Ընկերա-մշակութային

ԱԼԵՔՍ ԱՇՃԵԱՆ

​16-րդ Ա­սիա­կան ո­ղիմ­պիա­կան խա­ղե­րը տե­ղի ու­նե­ցան 2010 թուա­կա­նին Կուանկ Զու, Չի­նաս­տա­նի մէջ: Գոր­ծի բե­րու­մով ո­ղիմ­պիա­կան խա­ղե­րու քա­ղա­քը կը գտնուէի 15 Նո­յեմ­բե­րին: Քա­ղա­քի փո­ղոց­նե­րը լե­ցուն էին զբօ­սաշր­ջիկ­նե­րով, ո­րոնք ե­կած էին աշ­խար­հի չորս կող­մէն, ներ­կայ գտ­­նուե­լու մար­զա­կան խա­ղե­րուն:

«Կո­մի­տաս» լա­րա­յին­նե­րու քա­ռեա­կը վեր­ջերս հա­մեր­գով մը հան­դէս ե­կաւ Ե­րե­ւա­նի մէջ։ Այս քա­ռեա­կը միշտ նո­րո­վի հա­ճոյ­քով կ՚ունկնդ­րուի ե­րաժշ­տա­սէր­նե­րուն կող­մէ։

Հո­վա­նա­ւո­րու­թեամբ Թէ­քէեան մշա­կու­թա­յին միու­թեան, նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ Լի­բա­նա­նի տե­ղա­կան վար­չու­թեան, Թէ­քէեան կեդ­րո­նին մէջ տե­ղի ու­նե­ցաւ լի­բա­նա­նա­հայ մշա­կոյ­թի կեր­տիչ­նե­րու ձեռ­նարկ՝ նուի­րուած Անդ­րա­նիկ Ծ. Վրդ. Կռա­նեա­նի: Ձեռ­նար­կը նա­խա­ձեռ­նուած էր ի պա­տիւ Անդ­րա­նիկ Ծ. Վրդ. Կռա­նեա­նի՝ իբ­րեւ մէ­կը լի­բա­նա­նա­հայ մշա­կոյ­թի կեր­տիչ­նե­րէն, նպա­տակ ու­նե­նա­լով լու­սար­ձա­կի տակ առ­նել ա­նոր կեան­քը եւ ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան ու­ղին:

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Մա­յիս 13-ին կ­­՚ո­գե­կո­չենք մա­հո­ւան 86-րդ ­տա­րե­լի­ցը նոր­վե­կիա­ցի մեծ մար­դա­սէր Ֆ­­րի­տեոֆ Նան­սէ­նի, որ հայ ժո­ղո­վուր­դի պատ­մու­թեան է­ջե­րուն ար­ժա­նի տեղ գրա­ւած հա­յա­սէր օ­տար­նե­րու փա­ղան­գին մէջ՝ կը զա­տո­րո­շո­ւի հա­յա­պաշտ­պա­նի իւ­րա­յա­տուկ լու­սապսա­կով։

Վա­ղը Հա­յաս­տա­նի մէջ տե­ղի կ՚ու­նե­նայ «Թան­գա­րան­նե­րու գի­շեր»ը, որ կ՚ի­րա­կա­նա­ցուի մշա­կու­թա­յին ժա­ռան­գու­թեան պահ­պա­նու­թեան բնա­գա­ւա­ռին մէջ ա­մե­նա­հին մի­ջազ­գա­յին կազ­մա­կեր­պու­թիւն­նե­րէն մէ­կուն՝ Թան­գա­րան­նե­րու  մի­ջազ­գա­յին խոր­հուր­դի (Ի­ԿՕՄ) ա­ռա­ջար­կով:

Յ. ՊԱ­ԼԵԱՆ

Գիր­քի սի­րա­հա­րը յա­ւեր­ժու­թիւն գա­ցած է, գիր­քե­րը չէ կրցած ի­րեն հետ տա­նիլ:
Ե­թէ տա­րած ըլ­լար, միա­միտ­ներ ցաւ պի­տի չզգա­յին: Գիր­քերն ալ որբ պի­տի չմնա­յին:

​Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

1886 թուա­կա­նին Մա­յի­սի 12-ին ծնած է Նշան Գրի­գո­րեա­ն: Ո՞վ է Նշան Գրի­գո­րեա­ն, ո­րուն ա­նու­նը նե­րա­ռուած է հան­րա­գի­տա­րան­նե­րու եւ այլ տե­ղե­կա­տուա­կան հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րու մէջ, իբ­րեւ նշա­նա­ւոր հայ մը:

Աբ­րա­համ Լին­քը­նը Ամերիկայի Միացեալ Նա­հանգ­նե­րու 16-րդ նա­խա­գահն էր: Լին­քը­նը ազ­գա­յին հե­րոս էր, ա­նոր հետ կը կա­պուի ստրկա­տի­րա­կան հա­մա­կար­գի վե­րա­ցու­մը եւ Սպի­տակ տան մէջ միաս­նու­թեան եւ ազ­նուու­թեան մթնո­լոր­տի հաս­տա­տու­մը:

ՆԱ­ԶԱ­ՐԷԹ ՊԷՐ­ՊԷ­ՐԵԱՆ

Սեպ­տեմ­բեր 3-ին, 187 տա­րի ա­ռաջ, ներ­կա­յիս իբ­րեւ Ատր­պէյ­ճան ճանչ­ցո­ւած երկ­րին հիւ­սիս-ա­րեւ­մուտ­քը գտնո­ւող ­Շամ­խոր քա­ղա­քին մէջ, իր ա­ւար­տին հա­սաւ 18-րդ ­դա­րուն սկսած եւ մին­չեւ 1829 թո­ւա­կա­նը շա­րու­նա­կո­ւած ռուս-պարս­կա­կան եր­կա­րա­տեւ պա­տե­րազ­մին կա­րե­ւո­րա­գոյն ու վճռո­րոշ ճա­կա­տա­մարտ­նե­րէն մէ­կը՝ ռու­սա­կան զօր­քե­րու եւ ա­նոնց յա­ռա­ջա­պահ ու­ժը կազ­մող հայ կա­մա­ւո­րա­կան­նե­րու փայ­լուն յաղ­թա­նա­կով։

Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ

Ֆրան­սա­կան ո­րե­ւէ դե­ղա­րան կամ ա­նու­շա­հո­տե­րով եւ օ­դաո­րա­կիչ նիւ­թե­րով մաս­նա­գի­տա­ցած խա­նութ մը մտնե­լու եւ «հայ­կա­կան թուղ­թ» մը պա­հան­ջե­լու պա­հուն ա­մէն մարդ ան­մի­ջա­պէս կը հասկ­նայ, թէ ին­չի՞ մա­սին է խօս­քը: Papier d’Armé-nie. Այս­պէս կը կո­չուի այն զար­մա­նահ­րաշ թուղ­թը, ո­րուն ֆրան­սա­ցի­նե­րը ծա­նօթ են նա­խան­ցեալ դա­րէն ի վեր: Papier d’Armé-nie-ն այ­սօր կը նկա­տուի աշ­խար­հի ա­մե­նէն հին օ­դի թար­մա­ցու­ցի­չը:

​