Արխիւ

Հայ­կա­կան բա­րե­գոր­ծա­կան ընդ­հա­նուր միու­թեան (ՀԲԸՄ) կրթա­կան, մշա­կու­թա­յին եւ մար­դա­սի­րա­կան ծրագ­րե­րու շրջա­նակ­նե­րէն ներս Հա­յաս­տա­նի մէջ գտնուող տասն­վեց հայ ու­սա­նող­ներ ե­րէկ այ­ցե­լե­ցին Հա­յաս­տա­նի Սփիւռ­քի նա­խա­րա­րու­թիւն։ Այդ ու­սա­նող­նե­րը Հա­յաս­տան մեկ­նած են Ա­մե­րի­կա­յի Միա­ցեալ Նա­հանգ­նե­րէն, Լի­բա­նա­նէն, Ռու­սաս­տա­նէն եւ Ֆրան­սա­յէն։

Հա­յաս­տա­նի Սփիւռ­քի նա­խա­րար Հրա­նոյշ Յա­կո­բեան նա­խըն­թաց օր Ե­րե­ւա­նի մէջ հիւ­րըն­կա­լեց Լոս Ան­ճե­լը­սէն Վար­դան եւ Սի­րա­նոյշ Գէոր­գեան­նե­րը, ո­րոնք տեղ­ւոյն հա­մա­նուն պա­րի ա­կա­դե­միոյ հիմ­նա­դիր­ներն են։

Հա­յաս­տա­նի կա­ռա­վա­րու­թեան ջան­քե­րով ճա­նա­պար­հա­շի­նու­թեան աշ­խա­տանք­նե­րը կա­նո­նա­ւոր թա­փով կը շա­րու­նա­կուին ամ­բողջ երկ­րէն ներս։ Այս շրջագ­ծով կա՛մ կը վե­րա­նո­րո­գուին գո­յու­թիւն ու­նե­ցող ճա­նա­պարհ­նե­րը եւ կամ կը կա­ռու­ցուին նո­րե­րը։

Իս­թան­պու­լի Ճատ­րա­կի միու­թիւ­նը կը սգայ Հա­յաս­տա­նի Ճատ­րա­կի դաշ­նակ­ցու­թեան բազ­մա­մեայ պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րէն, «Շախ­մա­տա­յին Հա­յաս­տան» հան­դէ­սի գլխա­ւոր խմբա­գիր Գա­գիկ Յով­հան­նի­սեա­նի մա­հը։ Սա իս­կա­պէս լուրջ կո­րուստ մըն է ճատ­րա­կի աշ­խար­հին հա­մար։ Գա­գիկ Յով­հան­նի­սեան քա­նի մը օր ա­ռաջ մահ­կա­նա­ցուն կնքեց Ե­րե­ւա­նի մէջ, խոր ցաւ յա­ռա­ջաց­նե­լով Հա­յաս­տա­նի ճատ­րա­կի ըն­տա­նի­քին մօտ։

Ե­րե­ւա­նի մէջ, «Խա­չա­տուր Ա­բո­վեան» Հա­յաս­տա­նի Պե­տա­կան ման­կա­վար­ժա­կան հա­մալ­սա­րա­նի եր­դի­քին տակ ե­րէկ ապ­րուե­ցաւ հան­դի­սա­ւոր օր մը։ «Կրթու­թեան կա­ռա­վա­րում» մաս­նա­գի­տու­թեան մա­գիստ­րոս­նե­րու շրջա­նա­ւար­տու­թեան հան­դի­սու­թեան առ­թիւ ապ­րուե­ցաւ մեծ խան­դա­վա­ռու­թիւն։

​ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

​Վեր­ջին օ­րե­րուն Ե­գիպ­տո­սի Սի­նա նա­հան­գին մէջ ար­ձա­նագ­րուած դէպ­քե­րը կրնան բա­ւա­կան բարդ ի­րադ­րու­թիւն ստեղ­ծել զօրավար Ապ­տըլֆաթ­թահ Ալ Սի­սիի իշ­խա­նու­թիւն­նե­րուն հա­մար: Երկ­րին մէջ իշ­խա­նա­զուրկ ե­ղած եւ մա­հուան դա­տա­պար­տուած նախ­կին նա­խա­գահ ՝ Մու­համ­մէտ Մուր­սիի բան­տար­կու­թենէն ի վեր այս մա­կար­դա­կի ծանր բա­խում­ներ չեն գրանցուած:

Ա­մե­նայն Հա­յոց Տ.Տ. Գա­րե­գին Բ. Կա­թո­ղի­կո­սի օրհ­նու­թեամբ, ե­րէկ, Մայր Ա­թոռ Սուրբ Էջ­միած­նի մէջ սկսաւ Հայ Ե­կե­ղեց­ւոյ ե­րի­տա­սար­դաց միա­ւոր­ման (ՀԵԵՄ) եր­րորդ պատ­գա­մա­ւո­րա­կան ժո­ղո­վը։ Մայ­րա­վան­քի «Վա­չէ եւ Թա­մար Մա­նու­կեան» Մա­տե­նա­դա­րա­նի դա­հի­լի­ճին մէջ տե­ղի կ՚ու­նե­նայ հա­մա­գու­մա­րը՝ նա­խա­գա­հու­թեամբ Հայց. Ա­ռա­քե­լա­կան Ե­կե­ղեց­ւոյ Հիւ­սի­սա­յին Ա­մե­րի­կա­յի Արեւմտեան Թե­մի Ա­ռաջ­նորդ Տ. Յով­նան Արք. Տէր­տէ­րեա­նի։

Է­սաեան վար­ժա­րա­նը միշտ կը հան­դի­սա­նայ իր զա­նա­զան սե­րունդ­նե­րէ շրջա­նա­ւարտ­նե­րուն ժա­մադ­րա­վայ­րը։ Այս­պէս, ե­րէկ դպրոց այ­ցե­լե­ցին Է­սաեա­նի 1964-1965 տա­րեշր­ջա­նի նա­խակր­թա­րա­նի շրջա­նա­ւարտ­նե­րը, ո­րոնք ապ­րե­ցան յու­զում­նա­լի պահեր եւ ու­նե­ցան ան­մո­ռա­նա­լի տպա­ւո­րու­թիւն­ներ։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Եր­կինք ու եր­կիր Աս­տու­ծոյ փառ­քը կը պատ­մեն ան­տա­րա­կոյս։ Միան­գա­մայն՝ յե­տին մաս­նի­կը «ստեղ­ծա­գոր­ծու­թեան մեծ ծրագ­րին»։ Ցո­րե­նա­հա­տիկ մը, մէկ հա­տիկ գե­ղե­ցիկ ծա­ղիկ մը, դեղ­նած կամ կա­նաչ տե­րեւ մը, ձիւ­նի փա­թիլ մը, խո­տի անն­շան շեղբ մը, եւ հա­զար ու մէկ, տե­սակ տե­սակ բնու­թեան հրա­շա­լիք­ներ, վեր­ջա­պէս այն մի­լիո­նա­ւոր միա­ւոր­նե­րը՝ ո­րոնց­մով կը ստեղծուի, կը յօ­րի­նուի բնու­թեան հիա­նա­լի՜ հա­մայ­նա­պատ­կե­րը։