Հոգե-մտաւոր

ԽՈՐԱՄԱՆԿՈՒԹԻՒՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Խո­րա­ման­կու­թիւն» իր լայն ա­ռու­մով կը նշա­նա­կէ խա­բէու­թիւն, չա­րահ­նար ա­րուեստ, կեղ­ծա­ւո­րու­թիւն, նեն­գու­թիւն։ Ուս­տի երբ մարդ կը ծած­կէ իր բուն նպա­տա­կը եւ տե­սակ-տե­սակ կեր­պե­րով, ճամ­բա­նե­րով, ա­նուղ­ղա­կի ձե­ւեր ընտ­րե­լով կը ձգտի խա­բել իր շուր­ջին­նե­րը, ան կ՚ա­նուա­նուի «խո­րա­մանկ», խո­րա­ման­կու­թեամբ «գոր­ծը քա­լեց­նող» մարդ։

ԱՆԿԵՂԾՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Ան­կեղ­ծու­թիւն»ը ա­ռա­քի­նու­թիւն մըն է, որ մարդ­կա­յին յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը կ՚ամ­րաց­նէ եւ հաս­տատ հի­մե­րու վրայ կը պա­հէ։ Ար­դա­րեւ յա­ճախ խօ­սե­ցանք եւ խորհր­դա­ծե­ցինք ան­կեղ­ծու­թեան մա­սին այս սիւ­նակ­նե­րու մէջ։

ՍԵՌԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Սե­ռա­կա­նու­թիւ­նը կար­գա­ւո­րուած է այր-մար­դուն եւ կին-մար­դուն ա­մուս­նա­կան սի­րոյն մէջ։
Ուս­տի ա­մուս­նու­թեան մէջ ա­մու­սին­նե­րուն մարմ­նա­յին մտեր­մու­թիւ­նը ա­նոնց հո­գե­ւոր հա­ղոր­դու­թեան նշան ու գրա­ւա­կան կը դառ­նայ։ 

ՎԻՃԱԲԱՆՈՒԹԻՒՆԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Վի­ճա­բա­նու­թիւն»ը անհ­րա­ժեշ­տօ­րէն կը փոր­ձէ մարդ­կա­յին բնա­ւո­րու­թիւ­նը, եւ մարդ պար­տի զգու­շա­նալ «հա­կա­ճա­ռու­թեան» այն ո­գիէն՝ որ է «իր իսկ դա­տա­ւո­րը եւ իր իսկ դա­հի­ճը» ըլ­լալ, ինչ­պէս կ՚ը­սէ Լայթ­ֆուտ։

ՍՈՒՐԲ ՕԳՈՍՏԻՆՈՍԻ ՈՐԴԻԱԿԱՆ ՍԷՐԸ

 ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Սուրբ Օ­գոս­տի­նոս Աւ­րե­լիոս ծնած է Ափ­րի­կէի Տա­գաս­տէ քա­ղա­քը՝ նախ­կին Նու­մի­տիան, այժմ Ալ­ճե­րիա, 354 թուա­կա­նին։ Ե­կե­ղեց­ւոյ մե­ծա­գոյն հայ­րե­րէն Սուրբ Օ­գոս­տի­նոս բարձ­րա­ցած է աս­տուա­ծա­յին Սի­րոյ եւ Միու­թեան գա­գաթ­նա­կէ­տե­րը։

ՄԱՅՐԸ՝ ԻՐ ՎԵՀՈՒԹԵԱՆԸ ՄԷՋ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Սո­վո­րու­թիւն է, տա­րին ան­գամ մը յի­շել մայ­րե­րը՝ «Մայ­րե­րու օր»ուան տօ­նին առ­թիւ։ Ը­սե­լիք չու­նինք այդ մա­սին ան­շուշտ, բայց երբ կա՛յ մայ­րու­թեան մեծ տի­պար մը՝ Աս­տուա­ծա­մայ­րը, ա­պա ու­րեմն մենք ալ կ՚ու­զենք ամ­բողջ շա­բաթ մը յի­շել մայ­րե­րը՝ Աս­տուա­ծա­մօր Վե­րա­փոխ­ման յա­ջոր­դող օ­րե­րուն, քա­նի որ ըստ Ե­կե­ղեց­ւոյ, տօ­նը կը տե­ւէ ի­նը լման օ­րեր։

ՄԱՅՐԱԿԱՆ ԻՇԽԱՆՈՒԹԻՒՆԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Բա­րո­յա­կան վե­րա­նո­րո­գու­մը ամ­բողջ մարդ­կու­թեան կա­րե­ւո­րա­գոյն զբա­ղու­մը եւ նպա­տա­կը ե­ղած է բո­լոր շրջան­նե­րու մէջ՝ սկիզ­բէն մին­չեւ այ­սօր, եւ պի­տի շա­րու­նա­կէ այն­քան՝ որ­քան մարդ­կու­թիւ­նը գո­յա­տե­ւէ՝ մին­չեւ իսկ մէ՛կ ան­հատ։

ԿԻՆԵՐՈՒ ՓԱՌՔԻ ՏՕՆԸ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Երբ կը տօ­նենք Աս­տուա­ծա­մօր Վե­րա­փոխ­ման տօ­նը՝ կը վեր­յի­շենք կի­նե­րու եւ մա­նա­ւա՛նդ մայ­րե­րու անհ­րա­ժեշտ մաս­նակ­ցու­թիւ­նը ամ­բողջ տիե­զե­րա­կան պատ­մու­թեան մէջ՝ թէ ի՜նչ կա­րե­ւոր դեր խա­ղա­ցած են մարդ­կա­յին մեծ ըն­տա­նի­քին՝ ըն­կե­րու­թեան կազ­մու­թեան, կազ­մա­ւոր­ման եւ մա­նա­ւա՛նդ, ա­նոր աճ­ման ու զար­գաց­ման մէջ։

ՄԱՅՐՈՒԹԵԱՆ ՄԱՍԻՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Մայ­րու­թիւն»ը մարդ­կու­թեան գե­րա­դաս վի­ճա­կը՝ գա­գաթ­նա­կէտն է, քա­նի որ մարդ՝ որ­պէս կին-մարդ ա­մե­նէն բարձր կեր­պով աս­տուածն­ման կ՚ըլ­լայ, Աս­տու­ծոյ կը նմա­նի, Ա­նոր գո­րծա­կից եւ Ա­նոր ան­մի­ջա­կան գոր­ծա­կա­տա՛­րը կ՚ըլ­լայ։

Էջեր