Արխիւ

Աշ­խար­հահռ­չակ լու­սան­կա­րիչ Յով­հան­նէս Այ­վա­զովս­քիի ծննդեան 200-ա­մեա­կին առ­թիւ յո­բե­լե­նա­կան զա­նա­զան ձեռ­նարկ­ներ նա­խա­տե­սուած են աշ­խար­հի բազ­մա­թիւ եր­կիր­նե­րէն ներս։ «Ար­մէնփ­րէս»ի հա­ղոր­դում­նե­րով, Ուք­րայ­նոյ Ազ­գա­յին դրա­մա­տու­նը կը պատ­րաս­տուի այս յո­բե­լեա­նին առ­թիւ թո­ղար­կել յու­շա­մե­տայլ մը։

Շիշ­լի մար­զա­կում­բի գոր­ծու­նէու­թիւ­նը ներ­կա­յիս կը շա­րու­նա­կուի թա­փով։ Ա­կում­բի կազ­մա­կեր­պած ձմրան դա­սըն­թացք­նե­րուն կը մաս­նակ­ցի 450 հո­գի։ Ա­նոնց վրայ կու գան ա­ւել­նալ Շիշ­լիի թի­ւով 130 զա­նա­զան ճիւ­ղե­րու մար­զիկ­նե­րը, ո­րոնք մաս կը կազ­մեն վո­լէյ­պո­լի, պաս­քեթ­պո­լի եւ ճատ­րա­կի խում­բե­րուն։

Յ. ՊԱԼԵԱՆ

85=3.500.000.000:
Հա­մաշ­խար­հայ­նաց­ման եւ դրա­մի մի­ջազ­գա­յին կայ­սե­րա­պաշ­տու­թեան նո­րա­գոյն ու­սո­ղու­թիւնն է (mathematiques) այս հա­ւա­սա­րու­թիւ­նը:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Յա­ճախ ին­ծի խորհր­դա­ծու­թեան նիւթ ը­րած եմ, թէ Բնու­թիւ­նը մեր ան­ձէն դուրս՝ ա­ռար­կա­յա­կան ե­րե­ւոյթ մըն է՞, թէ զայն կ՚ապ­րինք մեր ան­ձին մէջ։ Ա­ւե­լի ճիշդ է հարց­նել. բնու­թիւ­նը մեզ­մէ դուրս ի­րո­ղու­թիւն մըն է՞, թէ մեր մէ­ջը՝ մեր ներ­սը պա­տա­հած, մեզ­մէ ան­բա­ժան, մե­զի հետ նոյ­նա­ցած ե­րե­ւո՛յթ մը։

Ար­ցա­խի ճա­կա­տին վրայ նա­խորդ գի­շեր հայ զի­նուոր մը եւս նա­հա­տա­կուե­ցաւ՝ Ատր­պէյ­ճա­նի զօր­քե­րուն կող­մէ բա­ցուած կրա­կին հե­տե­ւան­քով։ Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի Պաշտ­պա­նու­թեան բա­նա­կի ա­րե­ւե­լեան ուղ­ղու­թեամբ տե­ղա­կա­յուած զօ­րա­մա­սե­րէն մէ­կուն մէջ դի­պու­կա­հա­րի մը կող­մէ բա­ցուած կրա­կին զոհ գնաց Կա­րէն Ու­լու­պա­պեան (1995)։

Ս. Ծննդեան եւ Աս­տուա­ծա­յայտ­նու­թեան տա­ղա­ւա­րին առ­թիւ, շաբաթավերջին, Գնա­լը կղզիի Ս. Գրի­գոր Լու­սա­ւո­րիչ ե­կե­ղեց­ւոյ մէջ տօ­նա­կան ա­րա­րո­ղու­թիւն­ներ տե­ղի ու­նե­ցան։ Նկա­տե­լով որ Աս­տուա­ծա­յայտ­նու­թեան տա­ղա­ւա­րը չէր տօ­նախմ­բուած, Ս. Պա­տա­րա­գի մա­տուց­մամբ թէ՛ կղզիի փոք­րա­թիւ ժո­ղո­վուր­դը եւ թէ ուխ­տա­ւոր­ներ ա­ռի­թն ու­նե­ցան ապ­րե­լու հո­գե­ւոր ու­րա­խու­թեան։

Սուրբ Փրկիչ Ազգային հիւանդանոցէն ներս հերթի փոփոխութիւն եւ հոգաբարձութեան կողմէ մեծարանք:
Տքթ. Արտաշէս Աքտաղի տասնամեայ ծառայութենէն վերջ իրեն կը յաջորդէ՝ Տքթ. Արմենակ Մեծատուրեան:

Մխի­թա­րեան սա­նուց միու­թեան մէջ շա­բա­թա­վեր­ջին տե­ղի ու­նե­ցաւ յատ­կան­շա­կան ձեռ­նարկ մը։ Այս­պէս, ծա­նօ­թա­ցուե­ցաւ Տե­նի Ատ­լէր Թո­փու­զօղ­լուի ա­ռա­ջին գիր­քը, որ կը բաղ­կա­նայ բա­նաս­տեղ­ծու­թիւն­նե­րէ։ «Քիւլ­տէն Նե­շէթ» կը կո­չուի այս գիր­քը, զոր լոյս ըն­ծա­յած է «Հա­յալ» հրա­տա­րակ­չու­թիւ­նը։ Ձեռ­նար­կին ներ­կայ գտնուե­ցան գրա­սէր­ներ, ինչ­պէս նաեւ հե­ղի­նա­կին ըն­տա­նիքն ու բա­րե­կամ­նե­րը։

ՄԱ­ՐԻԱ ԳԱԲ­ՐԻԷ­ԼԵԱՆ

Եր­բեմն այն­քան կը փա­փա­քիմ վե­րաց­նել դռն­­փակ սեն­եակ­նե­րու դռ­­ներն ու պա­տու­հան­նե­րը ու թոյլ տալ այն­տեղ սե­ղան­նե­րու շուրջ ըս­ուած խօս­քե­րուն, որ թե­ւեր առ­նեն ու սփռ­­ուին ա­մէ­նու­րեք: Եր­թան ի­րենց հաս­ց­­է­ա­տէ­րե­րուն, եր­թան եւ լսե­լի դառ­նան ա­նոնց՝ ի­րենց մա­սին խօսուած­նե­րը: Եր­թան եւ ան­կեղ­ծութեամբ փո­խան­ցեն այն բո­լոր ի­րա­կա­նու­թիւն­նե­րը, որ կեր­պա­րա­նա­փոխ­ուած կը լսեն ի­րենք: