Արխիւ

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Մա­նուկ էի, քնա­ցած մի­ջո­ցիս մօրս ձե­ռա­գոր­ծի զոյգ մի­լե­րուն ձայ­նը օ­րօ­րի պէս կը թմրեց­նէր զիս: Մայրս օրն ի բուն տան գոր­ծե­րով զբա­ղե­լէն ետք, մի­լե­րը ձեռ­քը կ՚առ­նէր ու մե­զի բուր­դէ հա­գուե­լիք­ներ կը գոր­ծէր: Եր­կար տա­րի­ներ ա­ռան­ձին չէի քնա­նար, կը սոս­կա­յի մե­նու­թե­նէն:
 

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մար­դուն սկզբնա­կան կո­չումն է՝ գոր­ծա­կից ըլ­լալ Աս­տու­ծոյ՝ երկ­րի վրայ հաս­տա­տե­լու հա­մար եր­կին­քի թա­գա­ւո­րու­թիւ­նը, ինչ­պէս կ՚ը­սէ Պօ­ղոս Ա­ռա­քեալ. «Քա­նի որ մենք պար­զա­պէս Աս­տու­ծոյ գոր­ծա­կից­ներն ենք. դուք Աս­տու­ծո՛յ ան­դաս­տանն էք եւ Աս­տու­ծոյ շի­նու­թիւ­նը, եւ ո՛չ թէ մե­րը» (Ա ԿՈՐՆԹ. Գ 9)։ Ուս­տի, մարդ, իր Ա­րա­րի­չին ան­հուն սի­րոյն եւ շնոր­հած բա­րիք­նե­րուն փո­խա­րէն պար­տա­ւոր է բո­լոր սրտով զԱյն սի­րել, պաշ­տել, փա­ռա­բա­նել, կամ­քը կա­տա­րել եւ գո­հու­թիւն տալ, գո­յու­թեա­նը պատ­ճառ՝ Աս­տու­ծոյ գո­հու­թիւն յայտ­նել։ Ա­ռա­ջին օ­րէն երբ Աս­տուած ս­­տեղ­ծեց մար­դը, սկսաւ խօ­սիլ ա­նոր հետ եւ յա­րա­բե­րուիլ։

Յու­նաս­տա­նի Տի­մե­թո­քա քա­ղա­քէն ներս ե­րէկ հրդեհ մը ծա­գե­ցաւ Եւ­րո­պա­յի հնա­գոյն մզկիթ­նե­րէն մէ­կուն մէջ։ Այս­պէս, 1420 թուա­կա­նին կա­ռուցուած օս­մա­նա­կան «Պա­յա­զիտ» մզկի­թէն ներս ծա­գե­ցաւ այս հրդե­հը։ Յիսունչորս հրշէջ­ներ գոր­ծի լծուե­ցան՝ քսաներեք մաս­նա­ւոր ինք­նա­շար­ժե­րով մա­րե­լու հա­մար այս հրդե­հը։

Forbes հե­ղի­նա­կա­ւոր ամ­սա­գի­րը Եր­կու­շաբ­թի հրա­պա­րա­կած է տո­լա­րա­յին մի­լիա­ռա­տէ­րե­րու ա­մէ­նա­մեայ հա­մաշ­խար­հա­յին ցու­ցա­կը:
Այս ցու­ցա­կին մէջ նե­րա­ռուած է ռու­սաս­տա­նաբ­նակ ե­րեք հայ գոր­ծա­րար:

Ե­րե­ւա­նի մէջ այս շրջա­նին յա­ռաջ կը տա­րուի «Հա­յաս­տա­նաբ­նակ կա­րի­քա­ւոր սու­րիա­հա­յե­րու բժշկա­կան ա­ջակ­ցու­թիւն» խո­րագ­րեալ ծրա­գիր մը, որ ու­նի կա­րե­ւոր նշա­նա­կու­թիւն։ Իզ­միր­լեան բժշկա­կան կեդ­րո­նէն ներս վեր­ջերս տե­ղի ու­նե­ցաւ այս ծրագ­րի մեկ­նար­կին եւ հա­մա­պա­տաս­խան հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թեան յու­շագ­րի ստո­րագր­ման ա­րա­րո­ղու­թիւ­նը։

Հա­յաս­տա­նի Նա­խա­գահ Սերժ Սարգ­սեան աշ­խա­տան­քա­յին այ­ցե­լու­թիւն մը կու տայ Ա­պու Տա­պի, ուր ե­րէկ հան­դի­պում մը ու­նե­ցաւ Ա­րա­բա­կան Միա­ցեալ Է­մի­րու­թիւն­նե­րու Փոխ-վար­չա­պետ ու նա­խա­գա­հա­կան հար­ցե­րով նա­խա­րար Շէյխ Ման­սուր Պին Զաիտ Էլ Նա­հեա­նի հետ։

Պատ­րիար­քա­րա­նի վե­րա­բե­րեալ խնդիր­նե­րը կը շա­րու­նա­կեն ա­ռաջ­նա­հեր­թօ­րէն զբա­ղեց­նել հա­մայն­քին օ­րա­կար­գը։ Ինչ­պէս ե­րէկ հա­ղոր­դած էինք, Ընտ­րեալ-տե­ղա­պահ Տ. Գա­րե­գին Արք. Պեք­ճեան նա­խըն­թաց օր Քէօլ­նէն նա­մակ մը ու­ղար­կած էր Պատ­րիար­քա­կան Ընդ­հա­նուր Փո­խա­նորդ Տ. Ա­րամ Արք. Ա­թէ­շեա­նին եւ փա­փաք յայտ­նած էր՝ ու­նե­նալ իր կող­մէ ժա­մադ­րու­թիւն ա­պա­հո­վե­լու հա­մար Ե­կե­ղե­ցա­կան հա­մա­գու­մա­րէն օր մը վերջ  կու­սա­կա­լու­թեան ու­ղար­կուած դի­մում­նա­գի­րը։

ՂԵ­ՒՈՆԴ ՎՐԴ. ԲԵՆ­ԴԵ­ԶԵԱՆ

Հայ Ա­ռա­քե­լա­կան Ե­կե­ղեց­ւոյ վար­դա­պե­տու­թեան, ինչ­պէս նաեւ ծի­սա­կան ու քա­րոզ­չա­կան կեան­քին կա­րե­ւո­րա­գոյն բա­ժի­նը կը հան­դի­սա­նայ պա­հե­ցո­ղու­թեամբ ու ծո­մա­պա­հու­թեամբ ամ­րապն­դել հա­ւա­տա­ցեա­լին հո­գե­կան աշ­խար­հը եւ ա­նոնց ընդ­մէ­ջէն զարկ տալ ա­նոր հա­ւատ­քի ա­ռողջ աճ­ման:

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

Եր­գե­ցո­ղու­թեան դա­սա­պահն էր, պի­տի եր­գէինք «Հայր մեր»ը, ու­րեմն երբ հա­սանք «յեր­կինս» բա­ռին, «կինս» մա­սը այն­պի­սի շեշ­տով մը դուրս պոռթ­կաց մեզ­մէ, շուրջ 15-ա­մեայ պա­տա­նի­նե­րէս, որ ու­սու­ցի­չին՝ Պրն. Համ­բար­ձում Պէր­պէ­րեա­նի գա­ւա­զա­նի հա­րուա­ծո­վը սե­ղա­նին կ՚ըն­կե­րա­նար՝ «վայ­րե­նի­ներ, վայ­րե­նի­ներ…»։ Նկա­տո­ղու­թիւ­նը, որ ու­րիշ բան չէր ե­թէ ոչ՝ լռու­թեան կոչ: Քար լռու­թիւն: Ա­պա՝ դա­սա­ւան­դու­թիւն: