Հոգե-մտաւոր

ԳԵՂԵՑԻԿ Է «ԵՂԲԱՅՐ» ԸԼԼԱԼ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մկրտիչ Պէ­շիկ­թաշ­լեան իր «Եղ­բայր ենք մենք» բա­նաս­տեղ­ծու­թեան իւ­րա­քան­չիւր տու­նը սա­պէս կը վեր­ջաց­նէ. «Ընդ աս­տե­ղօք ինչ կայ սի­րուն, Քան զանձ­կա­լի եղ­բայր ա­նուն…»։

ԱՅՐԻ ԿՆՈՋ ԼՈՒՄԱՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

​«Վստա՛հ գիտ­ցէք, որ այս թշուառ այ­րին բո­լո­րէն շատ դրամ նե­տած ե­ղաւ գան­ձա­նա­կին մէջ, ո­րով­հե­տեւ միւս­նե­րը ի­րենց ա­ւե­լորդ գու­մար­նե­րէն նե­տե­ցին, մինչ ա­նի­կա, հա­կա­ռակ չքա­ւոր ըլ­լա­լուն, ինչ որ ու­նէր՝ նե­տեց, իր ամ­բո՛ղջ ապ­րուս­տը» (ՄԱՐԿ. ԺԲ 43-44), (ՂՈՒԿ. ԻԱ 1-4)։

ԱԶԱՏՈՒԹԻՒՆ ԵՒ ՏԱՐԱԿԱՐԾՈՒԹԻՒՆ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մարդ խոր­հող, դա­տող էակ մըն է, այս կը նշա­նա­կէ, որ մար­դիկ յա­ճախ գա­ղա­փար­նե­րու եւ հա­մո­զում­նե­րու տար­բե­րու­թիւն­ներ կ՚ու­նե­նան։ Ա­սի­կա շատ բնա­կան է, քա­նի որ ա­նոնք նոյն տե­սան­կիւ­նէն չեն դի­տեր ի­րե­րը եւ ի­րո­ղու­թիւն­նե­րը եւ ա­նոնք աշ­խար­հը չեն տես­ներ նոյն աչ­քով։

«ԵԿԵՂԵՑԻ»Ն ՄԻԱՅՆ ՇԷՆՔ ՉԷ՛

 ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Ե­կե­ղե­ցի» ը­սե­լով կը հասկ­ցուի ընդ­հան­րա­պէս այն տե­ղը՝ ուր հա­ւա­տա­ցեալ­ներ կը հա­ւա­քուին եւ կ՚ա­ղօ­թեն։ Այս պատ­ճա­ռով է, որ «ե­կե­ղե­ցի»ն կը կո­չուի նաեւ «ա­ղօթ­քի տուն» կամ «ա­ղօ­թա­վայր»։

109 ՏԱՐԻ… ԱՆԴԱԴԱՐ ԱՆԽՈՆՋ ՄԻՇՏ ԲԱ՜ՐՁՐ ՄԻՇՏ ՅԱՌԱ՜Ջ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Աշ­խար­հի վրայ ա­մէն ինչ ժա­մա­նա­կա­ւոր է եւ իս­կա­կան յաղ­թա­նա­կը՝ այս ժա­մա­նա­կա­ւոր ըն­թաց­քին մէջ, կա­րե­լի չա­փով գո­յու­թիւ­նը եր­կար ա­տեն պահ­պա­նել եւ կա­րե­նալ գո­յա­տե­ւե՛լն է։ Եւ երբ այս ի­րո­ղու­թիւ­նը կ՚ըն­դու­նինք, ա­պա ու­րեմն պէտք է ըն­դու­նին նաեւ, թէ՝ հաս­տա­տու­թեան մը եւ մա­նա­ւա՛նդ նուի­րա­կան ծա­ռա­յու­թիւն մա­տու­ցա­նող հաս­տա­տու­թեան մը իր գո­յու­թիւ­նը ամ­բողջ 109 տա­րի, ան­դա­դար պահ­պա­նե­լը եւ ան­խոնջ կեր­պով գո­յա­տե­ւելն ալ՝ իս­կա­կան ի­մաս­տով՝ յաղ­թա­նակ մըն է։

ՀՈԳԵՒՈՐ ՆԵՐԱՆՁՆԱԿԱՆ ԿԵԱՆՔ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Հո­գե­ւոր նե­րանձ­նա­կան կեան­քը անհ­րա­ժե՛շտ է ա­ղօթ­քի հա­մար։ Ար­դա­րեւ ա­ղօթ­քը սուրբ հայ­րե­րու կող­մէ հա­մա­րուած եւ ըն­դու­նուած է «հո­գե­ւոր նե­րանձ­նա­կան կեանք»ի ա­ռանցք։ Մարդ­կա­յին կեան­քի մէջ՝ ա­մէն մէկ ճգնու­թիւն, ա­մէն մէկ ա­ռա­քի­նու­թիւն ու­նի վերջ­նա­կան նպա­տակ մը՝ որ է Աս­տու­ծոյ հետ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան հաս­տա­տու­մը, Աս­տու­ծոյ հետ միա­ւո­րու­մը. իսկ ա­ղօթ­քը ուղ­ղա­կի՛ հո­գիի անձ­նա­կան հան­դի­պումն է Աս­տու­ծոյ հետ։

ՖՐԷԶՆՈՅԻ ՄԷՋ ՔԱՐՈԶ ՄԸ - Բ -

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ստո­րեւ կը շա­րու­նա­կենք ներ­կա­յաց­նել մեր սի­րե­լի՜ ըն­թեր­ցող բա­րե­կամ­նե­րուն Վեր. Յ. Մսըր­լեա­նի խօ­սած քա­րո­զը՝ Ֆրէզ­նո­յի Հայ Պանդխ­տաց Ժո­ղո­վա­կան ե­կե­ղե­ցին՝ 5 Յու­լիս, 1953 թուա­կա­նին։

ՖՐԷԶՆՈՅԻ ՄԷՋ ՔԱՐՈԶ ՄԸ - Ա -

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

​Թե­րեւս տա­րօ­րի­նակ թուի, բայց կան կարգ մը գիր­քեր, գրու­թիւն­ներ եւ կամ ար­ձա­նագ­րուած խօ­սակ­ցու­թիւն­ներ՝ ո­րոնք յա­ճախ կը կար­դա­ցուին կամ կը լսուին, ա­ռանց կրկնու­թիւն հա­մա­րե­լու եւ կար­ծես ա­մէն ան­գամ որ կը կար­դա­ցուի կամ կը լսուի, ո՛չ թէ կրկնու­թեան այլ նոր հե­ղի­նա­կու­թեան մը տպա­ւո­րու­թիւ­նը կը թո­ղու մար­դուս վրայ։ Թէեւ վե­րը «տա­րօ­րի­նակ» կո­չուե­ցաւ այս ե­րե­ւոյ­թը, սա­կայն բնա­կան է ա­սի­կա, քա­նի որ միտ­քը ա­մէն ան­գամ կը նո­րո­գուի եւ նո­րու­թիւն­ներ կը տես­նէ ա­նոնց մէջ։

Էջեր