջ։ Նախ ժողովուրդին առաջնորդները՝ հովիւները եւ մարգարէները, անոր աղօթել պիտի սորվեցնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայաստանի Հանրապետութեան իշխող ղեկավարութիւնն ու զիրենք քաջալերող խմբակը կը հաւատան, որ Հայաստան օր ըստ օրէ աւելի կը զարգանայ եւ աւելի կը հզօրանայ եւ այդ հզօրացումը կ՚ուզեն տեսնել դրացի երկիրներու հետ բարեկամական կապերու ամրապնդմամբ, Եւրոպայի եւ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու հետ տեղի ունեցող յարաբերութիւններով եւ այլ երեւոյթներով:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Այրը եւ կինը մին միւսին համար ստեղծուած են, ասիկա Ս. Գիրքը կը հաստատէ. «Լաւ չէ որ մարդը առանձին ըլլայ». (ԾՆՆԴ. Բ 18)։ Կինը՝ ըլլալով. «մարմին անոր մարմինէն». (ԾՆՆԴ. Բ 23), «անոր հաւասար եւ համարժէք» անոր, Աստուծմէ տրուեցաւ մարդուն իբր «օգնական». (ԾՆՆԴ. Բ 18), այսպէս ներկայացնելով այն Աստուածը՝ որ մեր օգնականն է. (ՍԱՂՄ. ՃԻԱ 2)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նկատի ունենալով, որ Նոր կտակարանին մէջ Յիսուս Քրիստոսի մանկութեան ժամանակաշրջանին մասին ընդհանրապէս շատ բան գրուած չէ եւ Տիրոջ գործունէութիւնը սկիզբ առած է 30 տարեկան հասակին, դարերու ընթացքին շատեր հարցականի տակ դրած են Անոր գոյութիւնը։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աշխարհը մարդիկը կը բաժնէ աշխարհագրական դիրքով, գոյնով, հասակով, արտաքին երեւոյթով, հարստութեամբ եւ հազար ու մէկ բանով… Մենք այսօրուան մեր գրութեամբ մարդկութիւնը պիտի բաժնենք միայն երկու մասի՝ անոնք որոնք գիտեն եւ անոնք՝ որոնք չեն գիտեր. եթէ կը կարծէք գիտցողը չգիտցողէն աւելի վսեմ ու գերազանց է՝ չարաչար կը սխալիք:
