Արխիւ

ՆԱ­ԶԱ­ՐԷԹ ՊԷՐ­ՊԷ­ՐԵԱՆ

Փետ­րո­ւար 15-ը հա­ղոր­դու­թեան օր է. ­Ռու­բէն Սե­ւա­կի (­Չի­լին­կի­րեան, 1885-1915) ծննդեան տա­րե­դար­ձին ա­ռի­թով՝ ա­նոր գրա­կան ան­մահ ժա­ռան­գու­թեամբ հա­ղոր­դո­ւե­լու օր է։

ԹԱՍՍ լրա­տու գոր­ծա­կա­լու­թիւ­նը կը հա­ղոր­դէ, որ ան­ցեալ տա­րուան ա­ռա­ջին տասնմէկ ա­միս­նե­րը ե­ղա­նա­կի եւ կլի­մա­յա­կան դի­տար­կում­նե­րու ամ­բողջ պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին ա­մե­նէն տաքն էին: Ըստ օդերե­ւու­թաբաններու դի­տար­կում­նե­րուն, մէկ կողմ դնե­լով դեկ­տեմ­բեր ա­մի­սը, մաս­նա­գէտ­նե­րը յան­գած են այն եզ­րա­կա­ցու­թեան, որ ամ­բողջ 2016 թուա­կա­նը պի­տի դառ­նայ ար­տա­սո­վոր բարձր ջեր­մաս­տի­ճա­նի մրցա­նա­կա­կի­րը:

Տ. Արամ Արք. Աթէշեանի եւ Տ. Սահակ Եպսկ. Մաշալեանի միջեւ ծագած տագնապը կարգաւորուեցաւ համայնքին տեսակէտէ իսկական յաղթանակով. անոնք յառաջիկայ Երեքշաբթի միասնաբար պիտի ուղեւորուին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին՝ տեսակցելու համար Վեհափառ Հայրապետին հետ։
Եւ ճգնաժամը շրջանցուեցաւ։
Պետրոս Շիրինօղլուի գլխաւորութեամբ խումբ մը ազդու ազգայիններու մասնակցութեամբ, Պատրիարքարանի մէջ երէկ երկու սրբազանները ունեցան հանդիպում մը եւ արդիւնքին օրինակելի զոհողութեամբ ու յանձնառութեամբ որոշեցին՝ մէկ կողմ թողուլ անձնական հարցերը, բնականոնացնել իրենց յարաբերութիւնները, դարձեալ համագործակցիլ հաւաքական շահերու գիտակցութեամբ ու պատասխանատուութեամբ։
Անցումային բարդ շրջանի պայմանները փոփոխութեան պիտի չենթարկուին եւ մօտալուտ հանրաքուէէն վերջ դիմում պիտի կատարուի պատրիարքական ընտրութեան համար։

Պատրիարքարանէն ներս վերջին օրերուն ծագած տագնապէն վերջ, այս առաւօտեան այգաբացը յարաբերաբար աւելի լաւատես եղաւ թրքահայութեան տեսակէտէ։ Այս առումով արդար գնահատանքի արժանի են՝ Տ. Արամ Արք. Աթէշեան եւ Տ. Սահակ Եպսկ. Մաշալեան, որոնք արդարացուցին ակնկալութիւնները։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Ամ­բողջ մարդ­կա­յին պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին, բո­լոր դրու­թիւն­նե­րու կող­մէ, թէ՛ բա­րո­յա­պէս, թէ՛ կրօ­նա­կան տե­սա­կէ­տով ար­գի­լուած է մարդ սպան­նե­լը։ Ուս­տի Տա­սը Պա­տուի­րան­նե­րուն հին­գե­րորդն է՝ «Մի՛ սպան­ներ» (ԵԼՔ. Ի 13)։­

ԳԷՈՐԳ ՊԵ­ՏԻ­ԿԵԱՆ 

Ծաղ­կա­ձո­րէն եւ Աղ­վե­րա­նէն ետք, այս ան­գամ հայ­րե­նի մեր բա­րե­կամ­նե­րը մե­զի, ին­ծի եւ կնոջս իբ­րեւ «օ­դա­փո­խու­թեան» նոր վայր, Ստե­փա­նա­ւան եր­թալ թե­լադ­րե­ցին: Ան­կեղ­ծօ­րէն, թէեւ գի­տէի, որ հայ­րե­նի­քին մէջ հա­մայ­նա­վար հե­րոս՝ Ստե­փան Շա­հու­մեա­նի ա­նու­նը յա­ւեր­ժաց­նող յու­շար­ձան­ներ կա­յին, սա­կայն իր ա­նուան հետ կա­պուած օ­դա­փո­խու­թեան վայ­րի մը գո­յու­թեան ան­տե­ղեակ էի:

Վրաս­տա­նի Նա­խա­գահ Կէոր­կի Մարկ­վե­լաշ­վի­լի յայ­տա­րա­րեց, որ իր երկ­րի եւ Ռու­սաս­տա­նի մի­ջեւ յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րը կը գտնուին «ռազ­մա­վա­րա­կան համ­բե­րու­թեան» դրու­թեան մը մէջ։ Իր խօս­քե­րով, սա ու­նի իր բարդ կող­մե­րը եւ Թիֆ­լի­զի ղե­կա­վա­րու­թիւ­նը մի­ջազ­գա­յին բո­լոր հար­թակ­նե­րու վրայ կը խօ­սի այս մա­սին։

Հա­յաս­տա­նի Վար­չա­պետ Կա­րէն Կա­րա­պե­տեան յայ­տա­րա­րեց. «Մե­նք ինչ որ ը­նենք, պէտք է ը­նենք խե­լա­ցու­թեամբ։ Տա­րած­քաշր­ջա­նը, հա­րե­ւա­նու­թիւ­նը, փո­խադ­րու­թեան լո­ժիս­թի­քը եւ ա­մէն ին­չը կը պար­տադ­րեն, որ մենք ըլ­լանք խե­լա­ցի եւ կիրթ։ Այս իսկ պատ­ճա­ռով մեր հիմ­նա­կան դրա­մագ­լու­խը մարդն է եւ ան պէտք է ըլ­լայ գրա­գէտ, խե­լա­ցի, հա­շուար­կե­լու ըն­դու­նա­կու­թեամբ»։

Ա­ՆԻ ԲՐԴՈ­ՅԵԱՆ-ՂԱԶ­ԱՐԵԱՆ

Սառ­ցա­շի­թե­րէն կա­թիլ-կա­թիլ ջուր կը հո­սի:
Ա­րե­ւուն ջեր­մու­թե­նէն կը հա­լի սա­ռը, 
ձիւ­նա­ծած­կե­րը կը խտա­նան, 
կը բա­րակ­նան հետզ­հե­տէ, 
ձիւ­նէն յա­գե­ցած հո­ղը ծի­լեր կ­­՚ար­ձա­կէ,
կը փսխէ կար­ծես ջու­րէն, սա­ռէն խեղ­դուած
կո­կոն­ներ կը գո­յա­նան ձնծա­ղիկ­նե­րու: