ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Սեռականութիւն»ը կը համակէ մարդկային անձին բոլոր հանգամանքները, անոր մարմինին եւ հոգիին միութեան մէջ։ Ան կը վերաբերի մասնաւորապէս զգացականութեան, սիրելու եւ որդեծնելու կարողութեան եւ աւելի ընդհանուր կերպով՝ ուրիշի հետ հաղորդակցութեան զօդեր հաստատելու ատակութեան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Վերջերս ինքզինքը «քաղաքական գործիչ» նկատող մտամոլոր երիտասարդ մը փիլիսոփայելէ ետք այլ երիտասարդի մը՝ կ՚ըսէր. «Ծայրայեղականներուն մի՛ հետեւիր շատ…»։ Այո՛, լսուած խօսք է, որ ամէ՛ն բանի ծայրայեղութիւնը վնաս է. մեծագոյն փիլիսոփաներէն Արիստոտել կ՚ըսէ. «Առաքինութիւնը միջինն է երկու ծայրայեղութիւններու»։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Բոլոր ժամանակներուն մէջ ողորմութեամբ ան կը նայի աստուածավախ մարդոց վրայ». (ՂՈՒԿ. Ա 50)։
Նկատի առնենք Սուրբ Մարիամ Աստուածածնի Սուրբ Վախը. (ՂՈՒԿ. Ա 50)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Տգե՛ղ պիտի հնչէ չէ՞, եթէ ըսենք Լեռ Կամսար անօթի էր… Հաւատացէ՛ք, որ իրականութիւնը շատ աւելի տգեղ է՝ քան այս արտայայտութիւնը: Լեռ Կամսար եւս դատապարտուած էր շատ մը հայ մտաւորականներու ճակատագրին՝ թշուառութիւն ու չքաւորութիւն։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Եթէ ընտանիքը իր բոլոր անդամներով յաջողի Քրիստոսի մէջ կեդրոնանալ՝ Ան ալ ամբողջ ընտանիքը իրարու կը միացնէ եւ կը լուսաւորէ։ Ցաւերը եւ անձկութիւնները Տիրոջ Խաչին հետ կ՚ապրին, իսկ զայն համբուրելը՝ կարողութիւն կու տայ ամենավատ պահերուն տոկալու։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Լեռ Կամսար հայ գրականութեան մէջ անկրկնելի երեւոյթ մըն է՝ մա՛նաւանդ եթէ զինք նկատենք ո՛չ թէ երգիծաբան՝ այլ քննադատ։ Հայ գրականութեան մէջ բազմաթի՜ւ քննադատութիւններ կարդացած ենք. շատեր ունեցած են վիրաւորական շեշտ, ուրիշներ խիստ ու դաժան կշիռ, սակայն, Լեռ Կամսար կու գար անոնց վրայ աւելցնելու նոր մը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մի՛ երկնչիր հօտ փոքրիկ զի հաճեցաւ Հայր ձեր՝ տալ ձեզ զարքայութիւն». (ՂՈՒԿ. ԺԲ 32)։
Հայ Եկեղեցին՝ որ հալածուած է շարունակ. «ի սուտ եղբարց». (Բ ԿՈՐՆԹ. ԺԱ 26):
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայ գրականութեան մէջ կան դէմքեր, որոնք իրապէս եզակի են. դէմքեր, որոնք անկրկնելի են. մեծութիւններ՝ որոնք կը յատկանշուին իրենց գրիչի ուժով, մտածողութեամբ, լեզուի ինքնատիպութեամբ եւ աշխարհը տեսնելու ուրոյն կարողութեամբ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայր մը «տիպար հայր» չէ՛, եթէ իր ընտանիքին հանդէպ իր պարտականութիւններուն մէջ թուլանայ։ Ուստի, հայրեր Աստուծմէ պէտք է սորվին իսկական հայրութեան պայմանները. Աստուած լաւագոյն հա՛յրն է, կատարեալ հայրն է, աննման հայրն է եւ մէկ խօսքով՝ տիպար Հայրն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աստուած մեծ է...
Վստահաբար բոլորս ալ այս արտայայտութիւնը գէթ մէկ անգամ լսած ենք մեր կեանքի ընթացքին, գուցէ նաեւ գործածած։ Աստուծոյ մեծութիւնը, անշուշտ, անառարկելի իրողութիւն մըն է, սակայն, մենք (միջինարեւելքցիներս) այս նախադասութեան իմաստը ամբողջութեամբ սխալ ձեւով հասկցած ենք
