Արխիւ

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Պօ­ղոս Ա­ռա­քեալ, կորն­թա­ցի­նե­րուն գրած իր ա­ռա­ջին նա­մա­կին մէջ կը սահ­մա­նէ «սէր»ը, եւ կ՚ը­սէ, թէ՝ սէր ու­նե­ցո­ղը համ­բե­րա­տար եւ քաղց­րա­բա­րոյ, եր­կայ­նա­միտ, այ­սինքն՝ նե­րող կ՚ըլ­լայ։ Ար­դա­րեւ նե­րո­ղամ­տու­թեան նա­խա­պայ­մանն է՝ հան­դուր­ժո­ղու­թիւն, համ­բե­րու­թիւն եւ քաղց­րա­բա­րոյ նկա­րա­գիր։ Այն որ կը համ­բե­րէ՝ կը հան­դուր­ժէ եւ գո­նէ եր­կար ժա­մա­նակ չի գրգռուիր բա­րու­կան վատ զգա­ցու­մով եւ կը նե­րէ։ Նե­րել, տե­սա­կէ­տով մը կը նշա­նա­կէ իր «Ես»էն չտա­րուիլ եւ զո­հո­ղու­թիւն ը­նել, զի­ջա­նիլ եւ համ­բե­րե՛լ։

Հայ եւ օտար գործարարներ յառաջիկայ աշնան քննարկումներու համար ժամադրուած են Փարիզի մէջ:
Ըստ Հայկական գործարար գործակալութեան նախագահ Վարդան Գաբրիէլեանի, աշխատանք պէտք է տանիլ Հայաստանի տնտեսական միջավայրի բարելաւման համար:

Փոր­թու­գա­լի ֆութ­պո­լի ազ­գա­յին հա­ւա­քա­կա­նը դար­ձաւ Եւ­րո­պա­յի ա­խո­յեան։ Ե­րէկ ե­րե­կո­յեան հա­մայն ֆութ­պո­լի աշ­խար­հին ու­շադ­րու­թիւ­նը կեդ­րո­նա­ցած էր Փա­րի­զի վրայ։ «Եւ­րօ-2016»ի ա­ւար­տա­կա­նը տե­ղի ու­նե­ցաւ «Սթատ տը Ֆրանս»ի մէջ, Սեն Տը­նի։

«Ա­րե­ւելք» կայ­քէ­ջէն կը կար­դանք.-

Հա­լէ­պի տար­բեր շրջան­ներ ե­րէկ յետ­մի­ջօ­րէի ժա­մե­րէն սկսեալ դար­ձած են թի­րախ ա­հա­բեկ­չա­կան խմբա­ւո­րում­նե­րու հրթի­ռար­ձա­կում­նե­րուն: Ծանր հրթի­ռար­ձակ­ման են­թար­կուած է մաս­նա­ւո­րա­պէս Հա­լէ­պի «Մո­քամ­պօ» եւ «Ալ Ֆըր­քա­ն» թա­ղա­մա­սե­րը, ուր զո­հե­րուն թի­ւը հա­սած է 20-ի:

«Երեւանի գիւտը. հայեացք՝ քաղաքի անցեալին ու ներկային» խորագրեալ էլէքթրոնիկ գիրք մը:
AVC-ի եւ քաղաքապետարանի համատեղ նախաձեռնութեամբ կատարուած ծրագրին լուրջ վերաբերմունք կը ցուցաբերեն Հայաստանի զբօսաշրջութեան ոլորտի ներկայացուցիչները: Շնորհանդէսի ընթացքին ելոյթ մը ունեցաւ Երուանդ Զօրեան:

ՆԱԶԱՐԷԹ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

​Յու­լիս 6-ին հայ ժո­ղո­վուր­դը կ՚ո­գե­կո­չէ մա­հո­ւան 11-րդ ­տա­րե­լի­ցը քսա­նե­րորդ դա­րու մե­ծա­վաս­տակ հա­յա­գէ­տին՝ բա­նա­սէր ու լե­զո­ւա­բան ա­կա­դե­մա­կան ­Գէորգ ­Բեգ­լա­րի ­Ջա­հու­կեա­նի (1920-2005), որ ոչ միայն ման­կա­վար­ժա­կան իր բե­ղուն գոր­ծու­նէու­թեամբ սե­րունդ­ներ հաս­ցուց, այ­լեւ գի­տա­կան իր պատ­կա­ռե­լի վաս­տա­կով լու­սա­ւո­րեց հա­յոց գա­լիք սե­րունդ­նե­րու ու­ղին՝ ազ­գա­յին մեր հո­գեմ­տա­ւոր ժա­ռան­գու­թեան հա­ղոր­դո­ւե­լու եւ տէր կանգ­նե­լու ուղ­ղու­թեամբ։

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

​(Յայտ­նի է, այն ա­տեն խելքս չէր
հաս­ներ «ազ­գի ծա­ռա­յել»ուն ինչ
ըլ­լա­լուն եւ «ազ­գի ծա­ռա­յող»նե­րուն
գլխուն գա­լիք­նե­րը)։
ՎԱՐԴ­ԳԷՍ ԳՈՒ­ՐՈՒԵԱՆ

Ս. ՄԱՀ­ՍԷ­ՐԷ­ՃԵԱՆ

Յու­նի­սի կէ­սե­րուն Հա­յաս­տան, հայ ժո­ղո­վուրդն ու հայ եր­գը հրա­ժեշտ տուին մեծ ա­րուես­տա­գի­տու­հիի մը՝ երգ­չու­հի եւ եր­գիչ­նե­րու դաս­տիա­րակ Օ­ֆե­լիա Համ­բար­ձու­մեա­նին, ո­րուն մեկ­նու­մով մեր ժո­ղովր­դա­կան եր­գի պատ­մու­թեան մէջ  դա­րաշր­ջան մը վերջ գտաւ:

ՄԱՇ­ՏՈՑ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ԳԱԼ­ՓԱՔ­ՃԵԱՆ

Յա­ճախ կը կրկնենք՝ «ա­ռող­ջու­թիւն»ը իր ընդ­հա­նուր եւ լայն ա­ռու­մով, պէտք չէ՛ հասկ­նալ միայն «մարմ­նա­կան ա­ռող­ջու­թիւն»։ Ար­դա­րեւ, մարդ միայն մարմ­նա­ւոր էակ մը չէ, այլ նաեւ՝ հո­գե­ւոր եւ մտա­ւոր, բա­նա­կան էակ մըն է։ Ու­րեմն չի բա­ւեր միայն «մարմ­նա­կան ա­ռող­ջու­թիւն»ը՝ կա­տա­րեալ ա­ռողջ մարդ մը ըլ­լա­լու հա­մար, հա­պա պէտք է նաեւ հո­գե­կան ու մտա­յին ա­ռող­ջու­թիւ­նը, ը­սենք՝ կա­տա­րե­լու­թիւ­նը։