Արխիւ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Մարդ էա­կը միշտ դրա­կա­նին հա­կազ­դե­լու, հա­կա­ռա­կե­լու, ընդ­դի­մա­նա­լու, չըն­դու­նե­լո՛ւ բնա­կան «ներ­քին մղում» մը ու­նի։ Մէկ խօս­քով, մարդ տուեալ դրու­թեան հնա­զան­դե­լու կը դժուա­րա­նայ, կը տա­տամ­սի…։

ՄԱ­ՐԻԱ­ՆԱ ՊԵՐ­ԹԻԶ­ԼԵԱՆ-ՂԱ­ԶԱ­ՐԵԱՆ

Լե­զուն մար­դոց հա­ղոր­դակ­ցու­թեան կա­րե­ւո­րա­գոյն մի­ջոցն է: Ա­նի­կա յա­ռա­ջա­ցած ըլ­լա­լով հա­սա­րա­կու­թեան մէջ ստեղ­ծուած անհ­րա­ժեշ­տու­թեան ստի­պո­ղա­կան պա­հան­ջով՝ իր գո­յու­թիւ­նը կը պահ­պա­նէ, քա­նի որ մար­դոց մի­ջեւ իբ­րեւ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան մի­ջոց կը ծա­ռա­յէ:

Հա­յաս­տա­նի Վար­չա­պետ Կա­րէն Կա­րա­պե­տեան կը պատ­րաս­տուի պաշ­տօ­նա­կան այ­ցե­լու­թիւն մը տալ դէ­պի Պիշ­քէք։ Իր կող­մէ գլխա­ւո­րուած պա­տուի­րա­կու­թիւ­նը 6-7 Մարտ թուա­կան­նե­րուն շփում­ներ պի­տի ու­նե­նայ Խրղը­զիս­տա­նի մէջ։

Այս ա­ռա­ւօ­տեան կա­նուխ ժա­մե­րուն Շիշ­լիի մէջ հնչե­ցին կրա­կոց­ներ։ «Ճում­հու­րի­յէթ» օ­րա­թեր­թի շէն­քին առ­ջեւ անձ մը եր­կու ան­գամ կրա­կեց հան­դի­պա­կաց պա­տին վրայ ու խոյս տուաւ՝ մեր­ձա­կայ­քի ինք­նա­շար­ժով մը։

«Երեւան եւ Ստեփանակերտ պատերազմ չեն փափաքիր, մինչդեռ Պաքու վաղուց անընդհատ կը խօսի այդ մասին»:
Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ Սերժ Սարգսեան երէկուան դեսպանահաւաքին ժամանակ անդրադարձաւ Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրին:

Թոփ­գա­բուի Լե­ւոն-Վար­դու­հեան վար­ժա­րա­նէն խումբ մը ա­շա­կերտ­ներ այ­ցե­լե­ցին Պէ­յօղ­լուի «Թուր­քուազ» գրա­տու­նը։ Ծա­նօթ է, որ Բիւ­զանդ Աք­պա­շի մա­կա­նին ներ­քեւ կը գոր­ծէ «Թուր­քուազ»ը, որ միեւ­նոյն ժա­մա­նակ հրա­տա­րակ­չու­թեան մար­զէն ներս գոր­ծու­նէու­թիւն կը ծա­ւա­լէ։

Կէ­տիկ­փա­շա­յի Ս. Յով­հան­նէս ե­կե­ղե­ցիէն ներս, թա­ղա­յին խոր­հուր­դին ջան­քե­րով այս տա­րի եւս կը շա­րու­նա­կուի Մեծ պա­հոց շրջա­նի սի­րոյ սե­ղան­նե­րու ա­ւան­դու­թիւ­նը։ Ինչ­պէս ծա­նօթ է, եր­կար տա­րի­նե­րէ ի վեր Մեծ պա­հոց շրջա­նին Կէ­տիկ­փա­շա­յի Ս. Յով­հան­նէս ե­կե­ղե­ցիէն ներս մայ­րա­մու­տին կը սար­քուի պահ­քի սի­րոյ սե­ղան։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Լե­զուն զսպել, խօս­քի չա­փը գիտ­նալ ա­ռա­քի­նու­թիւն է, որ մարդս կ՚ազ­նուաց­նէ, լուրջ եւ վստա­հե­լի կը դարձ­նէ։ Լե­զուն պահ­պա­նել, լե­զուին տէ­րը ըլ­լալ կը նշա­նա­կէ, այն ի՛նչ որ ծան­րա­խոհ, խո­հեմ եւ ող­ջա­միտ մարդ ըլ­լա­լու նշան մըն է։

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

«Սուտ»ը՝ որ ճշմար­տու­թեան հա­կադ­րումն է՝ խա­ւա­րի եւ լոյ­սի, չա­րի եւ բա­րիի, վնա­սա­կա­րի եւ օգ­տա­կա­րի, շա­հա­մո­լու­թեան եւ ա­ռա­տա­ձեռ­նու­թեան նման, միշտ կ՚ապ­րի պա­հուը­տա՛ծ, որ­պէս­զի չյայտ­նուի իր իս­կա­կան ե­րե­սը։ Ծա­ծուկ կը շար­ժի, գաղտ­նօ­րէն կը վա­րէ իր կեան­քը, քա­նի որ մի՛շտ վա­խը ու­նի յայտ­նուե­լու։